'Amerika heeft zijn handen al vol aan zijn eigen problemen'

In de Verenigde Staten is steun voor een actie tegen Syrië, als straf voor de inzet van chemische wapens, ver te zoeken, blijkt op een discussiebijeenkomst in het stadje Darien.

DARIEN - De Amerikaanse democratie draait deze zonnige zondagmiddag op volle toeren in Darien, een rijk slaapstadje in de staat Connecticut. De openbare bibliotheek puilt uit. Vierhonderd mensen hebben besloten hun grasmaaier en tennisracket te laten staan voor de discussiebijeenkomst met hun Congreslid. De president wil zijn steun voor het plan om voor de vierde maal in twaalf jaar een ander land aan te vallen en velen hier vinden dat hun afgevaardigde tegen actie in Syrië moet stemmen. Net als in de rest van het land. 'Genoeg is genoeg', zegt een mevrouw.

Buiten aan de overkant van de straat ligt midden in het stadje een kerkhof voor veteranen uit Amerika's vele oorlogen. Honderden stenen staan strak in het gelid in het gemillimeterde gras als blijvende herinnering aan de offers die zijn gebracht. Veel van de gesneuvelden dienden in de Eerste of Tweede Wereldoorlog. Er zijn nauwelijks graven van Irak- of Afghanistanveteranen. Maar die komen hier ook vrijwel niet vandaan.

Sinds na het Vietnamdebacle de dienstplicht werd afgeschaft, zijn het vooral de jonge mannen en vrouwen uit de lagere klasse die 's lands vuile werk opknappen in de zinderende woestijnen van Arabië of de verraderlijke bergpassen van Centraal-Azië. En die voetknechten bevinden zich overal in Amerika maar niet in Darien aan de oostkust. Op een CNN-lijst van plaatsen met de hoogste inkomens stond het stadje in 2011 op de negende plaats. Het is een Republikeinse enclave in een overwegend Democratisch Connecticut. In 2004 stemde het voor de tweede maal op George W. Bush ondanks de oorlog in Irak. In 2008 verkoos het vuurvreter John McCain boven vredesapostel Obama.

Vietnamsyndroom

Maar alles is anders nu.

'Ik steunde de inval in Irak', zegt Anthony Cicchnetti. 'Maar wat heeft het opgeleverd? De mensen in die regio haten elkaar, al honderden jaren. Wat we ook doen, het maakt niets uit. En ze zien ons als immoreel en slecht. Na twaalf jaar moet ik concluderen dat het Vietnamsyndroom weer volledig terug is.'

Maar hoezo Vietnam? President Obama zegt een beperkte actie te willen met een beperkt doel. Cicchnetti: 'Ik geloof niet dat het stopt met een bombardement vanuit de lucht. Obama mag iets anders beweren, maar ook Richard Nixon zei dat hij niet loog. We zijn niet alleen moe van oorlog maar ook moe van politici. YouTube maar eens de bijeenkomsten van McCain waarin hij door zijn kiezers wordt aangevallen over zijn pleidooi voor ingrijpen in Syrië. Kijk daarnaar. Dat is de stemming in het land.'

Cicchnetti is een atletische vent van 52, gekleed in korte broek en poloshirt. Hij werkt voor een fabrikant van medische apparatuur, en heeft een zoon van 19 en een dochter van 16. Geen haar op hun hoofd die denkt aan een baan in het leger. Cicchnetti is naar de town hall meeting gekomen om te zien wat Jim Himes, de Democraat die zijn district vertegenwoordigt in het Huis van Afgevaardigden, gaat doen. Het Congreslid twijfelt nog of hij Obama's oproep tot actie zal steunen als er deze of volgende week gestemd wordt. Hij zegt sceptisch te zijn. Hij wordt vergezeld door senator Richard Blumenthal, ook een Democraat. Die heeft ook nog niet besloten en wil vooral luisteren. Want niet voor niets heeft hij twee oren gekregen en maar één mond, vertelde zijn moeder hem als kind, zo grapt hij.

Wanneer Himes vraagt hoeveel veteranen er op de tribune zitten gaan er behoorlijk wat kromgetrokken, beverige handen omhoog. Ze behoren tot oud-strijders die in de Duitser en de Japanner nog overzichtelijke vijanden hadden over wie niemand twijfelde, wat het leven iets gemakkelijker maakte dan nu. Er is applaus.

Cicchnetti buigt voorover naar een veteraan die schuin voor hem zit, raakt hem aan en zegt emotioneel 'dank'. Maar dat is het verleden. Als het om het nu gaat, overweegt hij als Republikein zich aan te sluiten bij de rechts-libertijnse richting van Rand Paul, die feitelijk een nieuw isolationisme predikt.

Verraden

De microfoon is intussen in handen gekomen van een vrouw van eind vijftig, begin zestig met kortgeknipt grijs haar. Ze is tegen actie in Syrië. En meteen als ze begint te spreken in staccatozinnen valt iedereen stil. 'We zijn verraden door de belastingdienst IRS. De overheid verraadt ons. Deze regering leidt ons naar een plek, waar we gerespecteerd noch gevreesd worden. We zullen een papieren tijger zijn die hard brult maar geen kracht heeft. We hebben daar niks te zoeken. Laat de regio het zelf oplossen. Zorg er liever voor dat de mensen hier weer aan het werk komen. Laten we eerst ons eigen huis op orde brengen voordat we anderen vertellen hoe ze hun huis moeten runnen.'

Applaus. Het optreden van Linda Czaplinksi, een vrouw die werkzaam is in de financiële dienstverlening, is het hoogtepunt van de middag. Ze vat samen wat velen denken: de leiders zijn incompetent en niet te vertrouwen, het Midden-Oosten is een moeras waaraan geen enkele eer te behalen valt en Amerika heeft zijn handen meer dan vol aan zijn eigen problemen. 'Syrië' lijkt zo ook een uitlaatklep te zijn geworden voor een breder onbehagen.

Aan het eind eist het publiek een stemming. Ja, stem!, roept Czaplinksi fel. De meerderheid is tegen elke vorm van ingrijpen. Himes en Blumenthal hebben het allemaal serieus aangehoord, met af en toe een geprangd gelaat. Directe democratie is mooi maar doet ook pijn.

undefined

Meer over