Column

'Amsterdam, het walhalla der zedeloosheid, en dan karnemelk bij de lunch'

In de achtdelige zomerreeks 'Over de grens' beschrijft de Vlaamse blogger en marketeer Guido Everaert beurtelings de eigenaardigheden, maar ook de mooie kanten van Vlamingen en Nederlanders. Deel 3: eten.

OPINIE - Guido Everaert
null Beeld anp
Beeld anp

We zijn zover! Ik heb het drie afleveringen afgehouden, maar vroeg of laat moest het ter sprake komen. De Nederlander en zijn opvattingen over de lunch. We kennen elkaar al een beetje, u en ik, en ik ben er van overtuigd dat u weet dat ik de clichés schuw, en er tegelijk ook heimelijk erg blij om ben. Omdat het zulke krachtige beelden oproept. Omdat het gebaseerd is op wat 'volksmond' denkt. En omdat die volksmond daar niet zelden gelijk in heeft. Maar toch.

Ik vind het bijvoorbeeld absolute onzin om te stellen dat er in Nederland niet erg lekker kan gedineerd worden. Integendeel. Ik heb er al aan de fijnste tafels gezeten, van Breda tot Beetsterzwaag, en dat soort gemeenplaatsen gaan gewoon niet op. Integendeel. Ik denk dat we heel hard ons best moeten blijven doen voorop te blijven in de culinaire sterrenrace tegen Nederland, want we worden weldra 'gepasseerd'. Als het al zover niet is, want er zijn prachtige getalenteerde chefs bezig bij de Noorderburen. En ze hebben een voordeel op een aantal Belgische chefs. Vrijpostigheid, branie en métier, en meer invloeden dan de Franse keuken alleen.

Ik zou dolgraag eens een 'cook-off' zien tussen de Famous Flemish Foodies (voor de Nederlanders, zoek het op, het loont echt de moeite, heerlijk authentieke toptalenten) en 'Neerlands hoop in culinaire dagen'. Ik denk dat het zou vonken. Maar wegens te weinig ervaring op dat vlak ga ik het hier even hebben over dat andere: de zakelijke lunch. Drie anekdotes. Het is tenslotte vakantie, kleine verhaaltjes mogen.

Een onvermijdelijke appel
Een elektronicaconcern in het zuiden van het land. Ik word uitgenodigd voor een internationale meeting. In een voetnoot werd gemeld dat er ook lunch voorzien was. Ik zat naast een Australiër, en vergeet nooit het memorabele moment waarop 'de lunch' werd binnengereden. Witte papieren zakjes, met netjes onder het logo van het concern 'Lunch'. Voor de duidelijkheid allicht. Inhoud van het zakje: een onvermijdelijke appel, twee van die sponzige broodjes met ham en kaas. Een beker melk, een flesje water, een candybar.

De Australiër naast mij keek even in de zak, en lachte me toe: 'I'm gonna take this back home and show it to my folks'. Ik lachte en huiverde tegelijkertijd. Het doet weinig goeds aan het corporate image en de internationale uitstraling. En het is saai eten!

Gevangeniseten
Een toonaangevend reclamebureau in Amsterdam. We werkten op een internationaal budget en ik had een leuk kunstje uitgehaald in België. Ik mocht mijn Nederlandse collega's komen helpen, maar er was haast bij. Op één van onze nationale feestdagen ben ik toen naar Amsterdam getrokken. In ruil voor een avondlijk diner met mijn vrouw, in Amsterdam, wou ik wel een dagje gratis advies geven. Het waren tenslotte collega's. 's Middags rolden de broodjes andermaal binnen. Amsterdam, het walhalla van de zedeloosheid! Water, karnemelk en verse melk, en het cliché der clichés, het broodje gezond. (Wij hebben overigens de ongezonde variant, 'De smos': alle zelfde ingrediënten maar nog wat mayonaise en toestanden extra). Het is toch niet voor mogelijk te houden? Dat is gevangeniseten! Ik hield toen het been stijf, en eiste een glas wijn.

Het kan natuurlijk zijn dat ik een alcoholprobleem heb, en dat alles in die context moet bekeken worden. Wat er ook van weze, ze gingen een fles wijn halen, 'bij de slijter'. Het grootste probleem bleek nadien het vinden van een kurkentrekker. Een ongezien probleem in de Belgische agentschapswereld.

Twee jaar geleden. Belangrijke E-commerce conferentie, in Rotterdam. Een havenstad, en niet zo'n kleintje. Ruwe bolsters en zo. 's Middags een piekfijn verzorgd buffet. Echt lekkere broodjes en hapjes. En een tafel waarvan ik dacht dat ze de Belgische norm min of meer benaderde. Er was water, melk, maar ook witte en rode wijn. Zo leek het. Het bleek rodebessensap en appelsap. Het is ook een mogelijkheid, maar het werkt niet echt bevorderlijk voor het sociaal contact, vinden wij.

Merkwaardig genoeg, bij de avondreceptie vielen die drempels weg en was er geen enkel verschil te bemerken. Pilsjes (weliswaar in limonadeglaasjes) en wijn, en iets wat ik zelfs zou durven omschrijven als een 'uitgelaten' sfeer.

Calvinisme
Zou het dan toch dat calvinisme zijn? Een soort schuldgevoel waarbij slempen en hijsen op kosten van de baas tijdens de kantooruren als not done wordt beschouwd? Of heeft het te maken met een diep doordrongen plichtsgevoel, waarbij de dag en de werkuren optimaal dienen gebruikt te worden? Het blijft mij verbazen. Het hangt volgens mij ook samen met een veel correcter tijdsgebruik.

De Nederlander werkt zijn uren, doet dat scrupuleus en nauwkeurig, waardoor de verhoudingen, de verwachtingen en de inlossing van die verwachtingen veel nauwkeuriger zijn. De Belg, tja, er kan al eens wat afgepitst worden. 's Ochtends nemen we het niet zo nauw, 's middags eigenlijk ook niet, maar 's avonds ook niet echt.

Is het te veralgemenen? Natuurlijk niet. Is het fout? Ook niet. 't Is alleen anders, en het blijft wennen. Misschien heeft het er wel mee te maken dat de Nederlander geen natuurlijke drempel hoeft te overwinnen om een praatje te slaan met een wildvreemde op een 'networking event'. De Vlaming moet wellicht een klein zetje krijgen. Wat alcohol helpt. 't Is maar een idee.

Guido Everaert is een Vlaamse blogger. Twitter: @guidooohh
Dit is de derde aflevering van zijn zomerserie 'Over de grens'.

Meer over