Alles klopt bij vibrerende nieuwe jazz van Kneebody

MUZIEK Het is altijd een ontroerend moment als tijdens een concert het publiek collectief lijkt te hebben besloten: dit is helemaal te gek....

Koen Schouten

Woensdag veroverde de jonge band Kneebody onnadrukkelijk het Amsterdamse Bimhuis. Niet met knallend powerplay, virtuoze hoogstandjes, extreme verkenningen van de grenzen van hun instrumenten of gelikte bravoure, nee, door heel mooi muziek te maken. Alles klopt aan dit bandje.

In de alternatieve Amerikaanse jazzscene was al sprake van een bescheiden buzz. Het vijftal uit Los Angeles en New York zou een frisse wind brengen. Op voorspraak van saxofonist Ravi Coltrane stond de band afgelopen zomer in een klein zaaltje op North Sea Jazz. Die frisheid heeft Kneebody inderdaad, op zo’n vanzelfsprekende manier dat je er niet anders dan blij van kunt worden. Coltrane mag zich vereerd voelen dat hij de groep kon aanbevelen, zeg maar.

De vijf onopvallende jongens die woensdag op het podium stonden, vertegenwoordigen perfect de huidige muzikale tijdgeest. Alle stijlen klinken door in hun muziek. Niet letterlijk als in sommige fusion of collagemuziek, maar terloops secundair. In de vibrerende groove die drummer Nate Wood neerlegt, sijpelt een vleugje hiphop door, in de vlinderende solo’s van trompettist Shane Endsley zit alles wat improvisatiemuziek zo mooi kan maken.

De intense opbouw van de betere hedendaagse rock klinkt door in de stuwende akkoorden op Fender Rhodes van Adam Benjamin. Hij bleek een magisch toetsenist die in zijn solo’s opgewekt met vuur speelde. Gecombineerd met compacte composities en ongelooflijk scherp samenspel door genietende musici leverde het een topconcert op.

Koen Schouten

Meer over