Alleen Isabella blijft overeindin haar nepperige pronkkamer

'De kamer van Isabella is het portret van een sterke, passionele vrouw die tracht te overleven in de snelste en meest turbulente eeuw....

Hein Janssen

Verliefd worden op Isabella, dat lukt nog wel, vooral omdat zijgespeeld wordt door actrice Viviane De Muynck. Met haar imposanteverschijning geeft zij Isabella tegelijk iets onontkoombaars als ook eenprettige nonchalance mee.

Maar verder is De kamer van Isabella één grote modeshow van de nieuwekleren van de keizer. Lauwers bedient zich van een vorm van theater waarindans, muziek en toneel samen moeten vloeien tot een geheel. Niet het woordregeert, maar het beeld, de beweging, de klank, het gevoel. In Belgiëgedijt die theatervorm de laatste tien jaar goed, door met nametheatermakers als Alain Platel en Wim Vandekeybus. Maar de oermoeder ervanis ontegenzeglijk Pina Bausch en haar Tanztheater Wuppertal. Toevalligerwas onlangs in Antwerpen Bausch' Palermo Palermo te zien, een productie uit1990 (!) waarvan Lauwers nog veel kan leren.

Toen Jan Lauwers' vader enkele jaren geleden overleed, werd hijopgezadeld met diens erfenis: duizenden etnologische en archeologischeobjecten uit Afrika. Van vruchtbaarheidsbeeldjes tot opgezette vogels, vanmaskers tot de penis van een walvis. Met deze attributen werd eentoneelbeeld ontworpen en er werd een verhaal bij bedacht. Over IsabellaMorandi, een vrouw die evenals Lauwers' vader bijna de gehele 20ste eeuwheeft meegemaakt.

Na een bizar en fantasierijk leven bevindt Isabella zich uiteindelijkmidden tussen die Afrikaanse spullen op een kamer in Parijs. Minnaars,sigaretten en drank hebben haar gemaakt tot een markante dame die op haaroude dag nog hevig verliefd wordt op haar kleinzoon. Dat uit zich in eenminutenlange vrijpartij tussen De Muynck en de jonge Maarten Seeghers.'Kijk ons eens durven!', straalt die scène uit, maar het is tenenkrommenden ongemakkelijk.

De kamer van Isabella is een zelfingenomen, ijdele vertoning. Heel slimwordt met mooie liedjes, gekke dansjes en zogenaamd verheven tekstengeprobeerd het sentiment te bespelen. Maar die zelfverzekerde glimlach, diehautaine houding - het spat allemaal van het podium, pats boem! de zaal in.Met als afzender acteurs en dansers die in deze productie matig presterenen lijden aan een in theater ergerlijke ziekte: aanstelleritis.

Hein Janssen

Meer over