Air brengt de muzak voor de soft-porno

Air had nog iets goed te maken. Het optreden van het Franse duo in 1998 in Paradiso viel behoorlijk tegen en ook de rest van de Europese tour flopte....

Van onze verslaggever Pablo Cabenda

Met het dit jaar verschenen 10.000 Hz Legend kozen Nicholas Godin en Jean-Benoît Dunckel voor een nieuwe richting die nogal wat tegenstrijdige reacties opriep. Saai of experimenteel? In ieder geval was de eerste cd Moon Safari definitief geschiedenis.

Het warme geluid van onderkoeld swingende nummers als La Femme D'Argent en de hit All I Need werd uit het raam gegooid. Niet niks, want het prachtige Moon Safari werd in Nederland uitgeroepen tot beste plaat van 1998.

De cd 10.000 Hz daarentegen werd een landschap van licht glooiende klanktapijten, geweven van breed aangezette synthi-strijkers, versierd met ijle vocale neuzelarij die in Frankrijk wel vaker voor erotisch wordt versleten.

Experimenteel, vonden Godin en Dunckel zelf. Als dat zo is, dan zijn supermarkten en liften de concertzalen van de avantgarde. 10.000 Hz helt namelijk gevaarlijk over naar muzak voor soft porno.

Maar goed, het verleden heeft blijkbaar afgedaan want Godin en Dunckel en hun drie gastmuzkanten speelden maar twee nummers van Moon Safari. En als toegift een verfrissende new wave versie van Sexy Boy vanaf. Deden ze dat maar wat meer, want de nummers van 10.000 HZ werden bijzonder plichtmatig uitgevoerd.

Terwijl Dunckel met zijn Dracula-cape als een Harry Potter van de synthpop de toetsen beroerde, was een spanningsboog alleen te vinden in People in the City - dat onverhoeds toch heel funky werd - en Don't be light met gemene gitaarsolo. Het heeft er veel van weg dat Air de dunne scheidslijn tussen loom en sloom definitief heeft overschreden.

Meer over