Alice in Wonderland.

Het regent jeugdmusicals. Logisch, want het genre verkoopt goed: beroemde verhalen, spelers bekend van televisie. Maar dat is nog geen garantie voor een goede voorstelling, zo bewijzen De Zevensprong en Alice in Wonderland....

Bart Deuss

In de versie van Opus One duikelt Alice niet door de donkere gang van een konijnenhol maar door het scherm van een laptop. Rond die reuzengrote laptop dartelt het ensemble door de bizarre verwikkelingen van Alice in Wonderland. De laptop is als decorstuk een fraaie vondst: de lamellenconstructie waaruit het beeldscherm bestaat, is geschikt voor projecties maar ook om personages door op en af te laten komen. Het apparaat staat symbool voor de actuele bewerking die John Yost heeft willen maken. Helaas weet hij geen verbinding te leggen tussen dat streven en de fantasiewereld van Alice. Resultaat: een platte vertelling.

Bij John Yost en de zijnen is het, evenals bij Alice, een beetje de omgekeerde wereld: niet de vertolking in dienst van het verhaal, maar het verhaal als aanleiding voor een avond vermaak. Daarmee degraderen ze de vertelling tot een eindeloze reeks losse nummers en dan duurt de tocht van Alice wel erg lang.

Meer over