Het eeuwige levenLeo van de Ketterij (1950-2021)

Van wereldband tot bijbelschool: ‘Zeeuwse gitaarprins’ kende bewogen leven

Leo van de Ketterij leerde zichzelf gitaarspelen en speelde vanaf zijn vijftiende in diverse bands. Daarna besloot hij een bijbelschool-opleiding te volgen. ‘Karakterologisch was hij ongeschikt voor het sterrendom.’

Eeuwige leven Leo van de Ketterij Beeld RV
Eeuwige leven Leo van de KetterijBeeld RV

Zodra Leo van de Ketterij ergens verscheen, kwam vroeg of laat altijd die ene vraag: hoe was dat nou, spelen in een wereldband als Shocking Blue? Van de Ketterij werd in 1970 uitverkoren om in de Haagse band te spelen, die op dat moment met Venus al op nummer 1 in Amerika had gestaan. ‘Mensen vonden dat altijd enorm interessant’, zegt zijn dochter Lisa Jane. ‘Voor velen was het een droom.’

Niet voor Van de Ketterij. ‘Karakterologisch was hij ongeschikt voor het sterrendom’, weet publicist Jan J.B. Kuipers, die meerdere boeken schreef over de Zeeuwse muziekscene. Na een tournee in Israël, waarbij Shocking Blue een ‘Beatles-ontvangst’ had gekregen, hield Van de Ketterij het voor gezien. ‘Achteraf bekeken ging het allemaal veel te snel voor een 20-jarige jongen uit Zeeland’, aldus zijn dochter.

Van de Ketterij, in 1950 geboren in Vlissingen, leerde zichzelf gitaarspelen en speelde vanaf zijn vijftiende in diverse bands. ‘De Zeeuwse gitaarprins’ werd hij genoemd. ‘Leo was een virtuoos’, zegt Kuipers. ‘Iemand die vond dat muziek diepgaand moest worden beoefend.’ Ook dát was een belangrijke reden om na nog geen twee jaar uit Shocking Blue te stappen. Lisa Jane: ‘Hij heeft weleens gezegd: je speelt elke avond hetzelfde liedje. Dat vond hij geen uitdaging.’

Na het avontuur bij Shocking Blue ging het roer om: hij besloot een bijbelschool-opleiding te volgen in Scheveningen. Het was volgens zijn dochter het antwoord van haar vader op de seks, drugs en rock-’n-roll-periode bij Shocking Blue. ‘Hij vroeg zich af: wat wil ik nu met mijn leven? In Vlissingen was in die tijd een christelijke beweging. Dat sprak hem aan. Hij is er volledig voor gegaan.’

Op de bijbelstudie-opleiding ontmoette hij zijn grote liefde Cindy Tamo, met wie hij trouwde en later naar Assen verhuisde om zich daar bij een Pinkstergemeente aan te sluiten. Samen richtten ze een gospelband op.

In 1986 keerde Van de Ketterij terug naar zijn roots in Zeeland. Hij gaf er gitaarles en begon de feestband Passe Partout. Lisa Jane: ‘Er moest toch ook brood op de plank komen.’ Ook maakte Van de Ketterij in die periode deel uit van Psalter, het radio-orkest van de EO.

Velen zagen in hem een gitarist, maar het componeren van nummers was zijn grote passie. Zijn nummer Mijn hart kan dat niet aan op tekst van Huub van der Lubbe, werd in 1998 geselecteerd voor het Nationaal Songfestival. Frédérique Spigt zong het in de finale, en werd derde.

Ook na de dood van Cindy in 2002, bleef het gezinsleven in het teken staan van de muziek. Zijn dochters Lisa Jane en Julia zijn achtergrondzangeressen bij respectievelijk Frans Bauer en bij de concerten van Night of the Proms. Zoon Jesse is actief in het dj-duo Pep & Rash en als producer.

Toen vorig jaar bekend werd dat Van de Ketterij alvleesklierkanker had, benaderde de Zeeuwse krant PZC hem voor een groot interview om terug te blikken op zijn muziekcarrière. Lisa Jane: ‘Voor hem hoefde dat niet. Mijn vader was trots op wat hij heeft gedaan, maar liep er niet mee te koop.’

Leo van de Ketterij overleed 5 juli op 70-jarige leeftijd. De laatste maanden voor zijn dood gaf hij veel van zijn gitaren weg. Op één daarvan speelde vriend André Moehijam tijdens zijn herdenkingsdienst Those Who Wait van Tommy Emmanuel. Een toepasselijk nummer: na de dienst in Vlissingen werd Van de Ketterij op de Noorderbegraafplaats in Vlissingen bijgezet in het graf van zijn grote liefde Cindy.

Meer over