'Waar ken ik jou ook alweer van?'

Veel leed & verdriet, deze week in Vinger in de Pap. Niet zo gek ook: Esther Jansen wierp de vraag op of ouders met jonge kinderen niet veel te snel, en soms zelfs zonder duidelijke reden, uit elkaar gaan vandaag de dag, en ja, daar hebben we natuurlijk een gevoelig...

Zo schreef Anne-Marie Krekels (32) uit Vreeland: 'Het overkwam mij tweeënhalve week na de geboorte van Eva, mijn eerste kind. ”Ik hou niet meer van je, dus ik wil scheiden.” En hij stond ervan te kijken dat mijn wereld instortte. Acht jaar waren we samen, waarvan drieënhalf getrouwd. Een jaar later heeft mijn ex een nieuwe vriendin, de ex van zijn beste vriend. Het wordt nog een hele opgave om Eva beetje bij beetje uit te leggen wat er is gebeurd.

Ik wil trouw blijven aan mijn eigen emoties, maar haar niet ontnemen dat zij van haar vader mag houden. Terwijl ik hem laf, egoïstisch en onvolwassen vind, begroet Eva haar vader liefdevol en vol overgave.'

Ook José de Koning werd door haar man verlaten, hij was er niet bij toen hun tweede kind werd geboren. Inmiddels woont zij samen met 'een lieve man' met wie ze een zoon kreeg. 'Toch vind ik het nog steeds erg dat mijn eerste twee kinderen niet opgroeien met een moeder en vader.'

'Als vader van twee jonge kinderen (nu zes en zeven) verbaas ik me ook over het aantal jonge

ouders dat gaat scheiden, maar ik verbaas me niet over relatieproblemen bij jonge ouders', schrijft Jeroen Bakker (39, Malden). 'Het is alsof je na de eerste kinderjaren ontwaakt uit een waas van luierdoekjes, te veel herrie, te weinig slaap, te veel geregel en opeens denkt: Waar ken ik jou ook alweer van?'

Jeroen Bakker is, na een relatie van ruim dertien jaar, wat wijzer geworden: 'Mijn vanzelfsprekende liefde voor mijn partner heeft plaatsgemaakt voor het besef dat aan een relatie gewerkt moet worden. Wat zou er gebeuren als we met z'n allen leren aanvaarden dat gedoe nou eenmaal onderdeel van een relatie is?'

'Mijn ervaring is dat mensen

langer dan vroeger wachten met het krijgen van kinderen', schrijft een relatietherapeut die anoniem wil blijven. 'Na een jaar of acht is het nieuwe van een relatie af, en zijn er al wat probleempjes. Het krijgen van kinderen trekt ook een grote wissel op de relatie.'

'Het lijkt mij voor de hand liggen dat stellen eerder uit elkaar gaan dan vroeger', stelt Floris van Bentum (38, Leeuwarden). 'Partners zijn minder afhankelijk van elkaar, zowel emotioneel als financieel. Ook lijkt het mij aan nemelijk dat partners meer van

elkaar verwachten dan vroeger. Maar inderdaad is de vraag die Esther Jansen stelde terecht: hadden ze dat niet eerder kunnen bedenken? Dat had gekund ja, maar er is meer dan de ratio en de gevoelens waar je je van bewust bent. Dat heb ik er in ieder geval van geleerd. Dus wie weet better next time.'

Volgende week: hoe erg is een scheiding voor de kinderen?

En we hebben een of eigenlijk twee nieuwe vragen, ingestuurd door Elsbeth de Graaf (39, twee kinderen, Landsmeer). 'Wat is dat toch voor onbedwingbare neiging van ouders om je bij het afscheid een hevig snottebellende peuter in het gezicht te duwen met de woorden: ”Krijgt Elsbeth ook een kusje?” Ik wil helemaal geen kusje van een kind dat mij door een ouder wordt opgedrongen. Gek word ik ervan. Het is ook hartstikke vies. Ik doe het nooit bij mijn eigen kinderen. Kussen mag, maar hoeft niet, en je doet het alleen als je er zelf in hebt.' Gek wordt mevrouw De Graaf ook van 'de moeder (sorry, maar het gaat in mijn ervaring toch echt om de moeders) die je tot in detail verveelt met de belevingen, het gevoelsleven, de gedragingen etc. van hun kinderen. Volgens mij is het één en al projectie van moeders die niets beters te doen hebben dan de hele dag loeren naar hun kinderen. Het is toch normaal dat het opgroeit met voorspoed en tegenslag? Laat die kinderen toch eens met rust. Natuurlijk moet je er als moeder zijn als je kind het moeilijk heeft, maar je hoeft toch niet tot in den treure door te zagen over elke scheet die het laat?'

Meer over