Visite en vis

Nederland en gastvrijheid, al eeuwenlang een ongelukkige combinatie. Hoe is het er nu mee gesteld? Volkskrant magazine belt iedere week onverwachts ergens aan en neemt de proef op de som....

Even was het paniek, in een verpleeghuis in Amsterdam-Oost. Onze schuld. Op de dinsdagavond, bingo-avond, was er een dame met het verhaal gekomen dat er twee journalisten bij haar voor de deur hadden gestaan; twee journalisten die het over gast vrijheid wilden hebben, maar die het natuurlijk op haar portemonnee, haar bijouteriekistje met ingelegd paarlemoer en Sint Barbara-kruisje hadden gemunt. En de bingo-avond was nog niet voorbij of het had zich als een lopend vuurtje door het tehuis en de aanleunwoningen verspreid: Volkskrant-bende actief, vergrendel alle deuren en ramen.

Lieve dames en heren, dit is natuurlijk het laatste wat we met onze rubriek voor ogen hadden. Maar in Bussum vonden we een minder achterdochtige bejaarde, die nog met liefde vreemden ontving: mevrouw Krijnen-Karssen (80). Op haar eigen verzoek zit ze hoog in Huize Godelinde, vier hoog om precies te zijn, waar ze uitzicht heeft op de groene buurt rond de Huizerweg waar ze zo lang heeft gewoond.

Sinterklaas en kerst waren voor Huize Godelinde altijd perioden dat het vrijwel leeg stond. Alle opa's en oma's waren dan uit logeren - glimmend en zwaaiend waren ze door hun kinderen van het terrein gereden. Maar nu zit Godelinde vol, zelfs op kerstavond. 'Vroeger moest je ook ” goed genoeg” zijn om hierin te mogen. Tegenwoordig word je getest of je wel genoeg mankeert', zegt ze. Zij zit met dat evenwichtsorgaan, waardoor ze gemakkelijk valt, dat was haar toegangsbiljet. Want in Huize Godelinde woon je ideaal, ze kan niet anders zeggen. Klein, dat wel. Ze mist haar eigen bed, de vele boeken die ze vroeger had en de magnetron - die heeft ze aan een kleindochter gegeven. Gelukkig is ze de laatste jaren vaak verhuisd, naar steeds kleinere woningen - 'dan krijg je het uit delen in de vingers'. En uiteindelijk gaat het toch om je fotoboeken en een enkel erfstuk, de rest is bijzaak.

Bezoek ontvangen doet ze graag en veel. Ook 'per ongeluk bezoek', zoals je in dit soort tehuizen vaak hebt, met z'n lange gangen en op elkaar lijkende deuren. Gisteren stond er weer een dame verweesd middenin haar kamer. 'Ik woon toch niet bij jou?', had ze gevraagd. 'Welnee Dorine', had mevrouw Karssen geantwoord en ze had de dame bij de arm genomen en teruggebracht,de hele gang door langs de zusterspost, naar haar eigen kamer. Maar vriendinnen van vroeger, haar zoons en kleinkinderen komen vaak binnen zeilen. Ook vaak onverwachts - zo heeft ze het graag, zo is ze het gewend. Want mevrouw Karssen komt uit een grote familie. Haar vader had een groothandel in bakkerijgrondstoffen en in de oorlog schoof de hele buurt aan voor pannenkoeken, gebakken op het grote boerenfornuis. Zo heeft ze ook haar man ontmoet. 'Maar als ik d rover begin', zegt ze met een oog op de vis in de vensterbank, 'dan zeg ik je nu al: dan is díe niet meer fris.'

Meer over