Alberto Moravia

Zelden zal een mens zo onderhoudend en steekhoudend zijn bijgepraat over de cultuurgeschiedenis van Italië in de twintigste eeuw als door Alberto Moravia in zijn 'autobiografie'....

Dat komt, in de eerste plaats, doordat Alberto Moravia bijkans de hele twintigste eeuw heeft meegemaakt: hij werd in Rome geboren in 1907 en hij stierf er in 1990. Hij heeft die eeuw bovendien intensief en hartstochtelijk beleefd, kijkend, denkend en schrijvend, maar zeker ook deelnemend. Hij is een getuige geweest die heeft opgeschreven wat hij heeft meegemaakt, maar hij heeft zich ook rechtstreeks met alles en iedereen bemoeid. Hij schreef boeken, hij schreef voor kranten en tijdschriften, hij schreef filmscripts - en hij intervenieerde geregeld in het publieke debat. De lijst van zijn vrienden en kennissen leest als een kleine cultuurgeschiedenis van Italië in de twintigste eeuw.

Zijn schrijverschap, vervolgens, maakt hem een meesterlijk verteller en duider. Van af de opkomst van het fascisme tot en met de verwoestingen die de Rode Brigades in de jaren zeventig aanbrachten, van de oorlogsjaren tot en met de effecten van de Europese eenwording, hij kent het allemaal en beoordeelt het raak. Zijn verhaal heeft hij verteld aan de journalist Alain Elkann, wat Life of Moravia de prettige toon geeft van een goed gesprek dat je als lezer mag afluisteren.

Ten slotte wordt zijn hele levensverhaal gekruid door een enorme liefde voor vrouwen. Bijzondere vrouwen, in zijn geval - hij was geruime tijd de levensgezel van respectievelijk de schrijfsters Elsa Morante en Dacia Maraini. Dat levert ons mooie geschiedenissen en onvergetelijke uitdrukkingen op: 'Een vrouwelijk schaamhaar is sterker dan tien span ossen', bijvoorbeeld. Het geheim van mezzogiorno zindert van de pagina's.

Meer over