Alles waar Tibet voor staat, gaat verloren

Britt Das (39) loopt, in de traditie van een boeddhistische pelgrimstocht, van Amsterdam naar Tibet. Zo wil ze de Tibetanen steunen....

Waar zit je?

Ik ben in Nukus, in Oezbekistan. Ik zit naast een joert, een traditionele Oezbeekse tent, waar ik vanavond in slaap. Daar ben ik erg mee in mijn nopjes, want de afgelopen vijf dagen heb ik in een tentje langs de kant van de weg geslapen. De eerste 380 kilometer vanaf de Kazachstaanse grens voerden door de woestijn. Daar was weinig meer dan zand, een weg, wat schaapsherders op de fiets, en af een toe een kameel, dus ik moest wel.

Wat heb je te zoeken in Oezbekistan?

Ik loop van Amsterdam naar Tibet. Een tocht van zo'n 10 duizend kilometer, door achttien landen. Elke dag leg ik zo'n 40 kilometer af. Ik hoop in augustus in Tibet te arriveren.

Een aardig eind.

Ik wil de Tibetanen laten weten dat we om ze geven. Ik probeer voordat de Olympische Spelen beginnen zo veel mogelijk aandacht te genereren voor hun zaak. De Tibetanen kunnen hun land niet in of uit, de Dalai Lama kan er niet komen, het culturele erfgoed wordt gestaag vernietigd.

Alles waar Tibet voor staat, gaat verloren. Ondertussen vinden we het allemaal maar goed dat China de Spelen organiseert. Ik wil een tegengeluid laten horen op een vredelievende manier, op een manier die bij Tibet past.

Een pelgrimstocht is een essentieel onderdeel van het boeddhisme, zo is het idee om te gaan lopen ontstaan.

Je hebt veel voor Tibet over.

Ik heb vijftien jaar commerciële sportkleding ontworpen. Ik ben daar meerdere malen voor in China geweest en weet wat daar mis is. Na vijftien jaar wilde ik iets terugdoen. Want als niemand iets doet, gebeurt er niets. En ook al ben ik alleen, ik kan zeker iets betekenen.

Daar komt bij dat het boeddhisme me na aan het hart ligt, ook al ben ik geen boeddhist. De mensen leven op een vreedzame manier samen, waarbij het niet uitmaakt wat voor persoonlijke voorkeuren je er op nahoudt. Aan die instelling kunnen we in West-Europa nog een voorbeeld nemen.

Begrijpen de mensen onderweg wat je aan het doen bent?

Jazeker, vooral in Rusland en Kazachstan heb ik veel steun gekregen. Ik heb daar veel aandacht van de pers gekregen, van lokale kranten tot aan de landelijke tv. Ik werd daardoor vaak herkend.

Mensen wisten wat er aan de hand was, steunden mijn doel en hielden me op de hoogte van de situatie in Tibet. Of ze lieten me hun internet gebruiken, trakteerden me op een lunch, en betaalden mijn hotelkamer.

Hartverwarmend.

Absoluut. Maar het meest bijzondere was de officiële ontvangst door de oudste monnik van Elista in Rusland. Na vierduizend kilometer wandelen, omarmde ik dan de eerste monnik. Hij vertelde me dat monniken vanuit die regio, Kalmukkië, al eeuwenlang pelgrimstochten naar Tibet ondernamen.

En nu was er opeens een blonde, Hollandse dame die speciaal voor hen zo'n zelfde tocht liep. Dat ontroerde de man zo, hij was helemaal in tranen. Dat ontroerde mij natuurlijk weer. Een heel intense ontmoeting.

Nog meer bijzondere ontmoetingen gehad?

Ja, een heleboel. Ik heb zo veel mensen ontmoet die een diepe indruk op mij hebben gemaakt. En een paar dagen terug zag ik een babykameeltje van nog geen dag oud, ook dat zal ik niet snel vergeten.

Maar ik geniet ook van een gesprekje op de markt met iemand van tachtig, ook al gaat het moeizaam omdat je elkaars taal niet verstaat. Dat geeft niet. Ik ben veel ontspannener en flexibeler geworden. Ik ben niet meer bezig met futiliteiten, maar maak me alleen nog druk over de basis. Waar ik moet slapen, en wat ik moet eten.

Veel succes en op naar Tibet.

Ik verlang ernaar daar te zijn, al wil ik op de moeilijke momenten vooral naar huis. Maar ik ben over de helft, dus ik moet door. Het is nog niet af.

Michiel van der Geest

Volg de tocht van Britt Das elke dag in tekst en foto's op Volkskrantreizen.nl/britt

Meer over