Alanya wil na tragedie zo veilig mogelijk zijn

Langs de kant van de weg staat een politieauto. Twee agenten wagen zich tussen het verkeer en steken hun hand omhoog....

Van onze verslaggeefster

Mirjam Schöttelndreier

ALANYA

Eerder die middag wordt in de riante werkkamer van Fahri Yigit, plaatsvervangend burgemeester van Alanya, nog bezworen dat de politiecontroles tegenwoordig niet kinderachtig meer zijn. Het illegaal rondrijden met Dolmus-taxibusjes of het zonder rijbewijs een taxi besturen, moet afgelopen zijn.

Het was een Dolmus-busje, waarvan drie Nederlandse vrouwen in mei gebruik maakten. Door vier mannelijke inzittenden werden ze mishandeld en verkracht. Eén van de vrouwen vond als gevolg daarvan de dood. Vandaag begint in Alanya de rechtszaak tegen de vier verdachten.

De intentie van de autoriteiten in Alanya is duidelijk: de veiligheid van de toerist moet zoveel mogelijk worden gewaarborgd. Na het drama op de nabijgelegen Gökbel-vlakte, moest er een daad worden gesteld. Meer veiligheidsbeambten bij de hotels, meer politie op straat en strengere controles langs de weg.

Maar dan nog blijven er voor vrouwelijke toeristen genoeg lastige zones in het openbare leven over. 'Ja, zij wist eerst ook niet wat ze moest doen. Ze pakken hier zomaar je hand vast, ze fluisteren van alles in je oor en ze geven je het gevoel dat je onwijs knap bent, maar ze zijn hier gewoon hartstikke aardig', zegt Annemiek (15) uit Alkmaar.

Ze is voor de tweede keer in Turkije. Samen met haar vriendin Patricia zit ze op een strandterras, vanwaaruit de slingerende vestingmuren tegen de heuvels van Alanya te bewonderen zijn. 'Maar ik zou nooit in een Dolmus stappen.' Op de veel gedachte, maar zelden uitgesproken vraag of sommige vrouwen 'er' niet om vragen, antwoordt Patricia heel stellig: 'Je ziet eruit zoals je eruit ziet. Klaar, en verder niks.'

Maar Annemiek twijfelt: 'In de disco zie je wel eens oudere vrouwen die wanhopig om aandacht vragen.' Dat de verkrachters niettemin een forse straf verdienen, staat voor haar vast. 'Nee, geen doodstraf. Die gasten moeten líjden, er elke dag aan terugdenken. Ik heb ooit Midnight Express gezien, dus dat het geen lolletje is in de Turkse gevangenissen, weet ik wel.'

Volgens journalist Ali Besmumlu, correspondent van het populaire dagblad Hürriyet, gaan vrouwelijke toeristen wel degelijk over de grens van het betamelijke heen. 'Topless op het strand, oké. Maar in je bikini over straat, dat is vragen om moeilijkheden.'

Het Turkse meisje Perihan Koc, dat eerder door hoofdverdachte Hakan Karayavuz werd ontvoerd, aangerand en mishandeld, kwam gewoon uit Alanya. En zij liep in april zeker niet in bikini over straat, toen hij haar tegen haar wil mee de bergen in nam. De moeder van het meisje werkt op het gemeentehuis. Ze wordt door loco-burgemeester Yigit zonder pardon opgeroepen om haar verhaal te doen.

'Ze was op straat, vlakbij het huis. Hakan wilde met haar trouwen, maar zij wilde absoluut niet. Toen heeft hij haar meegenomen. Ze was bont en blauw toen ze thuiskwam. Ze heeft een week gehuild en heeft nog steeds een shock. Ze is nu achttien jaar, maar wil nooit meer trouwen.'

Aangifte bij de politie heeft de familie niet durven doen. De aanwezigen leggen uit dat de kwestie moeilijk ligt, omdat Hakan zou zeggen dat hij met haar wilde trouwen en omdat ze niet daadwerkelijk is verkracht. Maar de belangrijkste reden is dat men de wraak van de familie Karayavuz vreest. De vader van Hakan is een gepensioneerde hoofdcommissaris van politie.

In het plaatselijke lyceum noemt de leraar Engels de daders animals. Om de 23-jarige Hakan, die door iedereen wordt gezien als initiator van het misdrijf, te kwalificeren komt men gruwelijke benamingen tekort. Gek, gestoord, onmenselijk, een monster, de Dracula van Alanya, nee, er zijn geen woorden genoeg om de collectieve schaamte, woede en haat uit te drukken.

Als er even wordt gedelibereerd over de woonplaats van de Karayavuz's, iets buiten Alanya, lijkt de loco-burgemeester een ingeving te krijgen. 'Ze zijn oorspronkelijk niet van hier, ze komen uit de buurt van de Syrische grens. Misschien stammen ze af van de Arabieren, zijn ze niet eens Turks.'

Opgelucht gaat men daarna over op de voorbereiding van de paperassen, die nodig zijn om de Nederlandse vrouwen vrijdag tot ereburgers van Alanya te kunnen benoemen. De Hollandse aanwezigheid kan nog net voorkomen dat ook een Nederlandse tolk deze hoge onderscheiding krijgt.

Meer over