undefined

Vlootpredikant Dick Huurman raakte niet onder de indruk van de machocultuur bij de marine. Met dank aan zijn humor en relativeringsvermogen.

Vlootpredikant Dick Huurman was bij de marine ‘een vreemde eend in de bijt, maar wel hún vreemde eend’. 

 Beeld
Vlootpredikant Dick Huurman was bij de marine ‘een vreemde eend in de bijt, maar wel hún vreemde eend’.

In feite hoefde je als vlootpredikant maar drie dingen te kunnen, zei Dick Huurman ooit tegen een jongere collega die net een moeilijke reis achter de rug had. ‘Lopen, lullen en luisteren.’ Oftewel: lopen om contact te maken met de bemanning, lullen om hun vertrouwen te winnen en luisteren bij psychische nood, zoals heimwee of een slecht bericht van het thuisfront.

Dit relativeren was de kracht van Huurman, vindt gepensioneerd vlootpredikant Dick Pranger. ‘En ook zijn valkuil’, zegt hij er meteen bij. ‘Hij solliciteerde eens voor de functie van hoofdkrijgsmachtpredikant. Zo’n slimmerik in de sollicitatiecommissie vroeg hem gewichtig: hoe ziet volgens u de geestelijke verzorging bij de marine er over vijf jaar uit? Dick verzette zijn bril naar het puntje van zijn neus, keek hem aan en antwoordde: ‘Ik heb werkelijk geen idee. U wel?’ Het was de waarheid, maar niet het antwoord dat ze wilden horen.’

Van voetballer naar predikant

Huurman groeide op in een streng protestants gezin in Zoetermeer, als zoon van een aannemer. In zijn vrije tijd voetbalde hij niet onverdienstelijk bij DSO. Toen de profclubs Sparta en ADO hem een contract aanboden, kwam hij voor een moeilijke keuze te staan: op zondag gaan voetballen, iets wat gevoelig lag in de familie, of theologie studeren. ‘Hij heeft toen voor de weg van de minste weerstand gekozen’, zegt zijn vrouw Tea. ‘Maar het voelde voor hem denk ik toch als een kans die hij heeft laten lopen. Hij zei altijd knipogend dat hij niet alleen qua uiterlijk op Johan Cruijff leek, maar ook qua spel.’

Dick Huurman in zijn jonge jaren.  Beeld
Dick Huurman in zijn jonge jaren.

In plaats van een topvoetballer werd Huurman gemeentepredikant in het land van Heusden en Altena. Het bleek hem niet helemaal te liggen. Werken met jonge, stoere mensen juist wel. In 1989 stapte hij over naar de marine om vlootpredikant te worden. ‘Dat varen, die schepen, het reizen. Hij vond het prachtig’, zegt Pranger.

De eerste jaren diende hij in de onderzeedienst. Later voer hij onder meer mee op de Hr.Ms. Rotterdam. Als vlootpredikant verleende Huurman geestelijke bijstand tijdens oefeningen of missies. Maar het betekende niet dat hij zich meer psycholoog dan dominee voelde, vertelde hij tegen het Reformatorisch Dagblad. ‘Ik zeg altijd: een psycholoog wil mensen toch een bepaalde kant op duwen. Wij luisteren zonder te oordelen.’

Ook al was hij geen marineofficier, en kon hij dat ook nooit worden, hij werd wel geaccepteerd door de bemanning. ‘Dat kwam door zijn humor en relativeringsvermogen’, zegt Pranger. ‘Hij mocht dan een vreemde eend in de bijt zijn, hij was wel hún vreemde eend.’

Definitief afscheid

Als vlootpredikant zag Huurman, vader van drie kinderen, veel van de wereld: Canada, Suriname, Dubai, Curaçao. Praten over wat hij onderweg had meegemaakt, gebeurde met horten en stoten. ‘Dat vertel ik nog wel, zei hij altijd’, zegt zijn vrouw. En inderdaad: vaak kwam het na een tijdje vanzelf op tafel.

Na zijn pensioen in 2012 richtte Huurman zich op orgel spelen, zijn grote passie. Bij de marine bleef hij betrokken als voorzitter van de Commissie Kerk en Krijgsraad. Twee jaar terug werd bij hem kanker geconstateerd. Hij leek daarvan genezen tot de ziekte in oktober vorig jaar genadeloos terugkwam. Op 24 augustus overleed hij op 65-jarige leeftijd.

‘Ik was eraan gewend dat hij lange tijd weg was’, zegt zijn vrouw. ‘Maar nu komt hij echt niet meer terug. Dat is nog moeilijk te accepteren. Ergens hoop ik dat hij binnenkort weer binnenstapt. Net als vroeger.’

Meer over