Column

Angelina en Brad, Sheila en Mark, Lucas en Chris

De week van hoofdredacteur Philippe Remarque.

Angelina Jolie en Brad Pitt.Beeld epa

Volkskrant-worsteling

Angelina Jolie en Brad Pitt zijn uit elkaar, meldde een redacteur dinsdag op de voorpaginavergadering. Ja, en?, riposteerde iemand. CNN, BBC en The Guardian sturen nieuwsalerts uit, hoor, zei de nieuwschef. Dat overtuigde de vergadering niet echt. Na enig gesteggel werd het een berichtje op de nieuwspagina's van V. En diezelfde avond dan wel weer een flink stuk op de site. Typische Volkskrant-worsteling. De Britse kwaliteitskranten melden zoiets groot, The Guardian heeft twee topcolumnisten die elke dag in de rubriek Lost in showbizz op geestige wijze de sterren fileren. Wij lopen in de krant om het onderwerp heen, maar ook weer niet helemaal. Dat heeft traditie. Die schitterende Lady Diana-Charles saga volgde de Volkskrant destijds, heel katholiek, door eerst hoofdschuddend te constateren hoe erg de Britse tabloids tekeergingen, om vervolgens de lezers te bedienen met alle smakelijke details uit diezelfde tabloids. Zo hypocriet willen we niet meer zijn. Niets doen aan zaken die veel mensen bezighouden gaat tegen onze natuur in. Maar voorzichtigheid blijft geboden, want lezers zijn hierin ambivalent. Ze willen het eigenlijk best weten, maar begrijpelijkerwijs niet het gevoel krijgen dat ze showbizzroddel zitten te lezen. Aaf Brandt Corstius helpt ons wekelijks uit de brand door er ironisch over te schrijven, voor de liefhebber, in de V-rubriek Aaf leest sterren. Inzake Jolie-Pitt besloten we de volgende dag na enige heftige discussie dat een intelligent profiel van dit filantropische koppel mensen wel degelijk zou interesseren. Haro Kraak bewandelde het mijnenveld stijlvol, vind ik, met een analyse over beeldregie door deze sterren, onder de kop 'Wijlen 's werelds perfectste plaatje'. Nog geen klachten over binnengekomen.

Biografie

Maandag nam ik het eerste exemplaar in ontvangst van de beknopte biografie die Sheila Sitalsing (op de foto met vriendinnen) heeft geschreven over Mark Rutte. Dat is geen straf om te lezen, want Rutte is een raadsel en Sheila schrijft heerlijk vlot en scherp, dat weet u. Biografieën van onder de 200 bladzijden zijn soms beter dan monumenten van 800 bladzijden en acht jaar werk. Ik noemde het briljante Anmerkungen zu Hitler van Sebastian Haffner. Dikke Hitlerbiografieën verschijnen nog steeds bij bosjes, Haffner blijft bovenaan staan. Ik constateerde wel met enige spijt dat het maar niet lukt om echt boos te zijn op de figuur Mark Rutte. Je kunt hem een windvaan, allemansvriend en politiek opportunist noemen, je ergeren aan zijn opgeruimde humeur, maar daar heb je nu net ook zijn kracht als leider te pakken, juist in een tijd waarin mensen morren en verdeeldheid het land onregeerbaar dreigt te maken. Sheila beschrijft het treffend in Mark. De premier schreef in een dankbrief voor zijn exemplaar, die uitgever Mai Spijkers plots tevoorschijn trok, dat hij haar columns op pagina 2 van de Volkskrant heel goed vindt. Maar zoals u weet fileert ze zijn optredens daarin soms genadeloos. En dat blijft ze doen, biografie of niet. Zo komen we ook Rutte III nog wel door.

Sheila Sitalsing samen met vriendinnen.

Afscheid

Woensdag beleefden wij een droevig moment: Lucas van Esch, de art director van V, Sir Edmund en V Zomermagazine, gaat in Madrid wonen, wegens de liefde. De juiste keuze natuurlijk , maar wij gaan Lucas missen. Hij heeft samen met Chris Buur het aanzien en de sfeer van de Volkskrant veranderd. Lucas was tweede vormgever bij het Magazine en Chris kwam van buiten, maar tussen die twee ontstond een zeldzame creatieve klik, waar wij Volkskrant-lezers dagelijks van profiteren. 'Ik ken niemand die én zo geobsedeerd is door details (golfjes in een balkonlijntje, leunende tussenstreepjes, heel kleine langzaam opbrandende sigaretjes bij wijze van rusttekens in een kunstcolumn) en zo bewonderenswaardig de grote lijn kan overzien', roemde Chris zijn vriend. Ik was enthousiast over Lucas' onverbiddelijke smaak. Onze zeldzame botsingen vergeleek ik bij het afscheid met die tussen de jonge Mozart en de stijve Weense keizer in de film Amadeus: 'Too many notes', oordeelt de keizer over Mozarts briljante pianospel. Ik klaagde als beginnend leesbrilgebruiker over de piepkleine plaatjes en lettertjes in Lucas' ontwerpen. Dan zei Lucas dat het ornamentjes zijn, die je misschien nauwelijks ziet, maar dat ze net als zaadjes op een lekker broodje extra smaak geven. Een geweldig verweer. Gelukkig blijft Lucas op afstand twee dagen voor ons werken.

Meer over