lust & liefde

‘Wat zou ik graag nog wat langer in deze cocon blijven’

Toen de wereld even afremde vorig voorjaar, wilde Femke Tinder maar eens verkennen. Dat viel niet haar mee. Tot een man uit Spanje zich meldde. Veel te ver weg, dacht ze.

null Beeld Saša Ostoja
Beeld Saša Ostoja

Femke (54): ‘Toen het leven door corona een jaar geleden tot stilstand kwam, dacht ik, nu ga ik dat Tinder eens proberen. Tot dan toe waren mijn ervaringen met datingapps niet best, op een of andere manier had ik altijd het gevoel dat de mannen met wie ik datete, onzichtbaar voor mij, nog een rij vrouwen hadden staan. Dwars door hun al dan niet geveinsde interesse, was hun vluchtweg altijd voelbaar. Het had iets onveiligs, hijgerigs en jachtigs, met een onbekende contact proberen te maken terwijl je achter je computer zit en dan hup, afspreken in de kroeg, kijken of het klikt, blijven slapen, of denken, nee, het wordt niks en hup, dat was het dan. Ik houd ervan de tijd te nemen, ik houd van vertraging en die was er nu. De pandemie plaatste een filter op iedere kennismaking, fysiek contact was niet langer vanzelfsprekend, evenmin als bij elkaar thuis afspreken. Er werd ineens gewandeld en gedraald. Verder had ik niet zoveel te doen, mijn contactberoep kon ik niet uitoefenen, zeeën van tijd dus om het verschijnsel Tinder eens helemaal onder de loep te nemen. Het viel me op hoeveel aandacht de meeste mannen besteedden aan hun profielen; ze plaatsen één portret, één foto ten voeten uit en één waarop ze hun hobby uitoefenen. Ik maakte kennis met het Tinder-jargon. ‘Geen ons,’ stond voor ‘geen onenightstand’. Fwb, betekende Friends with benefit en ook swingers bleken hun eigen code te hebben, maar dat ontdekte ik te laat, nadat ik al met een had afgesproken. Maar ik zag ook serieuze mannen op Tinder, mannen die net als ik echt op zoek waren naar een relatie.

‘Toch besloot ik in de zomer mijn experiment als mislukt te beschouwen. De energie die het kostte om me steeds weer in de levensgeschiedenissen te verdiepen van al die mannen! En dan dacht ik een leuke te hebben gevonden, stond er een dodelijk vermoeide man op de stoep, geradbraakt door alle co-ouderschap en financiële problemen die zijn scheiding had veroorzaakt. Niks voor jou, Femke, dacht ik dan, stop er maar mee. Zelf was ik tamelijk vrij van ballast. Mijn langste verhouding duurde vijf jaar en was alweer zo’n twintig jaar geleden. Op een of andere manier heb ik daarna nooit meer een serieuze lange relatie gehad en dus ook geen ingewikkelde relatie met een ex. Een man die gebukt gaat onder co-ouderschap, die vanwege de kinderen dicht bij zijn ex woont, die halverwege de week die kinderen krijgt overgeheveld, ik weet niet, om al die obstructies van me af te kunnen laten glijden, moet iemand wel heel erg leuk zijn. En zo’n man ontmoette ik niet.

‘Pas afgelopen najaar toen we in de tweede lockdown terechtkwamen en ik mijn dagen vulde met het zorgen voor mijn gescheiden ouders, de ene dag boven de verhuisdozen van mijn moeder en de volgende dag met mijn vader bij de oncoloog, besloot ik Tinder toch nog een kans te geven. Er kwam een leuke man voorbij, maar die woonde in Spanje, ik zei, het spijt me, ik zoek een man wat dichterbij. En hij antwoordde: dat snap ik, toch zou ik het jammer vinden als je alleen om die reden het contact zou verbreken. We bleven elkaar schrijven, en ja, weer kreeg ik een geschiedenis over me uitgestort, maar anders dit keer, vrolijker, geestiger, een geschiedenis waarin geen verongelijktheid doorklonk, geen boosheid. Deze man was emotioneel volwassen en stabiel, een zeldzaamheid onder vijftigplussers. Deze man leek zichzelf te kennen, heel anders dan het legertje gescheiden mannen dat ik voorbij had zien komen, zo angstig zich opnieuw te binden dat ze niet eens durfden te blijven slapen. Dit keer wilde ik alles weten, niet uit beleefdheid, maar uit echte nieuwsgierigheid. Wie was deze man die mij onderzoekend, respectvol, en met humor benaderde, die echt wilde weten wat ertoe deed voor mij, wie ik was? We begonnen te appen en toen hij eind 2020 terugreed uit Spanje stelde ik voor even te bellen, om zijn lange tocht wat minder saai te maken. Tweeënhalf uur hebben we aan de telefoon gezeten.

‘Laatst hebben we geprobeerd ons te herinneren waar we het allemaal over gehad hadden, maar we weten het niet meer. Het was of iedere zin, ieder woord vloeiend overging in een volgende, er was geen sprake van zomaar mededelingen of van het zomaar beantwoorden van vragen, elk woord pelde weer een laagje af. Op 16 december kwam hij een kopje thee drinken, ik deed de deur open en zag een man met stralend blauwe ogen. Het eerste half uur waren we verlegen, beiden hadden we moeite het beeld dat we via app en telefoon van elkaar hadden gevormd te laten samenvallen met onze eigenlijke contouren en fysieke verschijning. Maar daarna ging alles vanzelf. Hij is zelfs blijven eten. Met Oud en Nieuw brachten we voor het eerst samen de nacht door en in de periode die volgde, ontdekte ik ineens nog veel meer voordelen van de lockdown. In de lege, verplichtingloze dagen wandelden we, vreeën we, praatten we, weken achtereen. Ik gun iedereen zo’n kennismaking, zo zuiver, en zo zonder haast. Zijn werk lag net als het mijne stil, hij hielp me met de verhuizing van mijn moeder, en het in de oude staat herstellen van haar woning, en toen mijn hondje zo ziek was dat-ie ook midden in de nacht eruit moest, kwam hij uit bed om de deur voor me open te houden en telkens dacht ik, wat geweldig, ik voel geen enkele druk. Geen enkele behoefte in mijn eentje tot mezelf te komen. Toen het februari werd dacht ik hardop, wat zou ik graag nog wat langer in deze cocon blijven en met de komst van de avondklok, werd ook aan die wens voldaan. Samen kregen we er nog een hele maand stilte bij.

‘Nu zijn we allebei weer aan het werk, en zien we elkaar veel minder, maar ik ben blij met de rust van die eerste kennismaking; een betere fundering voor een relatie had ik me niet kunnen wensen. We maken al plannen om samen te gaan wonen.’

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Femke ­gefingeerd.

Oproep

Liefde kent zoveel meer vormen dan de romantische liefde alleen. Corine Koole is daarom voor een nieuwe rubriek en podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde: bijzondere vriendschappen, familiebanden, eenmalige ontmoetingen, flirts en crushes. Vertel ons over de keerpunten in uw leven, nieuwe inzichten of levenslange liefdes, dus ook van de romantische soort, want die blijft altijd. Meedoen? Mail een korte toelichting naar: lust@volkskrant.nl.

Meer over