Acteurs geven noden van Afrika vorm

In de kroonluchter hangen bananen, op de achtergrond horen we het zachte brullen van leeuwen en de madam die naar voren loopt heeft een tijgerblouse aan....

Ze vertelt over haar hotel, tien mooie kamers, brandschoon. En een zwembad. Allemaal leeg. Toeristen komen niet naar Afrika. Ze kan voor ze koken, de giraffen laten zien, geïmporteerd uit Namibië. Of de olifanten die ze het park hebben ingeduwd. Europa? Wat is dat voor een vreemd werelddeel? Waar de bussen niet wachten tot ze vol zijn? Waar bussen maar op één plaats stoppen? En doorrijden als je daar niet op tijd bent?

In luttele woorden, gevat in mooie ritmische zinnen, staat het beeld van Afrika al na een paar minuten als een huis. Ondanks haar geblankette huid geloven we de actrice, Sara Vertongen, onmiddellijk. Hier hebben we te maken met een Afrikaanse vrouw. Een vrouw die zo teleurgesteld is, dat ze hoopt dat heel het Europese continent gaandeweg zal zinken. Schuingezakt als de Titanic, zodat al die rijkdom langzaam de zee in schuift.

Haar medespeler, Joris van den Brande, is haar eerste bezoeker en ze palmt hem overrompelend in. Hij lijkt meer geïnteresseerd in boeken dan in haar, maar het dorp heeft al besloten: die trouwen. Op de valreep gaat dat niet door, maar dan doet de plot er allang niet meer toe. In Vive l'Afrique gaat het om de bijzondere manier waarop deze acteurs de noden van Afrika vormgeven.

Met hart en ziel staan die twee te spelen. Een tekst die eigenlijk bestaat uit twee monologen, ingenieus aan elkaar gelast. Regisseur Ivan Vrambout, een Vlaming, bewerkte het boek Peau noire, masque blanc van de Algerijnse rebel Frantz Fanon tot een juweel van een voorstelling. Zonder de belerende wijsvinger op te steken brengen de acteurs alle wanhoop van Afrika op je over.

Hoe toeristen, badend in luxe, de allengs verdwijnende dierenschaar komen bekijken. Hoe de rijkdommen van het continent worden verkwanseld door heren die hun zakken al overdadig hebben gevuld. En hoe de woede groeit tegenover dat onrecht. Dat alles gevat in een voorstelling waaraan je je onmiddellijk overgeeft en die het ook nog waagt een reggae te presenteren die blaakt van vrolijkheid en levenslust.

Die betovering ontstaat niet alleen door de regisseur, maar ook door deze voortreffelijke acteurs. Het is doodzonde dat zo'n uitschieter nog maar één dag in Amsterdam te zien zal zijn. Theaters, breek met de orde en maak u op om het komende seizoen uw witte plekken te vullen met dit bijzondere kleinood.

Meer over