Andrea van Pol

Sommige mensen staat alles goed. De blije presentatrice van Vroege vogels is zo iemand...

In de galerie van BuroDijkstra op Art Amsterdam in de RAI stond ik net naar een groot fossielachtig beeldhouwwerk van een Volkswagen Kever te kijken, toen er een Bekende Nederlander naast me opdook: Andrea van Pol, presentatrice van Vroege vogels. Ik mag graag naar Vroege vogels kijken; niet omdat ik erg warm loop voor de paringsdans der futen of het groeigedrag van kastomaten, maar omdat de presentatrice altijd zo goed gemutst is. Van Pol kan enthousiast schaterlachen en ondertussen een boeiend gesprek blijven voeren – een truc die de kijker heel blij maakt. Lang geleden was Andrea bakker, de ideale vooropleiding voor een Vroege Vogel, lijkt me, want haar werkdag begon om een uur of vijf. Ik werkte in die tijd bij diezelfde bakker: Paul Année in Amsterdam, het walhalla voor de biologische broodeter. Ik hoefde een stuk minder vroeg op te staan, want waar Andrea met bakplaten vol zuurdesems en krentennotenbollen balanceerde, stond ik slechts achter de toonbank brood te verkopen. Overbuurman Johannes van Dam kocht er zijn warme tofubroodjes. Arthur Japin kwam er vaak, en Gerard Reve helaas slechts één keer, maar dat was wel meteen een onvergetelijk grappige ervaring.

Zonder dat we het van elkaar wisten belandden Andrea en ik in allebei in de journalistiek, in de gay scene, en nu dus ook op Art Amsterdam op een zomerse avond in mei.

Andrea droeg vandaag een bruingeruite broek op beige gymschoenen. Ze was nogal overdadig gekleed voor de 25 graden die het buiten was: een wit T-shirt met groene boord, een roze overhemd onder een zwart met roze spencer, met een flinke herencolbertjas eroverheen. Haar vriendin annex kapster, Jo, had het voor haar uitgezocht.

Kijkers vragen Andrea dikwijls of haar garderobe onuitputtelijk was, want ze verschijnt vaak in een nieuw ensemble op tv. ‘Altijd dezelfde North Face-jas is ook zo’n natuurcliché’, zei ze. Bovendien, van een beetje kleur was een duinlandschap in de ochtendmist nog nooit lelijker geworden. En hoewel ik haar nog nooit in jurk of mantelpak gezien had, droeg ze die wel degelijk, zei ze lachend. ‘Staat me heel goed’, en ik geloofde haar prompt. Terwijl ze nog iets zei over een gele jas die ze nog nooit voor de camera gedragen had en die nu perfect bij het jaargetijde paste, bedacht ik dat Andrea van Pol zo ongeveer alles aan kon trekken en het zou haar goed staan. Waarom? Haar ijzersterke golvende Frits-van-Egters-kapsel en de forse hoornen bril; een onvergetelijke combinatie waaronder volgens mij geen enkele look kon mislukken.

Meer over