Laat het stoppenEmma Curvers

Wie verlost ons van Willem-Alexander (ook voor z’n eigen bestwil)?

null Beeld

Niet alle moderne verschijnselen hoeven we goed te keuren. Er zijn zaken waar we ons tegen ­kunnen, nee, móéten verzetten. Deze week wil Emma Curvers dat de koning stopt.

Ja, het is nogal wat, en ja, ik snap dat het niet een-twee-drie geregeld zal zijn, maar de koning moet stoppen. Nou roep ik dat al twintig jaar elke Koningsdag, en er wordt natuurlijk nooit iets mee gedaan. Mijn allereerste publicatie ooit was een opiniestuk tegen het koningshuis. (De enige reden dat ik ooit ergens aan de bak kwam, was omdat ik gestopt ben met zaniken over dat koningshuis.) Toentertijd ging ik ook naar bijeenkomsten van een antimonarchistisch clubje op Koningsdag. De leider fluisterde dat onze stappen nauwgezet werden gevolgd door de RVD, wat mij natuurlijk al gauw te revolutionair werd.

Dus nu kan ik alle bekende argumenten tegen de monarchie wel weer opsommen, te beginnen bij de dwaze notie van erfelijke macht tot aan alle oncontroleerbare constitutionele bevoegdheden van de koning aan toe, maar dat boeit vrijwel niemand. Soms, bijvoorbeeld als de koning naar een Grieks eiland vliegt terwijl net alle onderdanen zijn gemaand binnen te blijven voor de collectieve gezondheid, of zijn uitkering nog eens laat verhogen, of als blijkt dat hij het Kroondomein maandenlang sluit om daar zo nu en dan te gaan jagen, of als een schimmig dealtje tussen de koning en de belastingdienst opduikt, dan zie je iets van republikeins sentiment bij het Nederlandse volk opvlammen, maar het is nooit genoeg – want ja, het afzetten van een koning is een heel gedoe, dus dan ga je maar verder met je leven, want jij hebt wél een belastingaangifte te doen en geen premier die de shit wel voor je oplost. Daarnaast vinden Nederlanders, en ik ook, de koning gewoon wel een prima gast, een beetje zoals een neef die je tegenkomt op een crematie, zo’n neef waarvan je nooit de verjaardag onthoudt.

We wéten inmiddels dat Willem-Alexander diep in zijn hartje niets meer wil dan een fijn jetsetleven en op zijn tijd een ridderlijke onderscheiding in de Orde van de Kousenband, of een ander fantasiespeldje dat alleen Engelsen serieus nemen. Dat heeft hij eigenlijk slim gedaan, die koning, zulke lage verwachtingen van zichzelf scheppen, dat Nederlanders zich nu tevreden stellen met drie vlakke spreekbeurten per jaar – waarvan ik oprecht geloof dat-ie ze zelf schrijft. Maar als Willem-Alexander eigenlijk gewoon la vida loca wil leven, waarom verlossen we onszelf (en hem) dan niet van deze malle constructie?

Dus ik googlen weet je wel, van: how to get rid of a king? (geintje, RVD, geintje!), maar toen suggereerde Google: how to get rid of a king size mattress, en daarna king at chess, of een kingsnake. Dát is ongeveer hoe weinig interesse mensen hebben in het afzetten van koningen, en pas toen ik heel lang doorscrolde kwam ik bij de vraag uit hoe je een koning afzet en hoe de mensen in de geschiedenis dat nou netjes hebben afgehandeld.

Helaas, er zijn nul voorbeelden van een prettige gang van zaken voorhanden. Lodewijk XVI moest het behoorlijk bont maken voor hij onder de guillotine kwam. In Nepal schoot de kroonprins in 2001 negen familieleden neer, wat leidde tot het eind van de Nepalese monarchie, maar ja weet je, tot zulke dingen acht ik Willem-Alexander gewoon niet in staat, want het lijkt me dus echt een gewone guy. Wat misschien zou kunnen helpen, is hem een ballingschap aanbieden op een Grieks eiland. Héél misschien dat hij dan zegt: goddank jongens, ik vind dat koningschap heel ongemakkelijk en ik heb echt een grafhekel aan spreekbeurten geven.

Maar waarschijnlijk zie ik u hier volgend jaar weer terug.

Meer over