Allez les Bleus

Frankrijk komt woensdag met alle topjongens naar de Kuip, dat is alvast mooi. Maar wil Nederland-Frankrijk worden wat ik hdat het wordt, dan moeten Zidane en de zijnen niet alleen meedoen, maar er ook zin in hebben....

Zaterdag las ik dat Dick Advocaat Paul Bosvelt (34) weer had uitgenodigd voor Oranje: prima.

Melchiot, ook prima. Michael Reiziger: heel erg prima. Jammer dat Ronald de Boer buiten de boot is gevallen, dat Arthur Numan alweer een tijdje is gestopt en Dennis niet wil.

'Deze wedstrijd biedt een goede gelegenheid om te bekijken waar we op dit moment staan', aldus Dick Advocaat. Dat vind ik ook. Het is belangrijk om te weten waar we staan. Nog veel belangrijker dan Dick Advocaat denkt.

Ik heb niks tegen Paul Bosvelt. Leuke Doesburgse jongen. Matig talent, keihard werken. Zo toch maar mooi international en held van de Kuip geworden en een transfer naar Manchester City verdiend. Leve Paultje Bosvelt.

Maar Paul Bosvelt was vorige week na het telefoontje van Dick Advocaat ongetwijfeld de meest verbaasde man van Manchester en wijde omstreken. Waarschijnlijk dacht hij eerst nog dat het belletje een practical joke van zijn maatje Pierre uit Istanbul was.

Good old Paul Bosvelt. Zijn selectie toont het karakter van bondscoach Dick Advocaat in heel zijn kale naaktheid, meer dan welke uitspraak, welk driftig gebaartje, welke sneer naar de media ook. Onzekerheid, voorzichtigheid en gebrek aan moed hebben opeens een naam: Paul Bosvelt.

Dick Advocaat, geen man van risico's en experimenten zelfs niet van hele kleine. Man van gebaande paden, van veiligheid, voorspelbaarheid en conservatisme.

Over een paar weken verschijnt het boek Wij waren de besten van Auke Kok. Het gaat over het Nederlands elftal en het wereldkampioenschap voetbal van 1974.

Inmiddels heb ik het manuscript helemaal gelezen: schokkend. Meer zeg ik niet. Maar wanneer u in 1974 ouder was dan drie jaar en dus een trauma hebt overgehouden aan de WK-finale, dan raad ik u aan Wij waren de besten nu alvast te bestellen bij de erkende boekhandel en voor eind april geen afspraken te maken, zodat u het in alle rust kunt lezen en therapeutisch op u kunt laten inwerken.

Was u in 1974 jonger dan drie (of nog helemaal niet geboren) dan geeft Wij waren de besten u een mooi beeld van wat voor volk wij waren, in 1974, zodat u uw ouders en hun stil verdriet voortaan beter zult begrijpen.

Eding kan ik wel verklappen. De toenmalige trainer van Oranje, Rinus Michels, nam belachelijke risico's. Hoe uitgerekend deze waaghals aan de basis kon staan van de internationale loopbaan van Dick safety first Advocaat behoort, met de oerknal, de spiritualiteit van Estelle Gullit en de vuile grijns van Idolsjuryvoorzitter Henk-Jan Smits, tot de meest onrustbarende vraagstukken van het universum.

Was Michels een Advocaat avant la lettre geweest, dan waren we in 1974 in de eerste ronde roemloos uitgeschakeld en had Auke Kok geen hemeltergend boek hoeven schrijmetven.

Het is nog niet te laat. Maar daarvoor is het wel noodzakelijk dat Dick Advocaat woensdag

zijn allerzekerste opstelling op de proppen komt. Een opstelling zonder verrassing. Een opstelling zo allemachtig saai, zo ontdaan van elke sjeu, dat je bij het zien ervan als een blok in slaap valt. Een opstelling zonder kraak of smaak die als een natte vaatdoek in je nek slaat. Iedereen jonger dan 25 jaar beginnen op de bank graag.

En vervolgens moeten we worden afgemaakt. Niet met 1-0 of 3-1, maar op een verschrikkelijke manier. Een ongenadig pak rammel moeten we krijgen. We moeten worden vernederd en belachelijk gemaakt. Dick Advocaat moet op de bank in elkaar krimpen van schaamte en ellende.

We hebben een catastrofe nodig. Alleen een ramp kan ons redden. Elk redelijk resultaat is een premie op de risicoloosheid, een rem op vernieuwing en creativiteit.

Wordt het 1-1 of, wat God verhoede, zelfs een 2-1 zege, dan kunnen we het schudden in Portugal. Alleen een strakke 0-6 biedt hoop op een zegenrijke kortsluiting in het hoofd van Dick Advocaat.

Hup Frankrijk.

Meer over