op mijn plek

Vincent Bijlo: ‘Ik kan dan misschien niet kijken, maar wel zien’

Vincent Bijlo Beeld Jordi Huisman
Vincent BijloBeeld Jordi Huisman

Cabaretier, muzikant, schrijver en podcastmaker Vincent Bijlo heeft een intieme band met muziekcentrum TivoliVredenburg. Hij ziet het zonder het letterlijk te zien.

Maxine van Veelen

Wie? Vincent Bijlo (56).

Waar? Muziekcentrum TivoliVredenburg in Utrecht.

Wat doet hij? Hij is cabaretier, muzikant, schrijver en podcastmaker.

Waarom deze plek?

‘Ik heb een intieme band met TivoliVredenburg, ik voel me hier thuis. Ik kom er al sinds de oprichting en was daarvóór vaak te vinden in Muziekcentrum Vredenburg en Tivoli Oudegracht, waarvan TivoliVredenburg een fusie is.

‘In dit gebouw zit sfeer, ziel. Het is geen anoniem, onmenselijk laboratoriumgebouw. Door de aanwezigheid van de vijf zalen worden allerlei mensen samengebracht. Die bundeling is magisch: zo wordt in één gebouw tegelijkertijd middeleeuwse muziek en experimentele jazz gespeeld.’

Wat maakt dit gebouw mooi?

‘Ik kan dan misschien niet kijken (Bijlo is blind geboren, red.), maar wel zien: dat doe je met al je zintuigen. Voor ruimtebeleving is akoestiek heel belangrijk. Die is hier mooi: het geluid is niet hol, maar warm, met niet te veel galm. Elke zaal heeft een geheel eigen karakter: zo is de architectuur bij uitstek op de functie van cultuurtempel toegespitst, zonder saai of zakelijk te zijn. Het gebouw nodigt uit om ervan te genieten, door zijn grootheid, zijn openheid, zijn lichtheid. De gelaagde inrichting is geweldig, opstijgen over de roltrappen is als vliegen door een bijenkorf.’

Hoe omschrijf je jouw kledingsmaak?

‘Ik heb een hekel aan saaiheid, dus heb een bonte smaak. Ik onderscheid me graag met in het oog springende kleding. Qua textuur en kleur moet die iets lichts of zachts hebben. Ik denk dat mijn smaak erg op die van Mariska, mijn vrouw, is afgestemd. Zij houdt ook erg van vrolijke kleuren. Kleur is voor mij niets anders dan uitstraling – de ervaring van andermans reactie.

‘Uiterlijke schoonheid ken ik niet. Ik heb eigenlijk geen smaak, in die zin. Ik vind ook vaak kitscherige dingen mooi, met krulletjes enzo, omdat die zo leuk voelen. Maar dat schijnt echt not done te zijn. Smaak wordt natuurlijk sterk bepaald door de groep waar je bij hoort.’

Vind je schoonheid belangrijk?

‘Zeker. In de jaren tachtig heb ik een soort doemperiode gehad, waarin ik alleen maar in het zwart liep. Want ja, de atoombom zou toch vallen, dus waarom zou ik dan mijn best doen? Maar die kleding heb ik op een gegeven moment echt van mijn lijf gerukt, want zo’n slachtofferrol levert een vreselijke, neerdrukkende stemming op.

‘Omdat ik de wereld op de tast ervaar, ervaar ik die fragmentarisch. Als ik braille lees, heb ik ook geen overzicht, geen woordspiegel. Dat alles vertaalt zich misschien in mijn pietluttige hang naar detail. In mijn teksten moet elk woord goed staan, in mijn cabaret moet alles perfect getimed zijn. Elk detail verdient aandacht.’

Wat inspireert je?

‘Alles! De hele wereld is een netwerk van inspiratie. Zolang je dat weet, kun je nooit wegzakken. Want er is altijd iets te vinden: of het nou op het gebied van radio, literatuur, muziek of beeldende kunst is. Inspiratie betekent letterlijk ‘inademing’ – de wereld is één lange inademing.’

Mondkapje

‘Ik vind dit mondkapje leuk, omdat de opbrengst ervan naar kunstenaars gaat, en omdat de elastiekjes net wat anders zitten dan bij de meeste. Maar een mondkapje is natuurlijk een verschrikkelijk ding: er gaat zoveel stemgeluid verloren. Daardoor mis je zoveel details, zoveel karakter. Iemands hele persoonlijkheid verdwijnt.’

Pak

‘Dit heb ik door Rick Moorman laten maken voor mijn afgelaste oudejaarsshow. Ik voel me er lekker in: zodra ik het aantrek, word ik een podiumartiest. Bij paars heb ik een warme, vrolijke associatie. Mariska heeft deze stof gekozen, zij kan over zoiets zo ontzettend zuiver enthousiast zijn. Ik voel haar stralen en neem dat over. Zij is dan mijn ogen, eigenlijk.’

null Beeld Jordi Huisman
Beeld Jordi Huisman

Telefoonhoesje

‘Dit is een tophoesje. Je hebt zo’n ding vaak vast, dus hoe het voelt is belangrijk. Dit hoesje voelt als een boek met een leren omslag. Het ruikt ook nog een beetje naar leer, dat is prettig. En ik vind de Eiffeltoren natuurlijk een heel mooi gebouw.’

null Beeld Jordi Huisman
Beeld Jordi Huisman

Schoenen

‘Deze zijn van Mas Colori, een Rotterdams merk dat in de theaterwereld veel wordt gedragen. Ik vind het belangrijk me te onderscheiden en doe dat graag met schoenen. Toen ik deze een keer bij een Boekenbal aanhad, gingen allemaal vrouwen knielen om aan mijn schoenen te voelen – dat wil je toch? Het leukst is als schoenen echt van die hoorspelstappen maken, maar deze zijn redelijk zacht.’

null Beeld Jordi Huisman
Beeld Jordi Huisman
Meer over