Acteur Elijah Wood Loskomen van Frodo

Met zijn fijne gezicht ziet hij er niet uit als een vechtersbaas, en juist daarom speelt Elijah Wood een hooligan....

Door Ronald Ockhuysen

Elijah Wood mept erop los. De kleine acteur schopt zonder aarzelen een kaalkop in zijn buik, om vervolgens twee dikke Millwall-supporters tegen de grond te slaan. Schreeuwend baant hij zich vervolgens een weg door de rokerige pub, richting een nieuwe knokpartij op straat.

Elijah Wood (1981) als hooligan - het is allesbehalve een staaltje van typecasting. De kleine acteur met de bolle ogen, wereldberoemd sinds hij de ringdrager Frodo speelde in The Lord of the Rings, heeft op het eerste gezicht niets van een krachtpatser. Met zijn zachte gezicht lijkt de 23-jarige acteur op een groot kind. Daarbij is zijn fysionomie niet meer los te zien van zijn Hobbit-rol; Elijah Wood zal altijd Frodo blijven - dat hij vanaf zijn achtste acteert en vde rol in The Lord of the Rings al succes had, in The Ice Storm bijvoorbeeld, doet daaraan niets af.

'Ik ervaar het succes als een zegen. Maar ik moet er ook mijn conclusies uit trekken. The Lord of the Rings is zo groot dat het in ieders geheugen is gaan zitten. Van pubers, volwassenen, het massapubliek, van intellectuelen. Dat maakt het moeilijk van Frodo los te komen. Toch zal dat moeten; niets is erger dan een acteur die voortborduurt op een oud kunstje. Elk script dat riekt naar hobbits of fantasy gooi ik meteen opzij.'

In The Yank van de Duits-Amerikaanse regisseur Lexi Alexander krijgt Wood de kans zijn imago te doen kantelen. In de film, die momenteel in Londen wordt opgenomen, maakt hij een grote ommezwaai. Wood arriveert in Londen als een Amerikaanse student. Door zijn vriendschap met een fanatieke voetbalsupporter komt hij terecht in de wereld van voetbal, bier, vechtpartijen, en geschoren koppen.

'Als Amerikaan kende ik het hooliganism alleen vanuit de verte. Ik had geen idee dat er echt een hooligan-cultuur bestaat. Dacht eigenlijk dat het zoiets was als de straatbendes in Los Angeles. Maar het is compleet anders. De Europese relschoppers zijn doodgewone kerels. Kantoorjongens. Die op zaterdag op oorlogspad gaan.'

Tijdens een draaidag in West-Londen, waar in een lege loods een pub is nagebouwd, neemt Wood alle tijd voor reflectie op zijn loopbaan. Met een kruidnagelsigaret in de hand zoekt hij een rustige plek, terwijl hij plaagstoten uitdeelt aan de aanwezige figuranten - geblokte voetbalsupporters van Millwall die later op de dag voor met die 'fuckin' hobbit' op de foto willen.

'Ik heb nooit problemen gehad met de bijwerkingvan roem', zegt Wood, die al op 6-jarige leeftijd door zijn moeder naar een bijeenkomst van de International Modeling and Talent Association in Los Angeles werd gestuurd. 'Het is een redelijk controleerbaar onderdeel van het werk. In elk geval makkelijker te hanteren dan het imago. Want die vraag spookt wdoor mijn hoofd: hoe blijf ik geloofwaardig als de wereld vergeven is van Frodo's? Echt; ik kom mezelf letterlijk overal tegen. Op mokken, posters, in verzamelboeken, op internet. 'Frodo' en 'Elijah' doen zoekmachines op internet kraken.'

De oplossing die hij kiest - met zijn poppengezicht in een knokfilm spelen - heeft iets geforceerds, maar Wood noemt die typering 'makkelijk'. 'Het gaat er juist om te verrassen, om vanuit het donker toe te slaan. Ik ben inderdaad geen kleerkast. Dat vind ik nou het aardige. Het is een misverstand te denken dat iedere vechtmachine er uitziet als een beest. De onschuldigste types kunnen uit onvrede hun verstand verliezen.'

In Engeland werd vorige maand, na de premi van The Football Factory, een disussie gevoerd over de relatie tussen film en hooliganism. Het dagblad The Guardian noemde producties als The Football Factory en The Yank reclame voor 'wannabe warriors'. Het geweld zou door dit soort producties geromantiseerd worden.

Wood volgde de discussie met een zekere verbazing. Hij vindt het teleurstellend dat er 'blijkbaar over deze subcultuur gezwegen moet worden', terwijl juist 'een gewone benadering de taboes kan wegnemen'. Voor hem is The Yank ook geen film over het voetbalgeweld, maar over geweld in het algemeen. 'Ik zie die uitbarstingen rond het stadion als een diep weggestopte behoefte. De mens is van nature niet zo beschaafd. De strijd tussen de verschillende supportersgroepen is een surrogaat van oorlog voeren. Veel mensen vinden het lekker om erop los te beuken.'

In een nagemaakt cafwaar hij een sc moet spelen, neemt Wood snel een vecht-choreografie door. Een geluidsvrouw vertelt hem dat buiten, in de motregen, zo'n vijftig meisjes staan te wachten, met posters en boeken van Frodo in de aanslag - die ochtend heeft een tabloid gemeld dat Wood in de stad is ('Frodo seduced by hooliganism'). 'Ik ga er straks wel even naartoe', zegt Wood lachend. 'Ik ken genoeg acteurs die voor dit soort toestanden een moord doen'.

Dan is er nog iets wat hij wil weten. Hoe wordt in Europa gedacht over de carriswitch van de regisseurs Joel en Ethan Coen, die met The Ladykillers een stap naar de grote studiofilm maakten? Doodzonde, oordeelt Wood, die graag en gretig over regisseurs en acteurs praat. 'Dat bedoel ik met keuzes maken. De Coens zijn niet de eersten de besten. En toch zijn ze verstrikt geraakt in het web van Disney.'

Hij steekt nog een kruidnagelsigaret op ('ik mag er van mezelf dertig per dag roken'), en zegt dan: 'Acteurs en regisseurs laten zich leiden door artistieke afwegingen. Maar het gaat ook altijd over miljoenen. Het vraagt veel balanceerkunst om overeind te blijven. Ik heb met The Lord of the Rings veel geluk gehad. Nu is het zaak niet onder dat geluk te bezwijken.'

Meer over