Alles wat een man/vrouw moet weten

Hoe komt een kinderfoto op een mannenbureau? Ontmoet de kwade genius: moeder zelf...

Het zou tezijnertijd best eens de opvolger kunnen worden van Alles wat een man/vrouw moet weten: de rubriek Alles wat een alloch toon moet weten. Een lezeres heeft het al eens in een mail voorgesteld, en het klinkt natuurlijk leuk. Wat moet een buitenlander die in Nederland komt wonen nu per se over ons Nederlanders weten, wil hij of zij hier slagen en gelukkig verder leven?

We komen erop door de reactie van Peroe Hartog (36, De Meern) op de Kinderfoto-kwestie. Die waarom het juist mannen zijn die op kantoor een foto van de kids op hun bureau zetten.

Peroe toont zich erg verbaasd dat uitgerekend dit onderwerp al weken achtereen inzet blijft van heftige m/v-discussies: 'Waarom moet in Holland alles geanalyseerd worden', schrijft Peroe. 'Heeft er ooit iemand eens nagedacht over het feit dat zowel een man of vrouw het gewoon léuk vindt om een foto op haar/zijn bureau te zetten?'

Ja, hoho, zo gemakkelijk maken wij er ons in Nederland niet vanaf. Wij zijn denkers, en niet van de olala-types voor wie alles alleen maar leuk hoeft te wezen. Zo zijn veel mannelijke lezers van deze rubriek inmiddels ook aan het denken geslagen over het waarom van die kinderfoto's, en we constateren al flink veel ergernis.

Ten eerste verwijten ze de vrouwelijke lezers dat zij ook in deze zaak namens de mannen menen te kunnen spreken en denken. 'Hoe komt het dat vrouwen altijd precies weten waarom mannen een bepaald gedrag vertonen', bedoelt Robert Dekker uit Rijswijk maar te zeggen. 'Kunnen ze gedachten lezen, weten ze meer dan wij mannen, of trekken ze gewoon te snel conclusies die daarna als algemeen geldend worden gepresenteerd?'

Daarbij zijn er ook mannen (en vrouwen) die menen te weten wie in hoogsteigen persoon die kwade genius is achter de kantoorfoto van de kinderen: moeder zelf. Paul Scholte (39 jaar, Bloemendaal): 'De man wil helemaal geen foto's, het staat immers zo lullig en in ieder geval niet macho. Het onvermijdelijke gebeurt: hij krijgt ze op vaderdag cadeau van zijn vrouw. De man kan in het bijzijn van de kinderen natuurlijk niet weigeren en ontkomt zodoende niet aan de beruchte bureaufoto. Het zijn de oerinstincten van de vrouw en haar sluwheid die hier een rol spelen. Vanuit haar verlatingsangst wil zij continu controle op hem uitoefenen. Als hij op kantoor is, mist zij het overzicht. Wat spookt hij allemaal uit? Door de foto appelleert zij aan het verantwoordelijkheidsgevoel van de man en zegt zij tegen de dames: deze man is van mij. Mannen hebben geen last van dit oerinstinct en doen op moederdag dus geen foto's cadeau. Vrouwen hebben daarom geen kinderfoto's op het bureau staan.'

Er zijn ook vrouwen die dit standpunt delen, of althans het vermoeden. 'Zou het niet zo kunnen zijn dat de foto's op bureaus van mannen zijn verschaft door hun echtgenotes, die op deze manier aan de vrouwelijke collegae van manlief duidelijk willen maken dat hun echtgenoot voorzien en volmaakt gelukkig is?', vraagt Rosemarie Poutsma (31) retorisch. 'Volgens mij is er geen man die zelf een fotolijstje koopt voor op zijn eigen bureau', denkt ook Xantha van der Vos (31, Utrecht). 'Het zijn de vrouwen die kiekjes bewaren, inplakken of er bij het interieur passende lijstjes voor kopen. En al doende kopen ze en passant een lijstje extra voor het bureau van paps, met in hun snode achterhoofd de bedoeling om hem bij les te houden', weet Joke Gottemaker (46, Hengelo).

Richard Kroes (Amsterdam, vrijgezel, 1 foto van zijn petekind in zijn portemonnee) gelooft van zijn kant wel in de Zuivere Boodschap van de kinderfoto op het mannenbureau: 'De dames die tot dusverre hebben geopperd dat de "boodschap" van kinderfoto's op vrouwelijke collega's is gericht hebben gelijk, maar bij het raden naar het motief slaan ze de plank mis. Het gaat de werkende vaders niet om "pikkenpronkerij", en al helemaal niet om een vertoon van onverschilligheid: het doel is de normalisering van de betrekkingen met hun vrouwelijke collega's. Het contact tussen mannen en vrouwen gaat het makkelijkst wanneer er geen romantische bijgedachten op de achtergrond meespelen. Vooral bij vrouwen kan de mogelijkheid alleen al aan verwikkelingen op dat gebied zorgen voor licht tot zwaar schichtig gedrag. Dat effect is (als het optreedt) het sterkst als beide partijen vrijgezel zijn en is buitengewoon irritant in een werksituatie waar je niet aan elkaar kunt ontsnappen. Het is dus zaak om zo veel mogelijk seinen op veilig te zetten. Niets werkt beter voor dat doel dan een kind. Vriendinnen, echtgenoten, "ik ben homo" zijn bij lange na niet zo effectief als een kind.'

Volgende week verder. Drie kwesties die we kunnen oppakken: hebben mannen een regelmatige periode waarin ze zichzelf niet zijn (zoals vrouwen gedurende hun ongesteldheid)? Hoe komt het dat we anno 2001 nog mekkeren over een (homoseksueel) slippertje van een verder fijne partner? En: waarom vullen vrouwen relatie-tests in die vrouwenbladen publiceren?

Meer over