Column

'Andy van der Meyde, of hoe een talent zijn loopbaan weggooide'

Voetballer Andy van der Meyde spaart zichzelf totaal niet, in zijn pasgeleden verschenen biografie, schrijft Willem Vissers. Toch is hij niet alleen schuldig aan het verval.

OPINIE - Willem Vissers
Andy van der Meyde in 2003 voor Ajax in de UEFA Cup. Beeld ANP
Andy van der Meyde in 2003 voor Ajax in de UEFA Cup.Beeld ANP

Zijn koopkrachtplaatje oogde schitterend. Hij kon alles kopen: auto's, Rolexen, honden, tv's, drugs, huizen. Voetballen, ho maar. Alles, werkelijk alles staat in de maandag verschenen biografie van voormalig topspeler Andy van der Meyde. Het is hoe dan ook een meeslepend boek: soms onthullend, dan weer grappig, ergerniswekkend, zielig, jaloersmakend misschien ook, leeg.

De biografie heet Geen genade, verwijzend naar hemzelf. Hij geeft niemand de schuld, behalve zichzelf. 'Ik ben niet sterk genoeg geweest om de weelde te dragen', zegt hij ergens. Het boek had ook Goeie genade kunnen heten, naar alle verwikkelingen bij vooral Internazionale en Everton, zijn clubs na Ajax.

Alles ligt op tafel dus. Hoe hij een bevriende familie (van de kok/au pair) uit Italië meetroont naar de volgende halte van een loopbaan, Everton, en de zoon van de familie, Adriano, in een Ferrari meeneemt naar een stripclub, omdat de net 15-jarige jongen nodig blote tieten moet zien.

Hij vertelt hoe hij verliefd raakt op stripdanseres Lisa, met haar aanpapt en na het oplopen van een zware blessure tegen zijn vrouw zegt dat hij in een hotel wil verblijven, omdat hij rust nodig heeft. Daar ontvangt hij zijn 'wilde, gekke en geile' geliefde.

Zijn vrouw, niet van gisteren, schakelt een privédetective in, betrapt hem en vertrekt met de kinderen naar Italië. In een duizelingwekkend tempo raast de schelmenroman door: hoe zijn nieuwe vlam hem een blauw oog slaat of een bord eten in zijn schoot kiepert. En dit is dan alleen een samenvatting van hoofdstuk 10.

Andy van der Meyde, zonderling type. Eens schreef ik, na die heerlijke wedstrijd tijdens het EK van 2004 tegen Tsjechië, waarin bondscoach Advocaat tot woede van het volk Robben wisselde: '...de rare acties van Van der Meyde, die soms iets doet wat op Garrincha lijkt en dan weer verbijstert met iets volkomen onnozels.'

Dat van Garrincha was wat overdreven, voortvloeiend uit de adrenaline van een onvergetelijk duel in Aveiro, Portugal. Maar hij was een opwindende voetballer. Snel, heerlijke voorzet, doelgericht, met totaal onverwachte, intuïtieve acties. Zo'n flankspeler ontbeert Ajax sindsdien. Boerrigter, hoewel linksbenig, lijkt nog het meest op hem. Qua spel dan.

'Ik heb mijn loopbaan bijna letterlijk verneukt', zegt hij. Toch is hij niet alleen schuldig aan het verval. Een naïeveling kwam terecht in een wereld zonder genade: jongen uit een moeilijk gezin met een afwezige vader. Het boek is ook het verhaal van eenzaamheid, van niet weten wat je als gewone jongen moet doen met al dat geld bij Everton, ongeveer 40 duizend euro per week, exclusief premies.

Hij wilde in 2003 trouwens helemaal niet weg bij Ajax, maar dat kon 7 miljoen ontvangen van Internazionale en bewoog hem langzaam richting uitgang, terwijl het gigantische salaris hem toch wel trok. Maar na twee weken Inter wilde hij naar huis.

In maart 2010 trof ik Van der Meyde voor een interview, toen hij voor een uiteindelijk mislukte rentree bij PSV stond. Hij wist niet eens hoe gek hij was. Wat maakten ze zich in Nederland toch druk over het feit dat zijn ex-vrouw in Italië een kameel in de garage had staan, vroeg hij zich af.

Op deze plek, tussen alle anekdotes door, sprak hij een diep verlangen uit naar de A2 tussen Eindhoven en Amsterdam. Gewoon de snelweg op en een stukje rijden door het Hollandse land. Het mooie weer in Nederland, wat had hij dat ontzettend gemist. Hij hoefde nooit meer weg.

Waarmee maar is gezegd dat een schitterend koopkrachtplaatje ook niet alles is.

Willem Vissers is voetbalverslaggever van de Volkskrant. Reageren?
ruimteoplinks@volkskrant.nl. Twitter: @vkwillemvissers

Meer over