ColumnAaf Brandt Corstius

Zo zouden er voor eeuwig vieze overblijfselen van pijlen en grenzen op de trap te zien blijven

null Beeld

De kat krabt de krullen van de trap. Ik heb nooit begrepen wat die zin betekent, waarschijnlijk bestaat hij alleen omdat hij zo ontiegelijk moeilijk uit te spreken is, dus puur ter amusement. Ik geloof dat je ook ‘krollen’ mag zeggen. Niet per se begrijpelijker.

Ik moest aan die zin denken toen ik een vrouw van een jaar of 20 druk bezig zag op de lange trap van een cultureel centrum waar ik vaak kom. De vrouw krabde de pijlen van de trap.

Alle pijlen, ronde anderhalvemeterstickers en de plakbandlijn die over het midden van de trap was getrokken, als grens, om er toch maar zeker van te zijn dat iedereen die rechts liep, wist dat hij rechts moest blijven: ze krabde het er allemaal af.

Ik had met de vrouw te doen. Ze was ongetwijfeld een werkstudent, want die bestieren het cultureel centrum, en ze had zich er vast ooit aangemeld om leuk koffie met havermelk te zetten bij het barretje beneden. Nu was ze aan deze verschrikkelijke taak gezet. De trap was drie verdiepingen hoog en heel breed.

Ik wilde naar haar roepen dat ik haar dankbaar was. Je kon je de afgelopen anderhalf jaar aan talloze dingen kapot ergeren, en heus, die stickers met looprichtingen waren niet de ergste ergernissen, maar ze waren wel een talloze-keren-per-dagherinnering aan het feit dat alles anders was, en bovendien waren ze onzinnig.

De betonnen trap in het cultureel centrum is dus heel breed, en er lopen per uur maar een stuk of tien mensen overheen. De kans dat die mensen elkaar zouden besmetten op de trap was al klein, en de mogelijkheid dat die kans nog kleiner werd gemaakt doordat overal stickers met pijlen en waarschuwingen stonden, was uitgesloten.

Eigenlijk had ik gewild dat we op de dag dat de anderhalve meter werd afgeschaft met het hele land een grote afkrabactie hadden gehouden om alle pijlen en stickers weg te halen. Maar ja, daar had natuurlijk niemand zin in. Bovendien is er niemand op de wereld die weet hoe je een sticker ergens met succes vanaf kunt krijgen.

Na twee uur passeerde ik de vrouw opnieuw, ze was nu twintig treden gevorderd met haar taak. Een aantal stickers was eraf, maar hun plakkerige onderlaag zat nog op de trap en zou daar nooit meer af te krijgen zijn. De plakkerige afdrukken zouden stof en vuil verzamelen, en zo zouden er voor eeuwig vieze overblijfselen van pijlen en grenzen op de trap te zien blijven.

Talloze pijlen, gevormd door een vastgeplakt laagje stof; onze heel verre nazaten zullen ze aantreffen en denken, wat wás dat toch?

Meer over