Alfredo háát reggae

Langs het goeddeels maagdelijke strand van het schiereiland van Maraú, Bahia, Brazilië, wuiven kokospalmen. In het zand beoefenen vissers de Afro-Braziliaanse liedkunst, zichzelf begeleidend op de een-snarige berimbau. Uit een houten barretje klinkt fijne bossa nova, binnen nuttigen mannen een suikerrietdestillaat. Daarachter begint de tuin van het huis waar Alfredo de Iullis (43) woont met zijn vrouw Tereza en hun twee jonge kinderen. Tussen het tropische struikgewas staat een groot stenen monster. Dit is Eddy, de mascotte van de 80's-heavy metalband Iron Maiden. Dat is niet het soort tuindecoratie dat je verwacht langs een kust waar fraaie samba, choro en frevo vandaan komt.

Over smaak valt te twisten. Zelf ben ik allergisch voor rap, maar heavy metal uit de jaren tachtig van de vorige eeuw vind ik nog beduidend lelijker. Medio 1985 zat ik in de schoolbanken naast een jongen die het genre op de walkman beluisterde. Zelfs door het koptelefoontje heen was het niet te harden. Alfredo blijkt een Braziliaanse generatiegenoot. Van heavy metalfan werkte hij zich op tot tourmanager, fixer en agent voor heavy en medium harde acts die Latijns-Amerika aandoen. In zijn huis toont hij zijn omvangrijke fotogalerij. We zien Alfredo gearmd met vele getatoeëerde rocksterren. 'De jongens van Iron Maiden zijn echte familievrienden geworden. Kijk, hier heb je ze samen met mijn kinderen.'

Wat doet de Braziliaanse tourmanager van Iron Maiden en Bon Jovi hier tussen de vissers in de wildernis? 'Mijn vrouw en ik zijn natuurmensen. Een paar jaar terug zijn we bewust uit São Paulo weggegaan. Voor mijn werk heb alleen mijn laptop nodig, daar zit mijn hele netwerk in. Ik word voor een tour gevraagd en dan vlieg ik naar Rio of Santiago. Vanwege de kinderen ga ik nooit langer dan twee weken van huis.'

Behalve familieman is Alfredo ook vegetariër, niet-roker en geheelonthouder. Dat is niet het profiel van iemand uit de seks, drugs & rock 'n roll-branche. 'De meeste heavymetalbands zijn drugs- en hoerenvrij, rustige jongens', zegt Alfredo. 'Ze doen hun werk op het podium en gaan overdag naar de fitness. Bij reggaebands is het andersom: sloom op het podium, gewelddadig daarbuiten. Veel drugs en vernielde hotelkamers. Ik heb een paar keer met reggaebands moeten touren, ik doe het nooit meer. Voor je het weet, krijg je een pistool tegen je hoofd. Schrijf dat maar op: Alfredo háát reggae!'

Werken met rocksterren is eerder een vorm van babysitten, vertelt hij. Vooral de ouwe lullen in het genre hebben speciale dieetwensen - cholesterolarm, zoutarm, dat werk - en vragen om speciale aandacht. Neem Deep Purple-vocalist Ian Gillan, 68 inmiddels. 'Ontzettend aardige man, maar een echte prima donna. Hij moet in het middelpunt van de belangstelling staan. In het vliegtuig moet hij altijd stoel IA hebben, anders gaat-ie stennis maken. Nou, dan zorg ik dat hij een andere instapkaart krijgt.'

Gillans aartsvijand in Deep Purple was gitarist Ritchie Blackmore. Alfredo zag hem in Brazilië een paar keer zonder pruik, '100 procent biljartbal'. 'Blackmore is een heel lastige 65-plusser, meer een soort ouwe puber. Een paar jaar geleden zat ik naast hem in het vliegtuig, ergens boven de Andes. Gooit Blackmore ineens een tomaat naar de witte boord van een kerel een paar stoelen voor ons. Draait die man zich boos om, doet Blackmore of-ie zit te snurken.' Alfredo wist boven de Andes een vechtpartij in het vliegtuigpad te voorkomen.

undefined

Meer over