All girl alt.rock

Warpaint is een van de weinige meidenbands waar muziek boven imago staat. Hun doorbraak kwam na zes jaar zwoegen in een garage. Volgende week op Lowlands.

PABLO CABENDA

Noem eens vergelijkbare all girl bands die ook, meer dan hun image of uiterlijk, hun muziek op de voorgrond stellen?

Emily Kokal: 'The Dum Dum Girls!'

Theresa Wayman proeft de suggestie van haar collega: 'The Dum Dum Girls, misschien. Maar die presenteren zich dan weer uitermate meisjesachtig. Zo zijn wij volgens mij niet.'

Warpaint, de band van de Amerikaanse Emily Kokal (zang, gitaar), Theresa Wayman (zang, gitaar), Jenny Lee Lindberg (bas, zang) en Stella Mozgawa (drums) is zowel atypisch als klassiek. Atypisch omdat er niet zoveel rockbands bestaan met alleen meiden als instrumentalisten. En klassiek omdat Warpaint is gegroeid binnen de traditionele, bijna verouderde rockwetten die zeggen dat veel spelen en sappelen uiteindelijk de wegen naar succes zijn.

Kokal en Wayman zijn al sinds hun 11de, toen ze in een koor in Eugene (Oregon) zongen, vriendinnen. Samen trokken ze naar Los Angeles waar 'de olijke tweeling' jarenlang een éénkamerappartement deelde en met Jenny Lee Lindberg en Shannyn Sossamon, Jenny's zus, Warpaint oprichtte.

De internationale doorbraak liet zes jaar op zich wachten. Het onafhankelijke platenlabel Rough Trade contracteerde de band zonder ze gezien te hebben. Op YouTube heeft het debuutalbum The Fool, dat vorig jaar uitkwam, al meer dan een miljoen keer bekeken en het toonaangevende Britse muziekmagazine NME gooide hen op de cover met als aanbeveling 'Best Live Band You'll See All Year'. Sindsdien is Warpaint in alt.rock-kringen een begrip. Ze toeren al bijna twee jaar en zondag spelen ze op Lowlands.

Daarvoor, van 2004 tot 2009, leidden de meiden - allemaal in de 20, begin 30 - bijna een kluizenaarsbestaan in een garage waar ze de nummers uitentreuren repeteerden. Er werd gewerkt aan Warpaint, net zolang totde band klaar was voor de wereld. Daar hoorde lijden voor de kunst bij. Toen drummer Stella Mozgawa zich in 2009 bij de band voegde, en de plaats innam van Shannyn Sossamon, werd ze er door haar collega's op gewezen dat kiezen voor Warpaint ook een keuze betekende voor een leven waar ze soms geen cent te makken zou hebben.

Maar ze koesteren de leerschool. Vergelijk het eens met een wereld waar getalenteerde jongens en meisjes met strategisch geplaatste video's binnen een paar weken wereldsucces kunnen bereiken, dan word je natuurlijk jaloers, toch? Kokal: 'Integendeel! Er is heel wat te zeggen voor het uitbouwen van je sound, je band en de verhoudingen daarbinnen. We hebben een evolutie ondergaan, terwijl als dingen heel snel gebeuren, dat enorm overweldigend kan zijn en je creativiteit kan smoren.'

Warpaint klinkt donker en hypnotiserend. Een lome droom van vier Sirenes die je onder water trekken met etherisch meanderende gitaren en galm die als flarden eighties mist komt binnenwaaien. Er zijn al vergelijkingen gemaakt met Cocteau Twins en Siouxsie & The Banshees.

Kokal: 'Ik heb eigenlijk meer met progrock bands als Yes en King Crimson.' Je ziet haast hoe een jongere Kokal zich met een studieuze ernst in een garage in Los Angeles over de mathematische gitaarloopjes van Robert Fripp buigt.

Het is die onvoorwaardelijke toewijding die elke keer in het gesprek komt bovendrijven.

Wayman - 'op mijn zoontje na is Warpaint het allerbelangrijkste in mijn leven'. En: 'We hebben veel tijd doorgebracht en staan elkaar altijd bij. Door dik en dun. We willen uiteindelijk niets minder zijn dan een hechte familie met een heel sterke band waar niets tussen kan komen.'

Neem bijvoorbeeld bassiste Lindberg, die in een bandje zat met regisseur/acteur Vincent Gallo toen Warpaint een jaar op zijn gat lag. Zij trok subiet naar haar oude stek toen ze hoorde dat de band weer zou samenkomen. Ze deed een bekentenis: 'Warpaint is mijn hart en ziel'. En drummer Stella Moszgawa koos ook onvoorwaardelijke voor het meidenbastion.

Wayman: 'Maar die hebben we eerst getest.' Kokal (met droge ogen): 'We hebben haar een hindernisbaan laten lopen.' Wayman (serieus): 'Ze was in het begin een beetje geïntimideerd omdat we ook een eigen taal hadden. Nou ja, je weet wel inside jokes en zo. Maar we lieten haar vanaf het begin weten dat we wilden dat ze zich welkom en comfortabel voelde bij ons. We betrokken haar meteen bij het arrangeren van de liedjes. Zo van, wat vind jij ervan Stella?'

Kokal: 'We zijn als band een democratie waarin iedereen geeft en neemt in gelijke mate. Dat verrijkt onze muziek. Hoe meer je van iemand weet, hoe meer de muziek een weerspiegeling wordt van wat je met elkaar hebt.'

Praten met de leden van Warpaint voelt als een hippiebeleving. Zonder enig spoortje van masculiene gêne wordt de liefde herhaaldelijk benadrukt, liefde voor live optreden, liefde voor de muziek en vooral liefde voor elkaar. Of ze met die warme overlegcultuur dan ook een echte meidenband zijn durft Kokal niet te beweren. Ja, er wordt wel eens gekibbeld, vrouwen hebben de neiging om alles dood te discussïeren en ze menstrueren ook nog eens synchroon. Wayman: 'Maar ik denk dat dat het enige verschil is: mannen bloeden niet maandelijks. Maar ze beleven als band precies hetzelfde.'

Ironisch genoeg was destijds een van de eerste aanleidingen om aandacht aan de band te besteden de connecties met hun bekende artistieke broeders: Kokal had iets met Red Hot Chili Peppers-gitarist John Frusciante en Lindberg was niet alleen muzikaal, maar ook amoureus gelinkt met Vincent Gallo. Inmiddels worden ze lang en breed op hun eigen merites beoordeeld. Blijft toch het gevoel dat ze als een van de weinige meidenbands door het glazen plafond van rock zijn gebroken.

Wayman: 'Vrouwen durven of willen niet. Ze voelen zich comfortabeler in de rol van sekssymbool of zwoele zangeres die zichzelf simpel begeleidt op gitaar. Je ziet nergens vrouwen actief in muziekproducties, als studiotechnicus of gitaarspelen als Jimi Hendrix. Al die aspecten van muziek nemen ze niet serieus. Dat is toch verbijsterend? Het zou nu toch veranderd moeten zijn?'

Kokal: 'Weet je, ik heb geen tijd voor een vriendje. Ik wil gewoon muziek maken met Warpaint, maar je ziet niet veel meiden die daar ook zo over denken.'

Een taak voor Warpaint als rolmodel?

Lindberg: 'Ken je Eye Of the Day? Dat is een echte meidenrockband uit Austin, Texas, waarmee we bevriend zijn. Ze komen naar al onze shows en zeiden dat we hun hadden geïnspireerd. Dat is toch ook één van de redenen waarom ik dit doe.'

Warpaint speelt zondag 21 augustus in de India op Lowlands.

Volgende week vrijdag, op de eerste dag van Lowlands, verschijnt in de Volkskrant een mini-special: met een interview met hiphopband Odd Future, een profiel van punkrockband The Offspring, speciale tips en een bijzondere schets van de gemiddelde festivalbezoeker.

undefined

Meer over