A salary man

VOOR DE EERSTE maal aangesproken door een Japanner, niet zo eentje die je in de perscentra ziet en weleens spreekt, een vrijwilliger of een collega, maar een echte....

In de bovenwereld regent het, rijden de treinen en de bussen, haasten duizenden mensen zich van plek A naar plek B en weer terug en zijn de snelwegen wegens ruimtegebrek boven op elkaar gestapeld.

In de onderwereld is het droog, zijn winkelcentra gevestigd, zo omvangrijk dat je er snel verdwaalt en waar alles te koop is, als je het tenminste kunt betalen. Maar gezellig, nee.

Het was daar dat de echte Japanner het woord tot mij richtte.

Omdat een Japanner dat nooit doet, een buitenlander aanspreken, sterker nog, alleen aankijken al is niet conform de etiquette, was ik enigszins op mijn hoede. Hij was gelukkig aardig, de Japanner, en wilde, vermoed ik, laten merken dat hij de Engelse taal machtig was.

Ik trof het, want hij was een salary-man, een saraiiman in het Japans. Tenminste, toen ik hem dat vroeg zei hij ja. (Achteraf bedacht ik dat hij waarschijnlijk ook ja zou hebben gezegd als ik had gevraagd of hij er soms voor verantwoordelijk voor was dat het al de godganse dag keihard regende.)

Dankzij het Sleutelboek Japan van Rien Segers kom ik wat meer te weten over de salary man. Veertig procent van de Japanse werkende bevolking is salary man.

Hij werkt op kantoor van een bedrijf met meer dan tienduizend werknemers. Hij gaat `s ochtends om zeven uur van huis en keert `s avonds om tien uur terug.

Dat lijkt allemaal erger dan het is, want tot de standaardrituelen van de salary man hoort een uitgebreide lunch en veel gezuip in de avonduren met collega's die precies hetzelfde zijn gekleed als hij, en een jaarsalaris van gemiddeld 180 duizend euro.

Mijn ontmoeting met de salary man duurde maar kort. Ik verstond alleen de woorden Engeland en Brazilië en financially. Het was financially beter dat Engeland de wedstrijd zou winnen, maakte ik er uit op.

Ik knikte een paar keer, veinsde interesse, zei dat hij zeer goed Engels sprak - wat dus niet zo was maar het compliment deed hem stralen - en daar gingen we weer, ieder ons weegs, de vriendelijke salary man en ik.

Meer over