Antigone

Zie hier een eigentijdse Antigone. Het theater is niet dood, kijk maar.

Kreon klinkt als een goede naam voor een hardrockband. Snerpende gitaren en schreeuwliedjes over liefde, dood en macht, dat idee. Misschien dat regisseur Michiel de Regt hetzelfde dacht, toen hij besloot om Sofokles' Griekse tragedie Antigone bij Toneelschuur Producties te ensceneren als een luid en lichtend rockconcert.


In De Regts Antigone heeft niet Antigone de hoofdrol, maar koning Kreon. De slechterik dus, de man die gedwongen wordt te kiezen tussen zijn familie (schoondochter Antigone) en de maatschappij (het volk) en het dan presteert om niet te kiezen voor zijn familie. Compact, maar opwindend muziektheater is het, een hoopvolle toekomstvisie.


Bart Klever speelt Kreon. Als hij opkomt, is hij in het zwart, grote zonnebril op. De koning is een showman. Een beetje Kadhafi als Kadhafi een oude rocker was geweest en niet compleet gestoord. Klever speelt een gematigde dictator die geleidelijk aan van zijn macht begint te houden.


Kreon spreekt zijn volk toe met een gitaar om de nek. Met powerakkoorden zet hij de door hem voorgeschreven regels kracht bij. Muzikant Phil Mills ondersteunt hem live op het podium, op toetsen en ritmegitaar.


Kreon beveelt dat het lijk van Polyneikes, die tevergeefs met een leger de stad heeft aangevallen, niet wordt begraven. Het moet op het slagveld blijven rotten. Wie hier tegenin gaat, kan de doodstraf krijgen. Uitgerekend Antigone, zus van Polyneikes en aanstaand schoondochter van Kreon, wordt betrapt als ze haar broer probeert te begraven. Kreon staat voor een monsterlijk dilemma. Maar: the show must go on.


Alejandra Theus is een strijdlustige Antigone. In een jurk van zwart leer, op naaldhakken en met een basgitaar in de handen. Dat laatste is raar, want het rockidioom behoorde toch toe aan Kreon? Juist in de huiselijke scènes, als schoonvader en dochter bekvechten over wie het morele gelijk heeft, is Theus op haar best. Deze Antigone veegt de vloer aan met de ijdele showrocker.


De Griekse tragedie als videoclip. Het is een compliment voor de visuele kracht, maar: oppervlakkigheid ligt op de loer. Grote gebaren, harde geluiden, flitsende licht, het is strak uitgevoerd, maar werkt ook verhullend. Het diepere conflict tussen hoofd en hart, tussen het politieke en het persoonlijke blijft enigszins onderbelicht.


Belangrijker is dat De Regt een serieuze poging onderneemt om een eigentijdse en aantrekkelijke Antigone te presenteren. Wie denkt dat theater als kunstvorm dood is, moest eens gaan kijken.


Meer over