Albino's in Kameroen met rust gelaten

In Kameroen komen veel albino’s voor. Ze worden er, in tegenstelling tot andere Afrikaanse landen, ongemoeid gelaten.

Ze zijn niet schuw of schuchter, ze worden niet gepest. Ze zijn ook niet behekst, en worden dus niet doodgemaakt. Ze hebben recht van leven.

Er zijn talloze albino’s in het noordwesten van Kameroen, op het platteland rond de stad Bamenda. Ze dragen hoedjes om hun huid te beschermen, en soms een zonnebril tegen het felle daglicht. Ze hebben het goed. Ze hebben het veel beter dan hun gelijken in Burundi. Daar werd onlangs nog een albinomeisje van zes jaar letterlijk geslacht. Ze werd aan stukken gehakt, in de overtuiging dat ze over magische krachten beschikte.

Van haar lichaamsdelen werd ‘toverdrank’ gemaakt. Ze was het vierde slachtoffer in korte tijd. In Tanzania zijn het afgelopen jaar ten minste 27 albino’s om dezelfde reden vermoord. Soms worden albino’s die een natuurlijke dood sterven, opgegraven om hun witte huid eveneens in ‘medicijnen’ te kunnen verwerken. Hun lichamen worden vervolgens zonder armen en benen teruggelegd in het graf.

In Zimbabwe worden albinovrouwen soms verkracht in de veronderstelling dat seks met hen aids kan genezen.

Ze zijn niet ziek of magisch; bij albino’s ontbreekt het pigment melanine in het bloed. Tussen negroïde mensen zijn ze een opvallende verschijning – hun huid is wit, hun haar is blond, hun ogen lichtbruin, -groen, -blauw of kleurloos.

Albinisme is een genetische afwijking die soms generaties overslaat, en dan plotseling opduikt.

De ouders van Yannick Chia Toh (9) en zijn zusje Dayiance Munoug Toh (6), die op de foto elkaars hand vasthouden, zijn beiden zwart. Hun oudste broer (11) is zwart, de jongste van drie eveneens. Alleen Yannick en Dayiance werden wit geboren.

Dilonie Keyangue liep langs de weg van Dschang naar Sancho, met een kind waar ze op past. Dilonie is 17 en heeft zelf twee zwarte kinderen. Haar vader is zwart, haar moeder albino. Ze is de enige witte dochter in het gezin van negen kinderen.

De naam van het witte meisje op de groepsfoto is onbekend. Zij en haar vriendjes of familieleden, in de bossen van Belo, spraken alleen een Kameroens dialect, en geen Engels of Frans.

Een groepje kinderen met een albinomeisje (Joost van den Broek / de Volkskrant) Beeld
Een groepje kinderen met een albinomeisje (Joost van den Broek / de Volkskrant)
Meer over