Week uit

Yentl Schieman en Christine de Boer toeren met De Kampvuursessies – als de opvang even meewerkt

Het hoogtepunt (het restaurant) en het dieptepunt (een vaas tegen de vlakte) van de afgelopen week volgens het cabaretduo Yentl en De Boer.

Carolien Spaans
null Beeld Erik Smits
Beeld Erik Smits

Een tuitbeker appelsap in plaats van koffie, een tv-scherm met Bumba op de achtergrond en een omgetrokken pak spaghetti over de keukenvloer waren niet het plan vandaag, maar ja: crèche dicht, zieke leidster, de mazzel met je plannen. En met je huis trouwens ook, want: baf, daar stoot Christines zoontje Gosse een vaas bloemen van tafel. Geeft allemaal niks, hoort erbij, alleen rijst wel de vraag waarom ze – Yentls twee uur oudere dochter Sjuul zit op dezelfde opvang – deze dag dan wel gewoon moeten betalen voor de kinderopvang. ‘Het kost al een vermogen’. Christine (38): ‘Ik zie ons al het theater bellen: ‘Hé we komen morgen niet, maar voldoe wel effe onze factuur.’

Maar goed, zelfs dweilend kun je terugblikken op iets moois. Yentl (35) is net terug uit Londen, slechts een dag en een nacht, maar het was een etmaal om nooit te vergeten. ‘Mijn vriend Yannick (van de Velde, red.), Jeroen Woe en ik gingen, twee jaar na de oorspronkelijke reservering, eindelijk eten bij restaurant The Fat Duck. Als ik anderen weleens hoorde zeggen dat ze moesten huilen van het eten, zo lekker, vond ik dat nogal overdreven. Maar nu overkwam het me zelf. We kregen een sashimigerecht waarbij we een koptelefoon moesten opzetten. Het waren strandgeluiden, met geroezemoes van mensen en vogels op de achtergrond. Ik vloog zo terug naar mijn jeugd. Tránen. Heel genant, maar ook bijzonder.’

Christine kwam na een voorstelling in Kampen een oude bekende tegen, binnen vijf minuten waren de hé-hoe-gaat-hets omgeslagen in een intens gesprek over de dood, want de vrouw bleek recentelijk een hartaanval te hebben gehad. ‘Sinds ik moeder ben kan ik me minder focussen met m’n vloeibare hoofd, dus behalve met mijn vriend, met Yentl en een paar vriendinnen, heb ik zelden nog dat soort diepe gesprekken. Daarom kwam deze denk ik extra binnen.’

Inmiddels is de vloer soort van droog, de spaghetti terug in de verpakking en speelt Gosse tevreden op een loeivalse peuterpiano, eind goed al goed, al zou een koptelefoon met kalm zeegeruis nog wel even lekker zijn.

Meer over