Aluhoedje

null Beeld Illustratie Gabriël Kousbroek
Beeld Illustratie Gabriël Kousbroek

Ik woon nu bijna twee jaar aan de voet van de Serra de Monte Figo. De Vijgenberg lijkt op een agglomeraat steenpuisten en steeds als ik ernaar kijk, moet ik denken aan de karbonkels die Dolf Jansen en Jack Spijkerman het cabaret injoegen. Mijn eigen krentenbaard - ik werd zelfs wel eens uitgescholden voor pindarotsje - leidde enkel tot een gemene Clearasil-verslaving.

Vandaag beklim ik de Monte Figo met mijn honden Raya, Tita en Jamba. Ze rennen als gekken door het woeste landschap vol cactussen en vervallen berghutten. Prima plek voor een crystal-methfabriekje, denk ik. Weer zo'n rare metafoor.

Ik pauzeer op een parkeerplaats onder het lommer van pijnbomen. Het weidse vergezicht oefent een bijzondere aantrekkingskracht uit op condooms en bruine zakken van McDonald's. In Italië zouden er ook nog eens vuile heroïnespuiten tussen liggen. Het kan dus altijd erger. Tita en Raya komen trots met een stuiptrekkend konijn aan draven. Dan hoor ik Jamba blaffen. Tussen de aloë vera staat een verschrompelde wandelaar woest met zijn stok naar mijn hond te meppen. Hij schreeuwt tegen Jamba in het Duits. Niemand komt aan mijn lieve honden. 'Hör da bitte mit auf! Und sofort, blöde Opa!'

Met tegenzin lijn ik Jamba aan. De wandelnazi vervolgt woedend zijn pad. Op de top van de Vijgenberg zie ik hem weer zitten, in een woud van antennes, masten en televisietorens. Hij is druk in de weer met een stuk aluminiumfolie. Deze man is knettergek, hij maakt een hoedje tegen straling. Misschien heeft hij zijn vrouw met een bijl aan stukken gehakt en is hij nu op de vlucht. Straks vermoordt hij mijn hondjes nog. De schizofreen schreeuwt nu dat ik uit zijn buurt moet blijven en dat mijn soort de Algarve kapotmaakt. Dan begint hij met stenen te gooien. Jamba wordt geraakt en vlucht jankend weg. De maat is vol. Sinds de Mannschaft is veranderd in een poezelige boysband heb ik geen probleem meer met Duitsers, maar dit oude exemplaar lust ik rauw. Ik been op hem af. Het stuk folie blijkt een opvouwbare zonnestralenvanger te zijn. 'Lasst mich doch endlich einfach in Ruhe, du Vollidiot', jammert de stumperd die gewoon aan tanorexia lijdt.

Laatst probeerde ik de karbonkelmetafoor van de Monte Figo aan een gast uit te leggen. Die snapte er niets van: 'Ik zie enkel een prachtige berg en bepaald niet de pokdalige gezichten van cabaretiers. Je hebt gewoon heimwee naar Nederland.'

undefined

Meer over