Afscheid

JEAN-PIERRE GEELEN

Albert Verlinde wist het zeker, zei hij bij de nabeschouwing in RTL Boulevard van de uitvaart van Willem Duys: alle hulde die hem nu ten deel viel, zou niet hebben geklonken wanneer De Wereld Draait Door niet net een maand eerder zijn duizendste uitzending aan Duys zou hebben gewijd.

Het zal zeker hebben meegespeeld, zoals - o, wrange ironie van de mediadood - ook heeft meegespeeld dat het overlijden plaatsvond op een nieuwsluwe Hemelvaartsdag, en de bekendmaking in de ochtend viel. Alle tijd voor de makers met weekenddienst om de archiefkast leeg te kieperen over de talloze leegstaande redactiebureaus.

De toestand van de letterlijk sprakeloze 'tv-icoon' in DWDD oogde als een aangekondigde dood. Het was reden voor producent (en ceremoniemeester van de jarige televisie) Han Peekel om als de wiedeweerga een In Memoriam in elkaar te zetten. Vorige week bracht de AVRO het als een inderhaast ingelaste uitzending, dinsdag volgde een nieuwe versie.

Een razende parade van korte quotes, van vrienden, bekenden, artiesten en familieleden. En veel oude fragmenten, uiteraard. Opvallende afwezige was Fred Oster, op de dag van het overlijden nog de meest prominente spreker.

De warmte verstikte de professionele distantie, maar een documentaire was wellicht niet de bedoeling: hier werd herdacht - de cultuurhistorische betekenis van Duys en de Vuist zullen we vast ooit nog zien in Andere Tijden. De kritiek die Duys bij leven óók oogstte, ontbrak vrijwel geheel. Slechts kort refereerden regisseur Bob Rooyens en pershistoricus Huub Wijfjes aan de keer dat Duys spontaan het Wilhelmus aanhief, uit protest tegen de ophef rond het huwelijk van Beatrix. Na de uitzending waren de banden van zijn auto doorgesneden, thuis stond een dag later de huiskamer vol bloemen.

Voor de achterblijvers was het een nostalgische terugblik op een tijd waarin tv rustig anderhalf uur mocht uitlopen. Waarin nog niet elke 'spontane' ontmoeting was doodgekookt met een 'voorgesprek'. Verfrissend was ook het verhulde levenslesje van Mies Bouwman: 'Een overeenkomst tussen ons was: we vonden onszelf niet zo vreselijk belangrijk. Nee, we vonden ons wérk zo leuk. Misschien is dat een les voor iedereen die nu voor tv werkt: heb er pret in en doe het goed.'

Het is dat Mies er nog redelijk kwiek uitziet, maar mocht ze per ongeluk morgen onder een auto komen, dan heeft ze vette pech. DWDD en alle andere podia hebben de vakantiekoffers al lang ingepakt. Een kwartiertje Nieuwsuur, dat zal het zijn. En dan nog alleen als de onheilstijding een beetje gelegen komt - een kenmerk dat de meeste onheilstijdingen ontberen. Misschien kan Mies eerst even Han Peekel bellen?

De begrafenis van Duys haalde alle nieuwsrubrieken. Hilversum huilt om zijn helden: Herman van Veen zong Schubert. Thijs van Leer floot een deun. Lee Towers aan Duys' vrouw Mary: 'Je was de wind onder zijn vleugels.'

Het was 'ontroerend' (Van Veen), 'Prachtig, indrukwekkend, sober, menselijk, warm.'(Van Leer. Tineke de Nooij: 'Hij had erbij moeten zijn, dan had ie er intens van genoten.'

RTL Boulevard bracht het onder de pakkende pianoklanken van Yann Tiersens Comptime d'un autre été, inmiddels een uitvaartklassieker die een uur later nog klonk in een lange reclamespot voor de Rabobank. 'Een wereldspeler die zichzelf blijft. Dat is het idee.' Je hoorde het Han Peekel ('Wellevendheid, vrolijkheid en verbazing waren zijn kenmerk.') haast zeggen.

undefined

Meer over