Aanspraak

ONZE dochters heten Josephine, Jessica en Yashmina. Vroeger was ik dol op ze...

SELMA VROOLAND

Jos is de oudste. Ze is al jaren boos op me. Als zonnig peutertje vond ze het leven lief en vrolijk, maar tijdens haar puberteit ontdekte ze plotseling dat de wereld niet continu klaarstond om haar alles cadeau te doen en ze gaf mij de schuld. Waarom toch? Ze keek me zo verwijtend aan! Jos is een succesvolle yup die telkens weer promotie krijgt en toch blijft trappelen van ambitie. Als moeder vind ik dat ze niet zo verbeten moet azen op prestigieuze functies die voor kerels bedoeld zijn. Jos is moe, mager en sacherijnig en als ze zo doorgaat krijgt ze nooit een leuke man. Ik wou dat ze puppies kweekte. Als kind hield ze verschrikkelijk van dieren.

Jessie is pas getrouwd en richt haar bedoeninkje in. Ik zeg altijd dat ze reuze gezellig is en onze conversatie begint meestal optimistisch, maar krijgt al snel de hik. Ik maak graag dingen, zij houdt van kopen. Begint zij over een tweede auto met stuurbekrachtiging, dan waarschuw ik tegen makkelijke leningen. Ik kan haar geen tapijtsteek laten zien of ze begint over de noodzaak van parket. Zeg ik aardappel, zegt zij friteuse. Zeg ik journaal, zegt zij televisiemeubel. Zeg ik niks meer. Zucht ze ongeduldig. Vind ik stom.

Dat ik met Yassie nog minder contact heb vind ik niet erg. Boekenwurmpje, dromertje, ze trok altijd al naar haar vader. Samen zwijgen ze tevreden. Af en toe krijg ik een glimlach, en ik vermoed dat het goed met haar gaat. Nou, dat is fijn. Maar om nou te rekenen op een leven vol aanspraak en gezelligheid omdat je ooit kinderen baarde? Wat dat betreft zijn moeders minstens zo naïef en hebberig als kinderen. Ook al weet ik dat het van Flip beslist niet mag, toch droom ik er soms van om een lief nieuw kindje te adopteren, dat stralend naar me lacht. Een kleintje maar!

Meer over