ColumnAaf Brandt Corstius

Vroeger was ik heus een rock-’n-rollster die cafeïne met dierenmelk naar binnen klokte

null Beeld
Aaf Brandt Corstius

Met een vriendin stond ik in de rij bij de koffietent, en toen we aan de beurt waren bestelde ik een decaf koffie verkeerd met havermelk. De vriendin, verder een ontzettend aardig iemand, lachte me uit. Ze had gelijk.

Ik zit in een lastig parket met mijn decaf latte met havermelk (ik schreef net koffie verkeerd, maar je moet ‘latte’ zeggen anders begrijpen jonge mensen je niet). Het is feitelijk gezien geen koffie. Het is feitelijk gezien geen melk. Het is feitelijk gezien dus een heel andere drank dan die drank – koffie met veel melk – die ik jarenlang vol overgave dronk.

Ik ben door leeftijd, wokeheid en bekommernis om de wereld, en laat ik mijn slapeloosheid ook niet uitvlakken, op een heel ander koffieplateau uitgekomen dan waar ik ooit begonnen ben, en dat is dat ik inmiddels koffie drink die geen koffie is met melk die geen melk is.

En dit voor een vrouw die al jaren roept dat vleesvervangers onzin zijn, omdat je als vegetariër gewoon groenten en eieren en pasta en nootjes moet eten, dat het helemaal niet nódig is dat iemand in een fabriek van een oud stuk rubber en roze verf een nepkip voor vegetariërs heeft geknutseld. Onzin vind ik vleesvervangers, ben ik erg uitgesproken over, al kan ik inmiddels wel in het promotieteam voor vegetarische saucijzenbroodjes, want die vind ik ontzettend lekker.

Maar goed, koffie en melk vervangen – ooit de pilaren van mijn bestaan – daar zie ik niets kwalijks, onculinairs of smakeloos in.

Het probleem is vooral de andere mensen. Het zal ook eens niet. Ik heb de neiging, ziekelijke dwang kun je het ook noemen, om elke keer als ik deze bestelling plaats, er iets bij te zeggen. Schouders optrekken en lollig ‘sorry’ zeggen met een grote glimlach is de kortste optie. Of: ‘Het heeft natuurlijk níks meer met koffie te maken, maar ja.’ Of wachten tot de barista in kwestie dat zelf opmerkt, en dan door-het-stof-achtig diep knikken en hoofdschudden tegelijk en zeggen: ‘Ik weet het, ik weet het…’

Alles om maar te insinueren dat ik vroeger ook heus een rock-’n-rollster was die cafeïne met dierenmelk naar binnen klokte, maar dat ik mezelf door allerlei omstandigheden genoodzaakt zie om nu dit rare drankje tot me te nemen.

Ik zou ook eens kunnen zeggen: ‘Ik slaap superslecht en ik hou van dieren, JA?!’

Maar dan ben ik bang dat ze mijn koffie uit wraak misschien niet warm genoeg maken. En dat is echt het ergste wat er is. Alles mag ik mezelf afnemen, maar niet de heetheid van mijn koffie.