DE BEWUSTE DIGIBETE BURGEROlaf Tempelman

Wil mevrouw Tempelman zich melden voor haar prostaatbehandeling?

null Beeld

Een paar jaar terug zat ik in een Finse trein toen er iets in het Fins werd omgeroepen. Dat het onbelangrijk was, leidde ik af uit het feit dat mijn medepassagiers unaniem in hun telefoons verzonken bleven. Omdat de trein na een half uur nog stilstond, stoorde ik even een getatoeëerde jongeman met pluisbaard die zat te instagrammen. Aardige jongen. Ging meteen informeren. Zo kwam de hele wagon erachter dat deze trein niet ging rijden. Wanneer de enige die niet in een digitaal paralleluniversum vertoeft tijdens een Fins omroepbericht, geen Fins verstaat, kun je lang in Finland stilstaan.

Een 76-jarige oom van mij keek in de wachtruimte van de afdeling radiotherapie van een Oost-Nederlands ziekenhuis naar in hun telefoons verzonken medemensen. Die oom speelt digitaal veel meer klaar dan ik, maar zoals de meeste 75-plussers is hij niet telefoonafhankelijk. Ook in lijn met zijn leeftijd is de toestand van zijn prostaat: die moet 25 keer bestraald worden. Prognose is goed, patiënt is kerngezond. Keurig op tijd wordt zijn naam omgeroepen: ‘Mevrouw Tempelman’.

Zo gaan die dingen. Iemand vinkt een V in plaats van een M aan en het systeem beschouwt hem als mevrouw. Mijn oom meldt zich bij de verpleegkundige en legt uit dat de mevrouw een meneer is. Die verpleegkundige zegt: ‘Ik zoek mevrouw Tempelman.’ Hij zegt: ‘Als ik een mevrouw was, kwam ik hier niet voor mijn prostaat.’ Er ontspint zich een discussie over geslachten, mijn oom biedt aan zijn pantalon te laten zakken om het M/V-vraagstuk op te lossen, door de wachtruimte blijft de oproep ‘mevrouw Tempelman’ klinken.

Zo kan het dat op een gegeven moment de begeleider van een hoogbejaarde slechthorende mevrouw opkijkt van haar smartphone. Weer later staat die op om zich namens de hoogbejaarde mevrouw te melden. Ze is er, mevrouw Tempelman. Ze is geen familie.

Meer over