Alex Chilton herdacht

De dood van Alex Chilton is niet onopgemerkt aan SXSW voorbijgegaan. Niet alleen eren talloze optredende artiesten van John Hiatt tot Cheap Trick de betreurde muzikant, ook het dagprogramma in het Austin Convention Center stond stil bij de gebeurtenis die iedereen veel meer lijkt te doen dan ik had verwacht.

Het toeval wil dat er om 12.30 vandaag al een panel-discussie gepland stond met de veelzeggende titel: I Never Travel Far Without a Little Big Star. Terwijl exact 12 uur later Big Star zou komen optreden in Antone's. Toen de organisatie donderdag SXSW opende was het nog onduidelijk of alles door zou gaan. Ja dus.

Vannacht spelen oude en nieuwe Big Star leden aangevuld met mensen als Mike Mills, M. Ward en John Doe een soort Tribute To Alex Chilton concert. Jeff Tweedy moest helaas op het laatste moment afzeggen, maar dat het zaak is me een paar uur van te voren te melden bij Antone's om nog een kans te maken het optreden mee te maken, is duidelijk.

Het was vanochtend overigens een vrolijke boel. Jody Stephens, Jon Auer, Andy Hummel en Ken Stringfellow wilden hun collega/vriend niet al te droevig uitluiden. Dat deden ze met veel anekdotes die vooral bewezen wat een malle eigenheimer die Chilton eigenlijk was. Maar vooral en zeer getalenteerde eigenheimer. Vooral die laatste haast dertig jaar die hij in New Orleans doorbracht blijven raadselachtig. Zelf liet hij weinig los over zichzelf, vermoedelijk is dat ook de reden dat hij niet zou deelnemen aan de paneldiscussie naar aanleiding van het verschijnen van de Big Star box vorig jaar.

Aardig was ook de Skype-verbinding met producer John Fry, volgens moderator Bob Mehr de man die voor Big Star hetzelfde had betekend als George Martin voor de Beatles. Toch bekroop me de gedachte: wat als Chilton geleefd had. Dan hadden we hier met hetzelfde gezelschap achter de tafel gepraat over Big Star en Chilton, die nog gewoon leefde en vanavond ook zou spelen. Zou iedereen ook in de verleden tijd over hem hebben gepraat? En wie bedenkt eigenlijk zoiets een panel beleggen over iemand die misschien wel gewoon in de zaal gaat zitten om te luisteren hoe er over hem gepraat wordt.

Hoe dan ook, ik kreeg ineens heel veel zin om die platen te gaan draaien en ga me vanavond vroeg melden bij Antone's. Dan maar wat andere bands missen. Veel spectaculairs heb ik trouwens nog niet gezien. Gisteren even genoten bij Cheap Trick, die een openlucht festival afsloten dat ook voor niet SXSW gangers toegankelijk was. Best goede show maar toen na een uur mijn favoriete liedje Surrender nog niet was gespeeld, ben ik weer op de fiets gestapt.

Ik zag een stukje van het verrassend leuke Rebelle. Drie Haagse meisjes van nog geen 20 die leuke powerpop spelen, en vooral opvallen door hun samenzang. Soms alle drie tegelijk, en dat hoor je bij dit soort muziek niet vaak.

Toen naar de kerk waar de Britten hun folkavond hadden gepland. Trembling Bells en Unthanks waren allebei bijzonder. Trembling Bells dwars en soms hard en wat schreeuwerig, en de Unthanks vaak van een intense schoonheid. Heel zuivere zang van de zusjes Unthank en mooie begeleiding van piano, cello en viool. Live zijn ze enorm gegroeid sinds ik ze in Nederland zag op Crossing Border. Haal ze snel over zou ik zeggen.

Daarna op de fiets gestapt voor een tochtje oostwaarts naar Acid Mothers Temple & The Melting Paradiso UFO. Ik lees al jaren in bladen als The Wire dat dit stel Japanners toch zo ongeveer de beste uitvinding is sinds gesneden brood. In een aftands schuurtje aan de weg stonden ze geprogrammeerd. Ze hadden een flinke tafel bij zich met een stuk of zeventig verschillende cd's. De verkoopster had een dikke jas aan en een doekje voor haar mond, alsof ze de lucht in Austin niet vertrouwde. Ik durfde niet te vragen welke de beste cd was, ze keek nogal nors.

Ik had vervaarlijke noise verwacht, maar vond het nogal rommelig en lelijk klinken, in het geheel niet dreigend. Eerder saai, zoals ik Grateful Dead saai vind. Alleen spelen die wel een uur of zes. De Acid Mothers hielden het na veertig minuten (2 nummers) voor gezien. Wel sloegen ze tot slot een gitaar aan diggelen. Stoer mannen!

Weten we ook weer. Wat een onzin die band.

Inmiddels is het zaterdagmiddag en heb ik hier nog 1 avond SXSW te gaan. Het is ijskoud buiten maar gelukkig heeft het alleen vannacht geregend. Ik kan me niet herinneren het de tien keer dat ik in Texas was zou koud te hebben gehad. Winterjas aan, en dat is ook voor het eerst.

Geen weer om vannacht bij Stubb's buiten de Scissor Siters te zien. Ik hoop dan binnen te zijn bij de Alex Chilton Memorial.

Meer over