Al tien jaar rocken en raken

Ashton Brothers zetten hoge niveau voort, maar meer dan ooit slaat ook de ontroering toe.

Ook in hun vierde voorstelling spelen de Ashton Brothers het klaar: de show begint, je mond valt open van verbazing en tot aan het slotapplaus gaat hij niet meer dicht.

Treasures is de jubileumvoorstelling van Pepijn Gunneweg, Pim Muda, Joost Spijkers en Friso van Vemde. Exact tien jaar geleden ging hun debuut De tragiek van de onderman in première, en de rest is geschiedenis: vele prijzen en succesvolle tournees in binnen- en buitenland.

In 2010 kwam er een flinke kink in de kabel toen Friso van Vemde ernstig ziek werd en de tournee van hun derde voorstelling Charlatans, A Medicine Show moest worden onderbroken. Van Vemde werd genezen verklaard en sinds de zomer van 2011 staan de Ashton Brothers weer op volle sterkte op het podium met hun eigenzinnige mix van circustheater, mime en muziek.

Een greep in de schatkist, aangevuld met nieuw materiaal. Dat was het uitgangspunt voor Treasures. Er komen inderdaad verschillende bekende scènes en figuren voorbij, zoals de befaamde penisact, de giechelende nekloze mannetjes of de act waarin Friso van Vemde met zijn tanden een ladder beklimt.

Je kunt je afvragen of de Ashton Brothers niet beter met een volledig nieuw programma hadden kunnen komen, maar tegelijkertijd blijft het leuk die oude succesnummers te zien.

Bovendien vormen de bekende scènes maar een klein deel van de voorstelling. Treasures bestaat voornamelijk uit nieuw werk dat het hoge niveau van de eerdere shows voortzet.

Een terugkerend thema in de voorstelling is de dood en het afscheid nemen van dierbaren. Er is een opvallende rol weggelegd voor doodskisten, die voorbijkomen in alle mogelijke gedaanten: in de openingsscène rijden ze over het podium, even later doet Joost Spijkers op een kist een tapdans en in een andere scène doemt een minikist op wanneer een dubieuze goochelaar (Pepijn Gunneweg) per ongeluk zijn goudvisje vertrapt.

Humor en tragiek gaan hand in hand, zoals we dat van de Ashton Brothers gewend zijn. Maar meer dan ooit slaat in Treasures de ontroering toe, omdat sommige beelden naast komisch en virtuoos ook hartverscheurend zijn. Zoals die twee gesluierde Oost-Europese vrouwtjes die genadeloos worden neergeknald als ze niet de kunstjes uitvoeren die hun bazen van ze willen zien. Of die door Pim Muda gespeelde oude man die aan twee wc-brillen in de lucht hangt en tevergeefs reikt naar het rolletje wc-papier boven hem - terwijl hij It's Not Unusual van Tom Jones zingt, ook dat nog!

Je verzint het niet, maar bij de Ashton Brothers komt het allemaal voorbij: originele vondsten, prachtige beelden en dito muziek. Dit alles op superieure wijze uitgevoerd door vier mannen die ook tien jaar na hun debuut nog weten te rocken en te raken.

undefined

Meer over