ARM SPARTA, ARM ROTTERDAM

HET is een van onze favoriete, hoewel ook enigszins masochistische bezigheden. Bij voorkeur gezeten achter een biertje in een Rotterdamse kroeg roepen wij, Sparta-supporters, met een wat melancholieke blik in de ogen graag de talloze illustere spelers in herinnering die, op zoek naar het grote geld, het oude nest hebben...

Als de Rotterdamse voetbalclub al haar ontdekkingen bijeen had kunnen houden, had ze geregeld aanspraak kunnen maken op de kampioenstitel. Geldnood leidde echter steeds weer tot een uittocht van talent, zodat de dragers van het fraaie rood-witgestreepte shirt genoegen hebben moeten leren nemen met een onopvallende plek in de middenmoot van de eredivisie. Hoop bestaat slechts op een succesje in de bekerstrijd. Zo'n opsteker vormde bijvoorbeeld de uitschakeling van stadgenoot Feyenoord, nu al weer ruim een jaar geleden.

Hier teren de Spartanen nog steeds op, want het afgelopen seizoen viel er weinig positiefs te melden. De finalist van 1996 werd voor de beker al snel uitgeschakeld en in de competitie kwam de degradatiezone angstwekkend dichtbij. Pas kort voor de laatste speeldag werd, door een simpele overwinning op een door een oud-Spartaan geleide middenmoter uit Amsterdam, definitief een veilige plek bereikt.

Sparta ging het laatste jaar niet alleen gebukt onder tegenvallende resultaten, trainerswisselingen en traditioneel lage bezoekersaantallen, maar had ook te lijden onder de rare capriolen van het Rotterdamse gemeentebestuur. De club denkt - terecht - geen toekomst te hebben in Spangen, een verloederde wijk met een grotendeels allochtone bevolking die niet is geïnteresseerd in een bezoekje aan Het Kasteel. Het monumentale Sparta-stadion uit 1916 staat op instorten en ontbeert een trainingsveld en voldoende parkeergelegenheid; de drugsoverlast in de buurt schrikt potentiële toeschouwers en sponsors af.

Gelukkig stemde een meerderheid van de Rotterdamse gemeenteraad in met het Sparta-plan het Kasteel te verlaten en elders in de stad een nieuw voetbalstadion te bouwen. Berekeningen lieten zien dat in Spangen slechts aanhoudende exploitatietekorten in het verschiet lagen. Als vlakbij het NS-station Alexander een nieuwe start mocht worden gemaakt, zou Sparta op aanzienlijk meer geld van het bedrijfsleven kunnen rekenen en een stuk aantrekkelijker worden voor bezoekers.

Maar de droom werd wreed verstoord. Een handjevol fanatieke volkstuinbezitters toog naar het stadhuis omdat ze bang waren hun plekje te moeten opofferen voor het nieuwe stadion. Professionele actievoerders in Spangen, zoals de landelijk bekende Annie Verdoold, namen stelling tegen het vertrek van Sparta, hoewel ze Het Kasteel nog nooit van binnen hadden gezien.

De gemeenteraad constateerde in februari tijdens een verwarrende marathonvergadering dat de wethouders Kombrink en Den Oudendammer hun huiswerk niet goed hadden gedaan en schoof de beslissing voor zich uit. Totdat het getalm vorige maand eindelijk ophield. Het college van B en W bleek nu plotseling afstand te nemen van zijn vorige standpunt en tekende het doodvonnis over de 109 jaar oude voetbalclub: Sparta moet in Spangen blijven en zal daar, zo weten wij allemaal, binnen vijf à tien jaar ten onder gaan.

Nederlandse politici hebben de mond vol van decentralisering, die het bestuur dichter bij het volk moet brengen. Het probleem van het overhevelen van bevoegdheden naar lagere niveau's is evenwel dat bestuurlijke kwaliteiten hier doorgaans nogal dun gezaaid zijn. Commissies die de kandidatenlijsten voor de gemeenteraden moeten opstellen, constateren bezorgd dat op lokaal niveau onder het dalend aantal leden van politieke partijen moeilijk voldoende capabele volksvertegenwoordigers te vinden zijn.

Rotterdam is niet onbekend met dit euvel. De bevolking is getuige van een reeks bestuurlijke missers en kan niet anders dan constateren dat de 'grootste en drukste haven ter wereld' (Clinton) zo nu en dan op een vervaarlijk amateuristische wijze wordt bestuurd. Begrijpelijk is dat uit een onderzoek van bureau Intomart naar voren kwam dat Rotterdammers een uiterst negatief beeld van de raadsleden hebben.

Kritiek leeft ook bij ingewijden. Zij hebben langzamerhand hun buik vol van de welhaast permanente bestuurscrisis, het gebrek aan management-capaciteiten van de impopulaire, onbehouwen burgemeester en diens geruzie met de 'Twee Hansen', de allesbehalve imponerende kwaliteit van de gemeenteraadsleden, de impotentie van het afspiegelingscollege dat woorden boven daden laat prevaleren.

In een Volkskrant-artikel van afgelopen dinsdag, waarin de blunders van het gemeentebestuur op een rijtje werden gezet, stelde de invloedrijke Rotterdamse kunstmaecenas Van Caldenborgh dat zijn stad momenteel als een 'dorp aan de rivier' wordt geregeerd.

Tot de slachtoffers van het geklungel aan de Coolsingel behoort nu ook de oudste, beschaafdste en sympathiekste club van de eredivisie. Arm Sparta. Arm Rotterdam.

Meer over