Ace als wapen legt het af tegen de return

LONDEN - Tennis: Wimbledon

Een doffe knal met een zachte echo was lang het kenmerkende geluid van Wimbledon: pok!

Nog steeds klinkt het geluid van de ace vaak, vooral als extreem lange mannen met soepele schouders en snelle polsen hun racket laten zwiepen. Ivo Karlovic, John Isner, Kevin Anderson: ze zijn meer dan twee meter lang en worden gevreesd om de verwoestende uithalen waarmee ze tussen de twintig en dertig vrije punten per wedstrijd scoren.

Maar hoe indrukwekkend de tennisreuzen ook opslaan, zij kunnen niet in de schaduw staan van de servicekanonnen die het grasspel vroeger domineerden. Pete Sampras, Richard Krajicek en Goran Ivanisevic wisten Wimbledon te winnen dankzij de onhoudbare en soms onzichtbare kogels die zij afvuurden op hun radeloze opponenten.

Dat is voor Karlovic, Isner en Anderson niet weggelegd. Zij zijn alledrie al uitgeschakeld. Ook de Milos Raonic, de jonge Canadees die dit jaar verreweg de meeste onhoudbare ballen heeft geserveerd, is al uit het toernooi verdwenen.

Het tijdperk van de ace is voorbij, zo lijkt het. Nadal, Federer, Djokovic en Murray staan niet bekend om hun verwoestende uithalen. Geen van de vier staat in de toptien van de meeste aces. Alleen Federer haalt de toptien van de meest gescoorde punten met de eerste opslag. Nadal, Djokovic en Murray danken hun prestaties juist aan de return. Met andere woorden, aan hun vermogen om de serveerder te confronteren met diens eigen wapen. Dennis Schenk, de coach van Robin Haase: 'Wat tegenwoordig belangrijker is? Een goede return. Er zijn zo veel jongens die goed serveren. Er zijn er veel minder met een goede return.'

Een indrukwekkende opslag is natuurlijk nog van belang. Het is een voorwaarde om mee te draaien in de top. Volgens de Wall Street Journal is het aantal gewonnen servicegames op Wimbledon zelfs met 5 procent gestegen sinds de overwinning van Lleyton Hewitt in 2002: van 79.4 procent naar 84.1 procent. Hewitt is vermoedelijk de slechtste serveerder (en volleerder) die in Londen de titel heeft veroverd.

Een speler die kan vertrouwen op een sterke service voelt zich vaak vrijer. Hij spaart zijn krachten, weet dat hij zich gemakkelijk uit netelige situaties kan slaan en durft doorgaans meer risico's te nemen op de opslag van zijn tegenstander.

Nadal, Djokovic en Murray beseften bovendien dat ze zich zonder een betere uitgangspositie in hun servicegames nooit zouden kunnen meten met Federer. Want de Zwitser mag dan geen snelheidsrecords vestigen, zijn opslag wordt gevreesd. Hij plaatst de bal uiterst secuur, hij varieert consequent en hij camoufleert zijn intenties als een volleerd goochelaar.

Ondanks hun verbeterde opslag maken Nadal, Djokovic en Murray het verschil met hun return, zo blijkt uit de statistieken. Ook winnen zij veelvuldig de servicegames van hun opponenten: Djokovic scoort dit jaar 41 procent, Nadal en Murray 39 procent. Federer staat slechts achttiende in het klassement, met 27 procent. 'De returns van Djokovic zijn ongelooflijk', zegt Schenk. 'Die zijn heel belangrijk voor hem en ook voor Nadal.'

Hoewel Federer met zijn zes titels in Londen in de traditie van de sterke serveerders staat, heeft het tennis zich ontwikkeld in het voordeel van de retourneerders.

De banen op Wimbledon zijn sinds 2001 harder geworden. Om het gras beter bestand te maken tegen het moderne, fysieke spel is toen de samenstelling veranderd en de aarde vervangen. Die laat meer lucht toe en droogt daardoor sneller.

De ondergrond is door de aanpassingen harder geworden, waardoor de bal hoger stuit. Dat geeft de retourneerders meer tijd dan in het tijdperk van Sampras, Ivanisevic en Krajicek. Toen schoot de bal snel door.

Ook elders zijn minder snelle banen, meent Schenk. 'Zelfs het hardcourt is tegenwoordig traag. De huidige banen neutraliseren de service.' Volgens de coach van Haase zijn de banen bewust langzamer gemaakt, omdat het publiek liever lange rally's ziet dan domme vuurkracht.

Het effect op Wimbledon is onmiskenbaar. Steeds vaker zal de doffe knal met de zachte echo slechts de openingszet van een tactisch steekspel zijn. De ace is niet langer de aas van het grastennis.

undefined

Meer over