88 dates later

Chris McKinlay zadelde zichzelf op met een curieuze opdracht om te promoveren. Op een datingsite sleutelde hij net zo lang aan zijn profiel totdat hij die ene vriendin had gevonden. Een handleiding.

In de kleine uurtjes van een ochtend in juni 2012 besloot Chris McKinlay de datingsite OkCupid te hacken. Elk promotieonderzoek is eenzaam, maar voor een wiskundige die elke nacht doorbrengt achter de supercomputer van de universiteit leek een relatie onbereikbaar ver weg. Op datingsites, de gehoopte uitkomst voor 41 miljoen van zijn landgenoten, trok zijn profiel nauwelijks aandacht. Niet omdat hij nou zo onaantrekkelijk was, volgens McKinlay, maar omdat het 'systeem' inefficiënt werkte. 'Ik was ervan overtuigd dat er een handvol naalden in een immense hooiberg zat.' En waarom zoeken, als je het hooi weg kunt cijferen?

Twintigduizend bezochte profielen, tweeduizend matches en 88 afspraakjes later vond hij zijn grote liefde. Vorige week verscheen zijn handleiding Optimal Cupid, waarmee ook de leek digitaal daten naar zijn of haar hand kan zetten.

Toegegeven: hij is mager, lang en mag zijn haar wel eens kammen. Toch is het stereotype van de bijna autistische geek absoluut niet van toepassing op Chris McKinlay. 'Op geen enkele wiskundige die ik ken', zegt de 35-jarige onderzoeker via Skype. Hij eindigde in de bètawetenschap na een studie Chinees, en na enkele jaren lid te zijn geweest van het beruchte blackjackteam van MIT, dat casino's met wiskundige tactieken uitmelkt. McKinlay en zijn collega's verdienden tienduizenden dollars per jaar: voor elke pokervariant lieten ze een computer de ideale strategie berekenen.

In de liefde was hij geen gestoorde loner, benadrukt hij. 'Maar in een uitgestrekte stad als Los Angeles is het niet makkelijk mensen te ontmoeten: je komt niet zo snel iemand op straat tegen, iedereen houdt zich op in auto's, werk- of woonruimte.'

In die zomer was de promovendus geleidelijk aan verhuisd naar een cubicle in het computerlab. De rekencapaciteit die hij nodig had voor zijn onderzoek naar dataverwerking en parallelle numerieke methodes was alleen tussen middernacht en 5 uur 's ochtends beschikbaar. 'Op een gegeven moment breng je een kussentje mee voor dutjes. Dat wordt een groter kussen, dan een matras, en na verloop van tijd leek huur betalen voor een appartement me geen efficiënte geldbesteding meer', vertelt McKinlay.

Met uitzicht op de campus en de sportschooldouche voorhanden was het verrassend comfortabel. Gevolg was wel dat hij maanden nauwelijks buiten kwam. Terwijl de supercomputers de berekeningen voor zijn promotie herkauwden, stond daarom steeds een window open voor OkCupid.com.

De populaire datingsite is een passende arena voor wiskundigen: potentiële partners worden bij elkaar gebracht op basis van hun antwoorden op meerkeuzevragen. Uit duizenden vragen kunnen gebruikers zelf kiezen welke ze beantwoorden, en hoe belangrijk ze het antwoord van hun toekomstige partner op juist die vraag vinden. Toekenning van een zwaar belang én hetzelfde antwoord op 'Hoe belangrijk zijn kinderen voor je?' of 'Wat is belangrijker: seks of liefde?' brengen twee partijen dichter bij een 100 procent-match.

In een stad met 2 miljoen vrouwen, waarvan zo'n 80 duizend op OkCupid, haalde McKinlay slechts bij een honderdtal vrouwen de 90 procent. Dat maakte hem praktisch onzichtbaar. Maar het systeem, ooit bedacht door Harvardstudenten, was niet ingewikkelder dan een gemiddeld spelletje poker - waarom niet de zoektocht naar liefde aanpakken op dezelfde manier: als een wiskundige?

Terwijl de junizon opkwam over de campus creeerde McKinlay twaalf nepprofielen en een bot: een computerprogramma dat honderden profielen van vrouwen tussen de 25 en de 45 bezocht. Overal werd alle beschikbare informatie afgeroomd: leeftijd, etniciteit, lengte, beroep, zelfs de sterrenbeelden kwamen terecht in groeiende bestanden.

Na drie weken data oogsten had de onderzoeker de beschikking over de kenmerken van 20 duizend Amerikaanse vrouwen en over zes miljoen van hun antwoorden op de matching-vragen. 'Mijn aanvankelijke motivatie was een romantische', zegt McKinlay. 'Maar toen het programma begon te werken en de data binnenstroomden, ging ik weer in de onderzoekersmodus.'

Om overzicht te scheppen in zijn gigantische steekproef gebruikte McKinlay K-modes, een algoritme dat in de jaren negentig werd gebruikt om zieke sojagewassen in categorieën in te delen. De (voor McKinlay) huwbare OkCupid-gebruikers bleken aan de hand van hun antwoorden, het belang dat ze aan vragen zeiden te hechten en hun verdere eigenschappen in te delen in zeven hoofdcategorieën. De groep overwegend jonge vrouwen die waarde hechtten aan hun geloof, met bijbehorende seksuele terughoudendheid noemde hij voor het gemak 'God'. De groep 'Green' was onervaren op datinggebied, 'Samantha' juist avontuurlijk.

Gewapend met zijn nieuwe statistische wetten richtte hij zich op zijn eigen stad. McKinlay selecteerde de twee clusters die de voor hem leukste vrouwen bevatten: een groep met vrouwen in de twintig met opvallend veel muzikanten en kunstenaars, en een wat oudere groep met overwegend goede banen. Zijn bots leverden steekwoorden die op hun profielen de boventoon voerden, zoals teaching - dus benadrukte hij op zijn profiel zijn werk als bijlesleraar. Voor elke groep creëerde hij een profiel waarin hij een door zijn bots uitgekiende selectie van de goede matching-vragen beantwoordde. Naar waarheid, want hij wilde niet liegen tegen zijn toekomstige grote liefde.

Een maand koortsachtig werk werd beloond toen hij de profielen online zette: OkCupid vond honderden vrouwen met een overeenkomst van 99 procent. Tienduizenden scoorden boven de 90 procent - doorgaans motivatie om een berichtje te sturen. De daaropvolgende dagen stroomde zijn inbox vol met uitnodigingen voor een drankje.

Op de laatste dag van juni verliet de wiskundige zijn cubicle, om na een douche in de sportschool op de campus naar zijn eerste afspraakje te rijden: een uitgebreide lunch met Sheila, een aantrekkelijke webdesigner. 'In het begin probeerde ik het te groots aan te pakken: een romantisch diner of een lange wandeling. Dat is leuk, maar 80 procent van alle online dates resulteert in leuke gesprekken, maar geen klik.' Dat gold ook voor Sheila: ze namen vriendschappelijk afscheid en lieten het daarbij.

Date twee, een redacteur, was wat depressief, date drie liet niets meer van zich horen. McKinlay besloot het efficiënter aan te pakken. 'Een uitgebreide eerste date is net als al je geld investeren in een obscuur Chinees oliebedrijf: niet de meest effectieve manier om tijd, geld en energie te verdelen.' Twee, soms wel drie keer per dag een kop koffie werkte prima. 'Je leert het meeste over een persoon in de meest simpele omgeving. Vijf minuten vertelden me meer over de persoon tegenover me dan alle programmeercode in de wereld had gekund.'

Na twintig afspraakjes sloeg de statistiek toch weer toe. Steeds weer toonden de vrouwen uit de clusters nieuwe overeenkomsten. Al snel gaf hij het tweede cluster de bijnaam 'Dog', naar de neiging van de vrouwen in die categorie om te beginnen over de grote en geliefde hond die zij steevast in huis hadden. 'Het was surrealistisch om elke keer die hond al bij aanvang voor de kiezen te krijgen. En moeilijk om de date daarna nog in menselijke termen, en niet als statisticus te bekijken.'

Het vinden van koffiebars, het eindeloze rijden door Los Angeles, en vooral het constante afwijzen en afgewezen worden vielen McKinlay zwaar. Na twee maanden onafgebroken daten begon hij zich af te vragen of hij het project niet aan de wilgen moest hangen. 'Mijn lessen begonnen weer en het voelde alsof ik steeds op dezelfde date ging. Ik twijfelde of ik op deze manier ooit iemand zou vinden.' Hij besloot door te gaan omwille van het experiment. Met minder koffiedates per dag, en een strengere selectie. Het eerste cluster (inmiddels 'Tattoo' gedoopt vanwege de frequente lichaamsversiering onder die vrouwen) ging in de prullenbak: de vrouwen bleken steevast in de moeilijk bereikbare Eastside van de stad te wonen.

Na drie maanden hadden pas twee afspraakjes een gevolg gekregen, de derde date was nog maar één keer bereikt. Behalve een deuk in zijn zelfbeeld leverde het McKinlay twijfels op over zijn rekenmethodes. Hij had geen enkele reden om aan te nemen dat date nummer 88, een wandeling door de beeldentuin van de universiteit met sushi toe, anders zou zijn.

Christine Tien Wang, kunstenaar en activist tegen het Amerikaanse gevangenissysteem, was 28. Ze had op dat moment een open relatie met een man en een vrouw, maar ging ook op dates. Een OkCupid-zoekopdracht (mannen, blauwe ogen, langer dan 1,80 meter) leverde McKinlay een match van 91 procen op. Ze spraken over kunst, boeken, zijn onderzoek en haar Master kunstgeschiedenis. 'Er was een totaal andere vibe dan ik tot dan toe had gehad. Ze voelde als een bekende.'

Aan het eten bekende ze dat ze haar profiel op een paar punten had aangepast voordat ze hem benaderde. 'Geen probleem, zei ik. Niets om je schuldig over te voelen: ik heb wat software geschreven om te zorgen dat je mijn profiel zou zien. En zij had zoiets van, wat leuk.' Ze was de eerste aan wie hij het hele verhaal vertelde. Ze vond het duister, cynisch en erg geestig. Na de tweede date kwam het project nauwelijks meer aan de orde. Toen ze na twee weken hun profiel op OkCupid opzegden was het verworden tot een anekdote op feestjes.

Sinds het verschijnen van Optimal Cupid, op 14 januari, lokt McKinlays verhaal ook veel negatieve reacties uit op internet. McKinlay en Wang krijgen veel stereotyperingen te verduren: hij zal wel een wiskunde-psychopaat zijn, en een Aziatisch meisje dat geilt op een lange blonde man had hij toch in elke kroeg kunnen vinden? Voor McKinlay bevestigt dat slechts het belang van zijn handleiding. 'Op internet vind je een hoop vreemde rollenspellen tussen de seksen, en veel ongelijkheid - op datingsites het allermeest. Ik hoop dat als een vrouw dit boek leest, ze ziet dat online daten simpeler en leuker kan zijn.'

De makers van OkCupid vonden zijn project fantastisch, vervolgt McKinlay. 'Of ze me al een baan hebben aangeboden weet ik niet, mijn mailbox loopt over van interessante mail.' Op Amazon.com schoot Optimal Cupid naar de top van de bestverkopende boeken in de categorie self-help romance. De populariteit van het e-book haalt het echter niet bij het feelgood-gehalte van zijn ontstaansgeschiedenis. De eerste aanbiedingen van filmproducenten zijn al binnen. 'Die gesprekken ben ik nu aan het voeren. Als het een film wordt, hoop ik op 'donkere humor meets Wes Anderson'.'

Of die wens uitkomt valt te betwijfelen, gezien het suikerzoete einde dat McKinlay zijn digitale sprookje gaf. Vorige maand vroeg hij Christine Tien Wang - inmiddels tijdelijk woonachtig in Qatar - ten huwelijk. In stijl: McKinlay haalde de ring tevoorschijn tijdens hun dagelijkse gesprek, op Skype.

NEDERLANDSE VARIANT

De Rotterdamse Ruben kon weinig beginnen op Inner Circle: de exclusieve datingsite, met 13 duizend leden, is gericht op Amsterdammers. Met een vriend bouwde hij software, vergelijkbaar met die van McKinlay, om alle profielen van vrouwelijke gebruikers te scannen op specifieke woorden. Daarna kon hij gericht vrouwen benaderen die 'Rotterdam', 'Erasmus Universiteit' en 'Witte de With' opgaven als hun favoriete hangplekken. 'Theinnercircle.co is niet zo geavanceerd als OkCupid, waardoor we minder waardevolle statistieken er uit konden halen.'

undefined

Meer over