Amsterdam huilt

Gedeelde smart is dubbele smart, zegt een goede vriend van mij. Ware woorden bij het zien van een Arena vol uitbundig vloeiende tranen....

Dat groepsgedrag ook kwaadaardige vormen kan aannemen is geen nieuws. Vorig jaar vond Anja Joos de dood te midden van een op hol geslagen meute Dirk van den Broek-werknemers. Ook toen huilde Amsterdam een beetje.Een van die werknemers (voor zijn aandeel door de strafrechter veroordeeld tot negen maanden gevangenisstraf) stond onlangs weer voor de rechter. De kantonrechter ditmaal. Deze moest oordelen over het verzoek van Dirk van den Broek de arbeidsovereenkomst met de werknemer te ontbinden. Dirk van den Broek had kennelijk niet gekozen voor een ontslag op staande voet, maar voor een vooraf door de rechter te toetsen ontbinding. Als primaire reden werd het wangedrag van de werknemer aangevoerd, subsidiair het ontbreken van het noodzakelijk vertrouwen. De werknemer verzette zich niet tegen de gevraagde ontbinding maar vroeg wel een vergoeding volgens 'de gebruikelijke normen'.

De kantonrechter ontbond weliswaar de arbeidsovereenkomst maar verwierp zowel de primaire als de subsidiaire reden. De ontbinding werd uitsluitend uitgesproken omdat de werknemer zich daartegen niet verzette. Een vergoeding ging de kantonrechter te ver. Hoewel de kantonrechter in een uitvoerig gemotiveerde beschikking zijn gedachtegang uiteen zet (de jongen was gedurende de gebeurtenis niet zelf bij Dirk van den Broek aan het werk en hij was 'slechts' een meeloper), wringt de uitspraak wel.

Hoe anders was de beoordeling van de faux pas van een matroos bij de Koninklijke Marine, ambtenaar dus. Het overheidsstreven naar 'normalisering' van de arbeid van ambtenaren lijkt zich in ieder geval nog niet te hebben uitgestrekt tot het strafontslag. Een dergelijk ontslag uit overheidsdienst, lijkt eerder te mogen dan het ontslag op staande voet in de civiele sector. Of was het de strijd tegen de drugs die de matroos de kop kostte? Hij was buiten diensttijd door een officier betrapt op het gebruik van coca. Toerekenbaar wangedrag meende de bestuursrechter. Hij had het vertrouwen onherstelbaar beschadigd. Het strafontslag was daarom niet disproportioneel.

In hetzelfde land waar een bovenmatig drinkende volkszanger bejubeld en beweend wordt, ministers zich in de Volkskrant van 30 september genietend rokend laten portretteren, wordt de partydrug van een matroos wel duur betaald.

Meer over