Amaai, amaai

Awel, wat is er loos met de wielerjournalistiek in Vlaanderen?..

De Vlaamse stoempers verachteren in de Tour dag na dag. En geeft een poulain er een keer een snok aan, dan wordt-ie binnen de kortste keren vervoegd door het pak. Ze kunnen geen gensters meer slaan, die kleppers.

Nooit meer een klasbak die de forcing voert, in de afzink met de voeten van de anderen speelt en als winnaar over de meet bolt, waarna hij meedeelt: Ik ben terug goe.

Ze laten met hun kloten spelen of draaien die af op de macadam voor de Spaanse patron. Of ze piloteren de Italiaanse rappe man in de eindgalop. Maar zelf een lege palmares. Te snel hun bobijntje afgewikkeld, halfweg koers al zwarte sneeuw.

Tijd om een pikuur te zetten.

Gisteren Het Laatste Nieuws, de Gazet van Antwerpen, De Morgen en Het Nieuwsblad regel voor regel doorgenomen. En wat lezen we? Hooghollands. Het is alsof de Vlaamse wielerverslaggevers behalve hun renners ook de eigen taal zijn gaan minachten.

De magere oogst van vele pagina's vol Tournieuws:

Het podium viseren.

Op je honger blijven.

Klein bier.

Betere benen vinden.

Goesting! Waar is het woord goesting gebleven? Las je vroeger om de drie zinnen. Geen goesting meer, boordevol goesting juist.

Doodzonde is 't. De Vlaamse kranten brachten je vroeger in staat van euforie om de rijkheid van hun wielertaal. Je dacht: onthóuden! Práchtig, ga ik ook een keer gebruiken. Woorden, zinswendingen, beeldende vergelijkingen.

Vlaamse kranten kopen en de mooiste vondsten voorlezen. Grasduinen in de wielertaaltuin.

Amaai, amaai, het kan niet meer, de grote kuis is erover gegaan.

Vijftiende etappe, Saint-Girons-Cauterets, Tourtip Edwin Winkels (El Periáodico): 1. Indurain, 2. Pantani, 3. Zülle.

Bert Wagendorp

Meer over