Beter leven

Van wandelen en de drieklapskus tot thuisblijven bij klachten: wat we na corona absoluut (niet) gaan missen

null Beeld Studio Ski
Beeld Studio Ski

We willen zó graag doen of alles normaal is dat de besmettingscijfers weer omhoogschieten. Maar zaten er in de gehate en nu grotendeels losgelaten lockdown niet ook elementen die het waard zijn om te behouden? En wat willen we níét terug?

Thuiswerken

20 procent van de werknemers wil nooit meer terug naar kantoor, blijkt uit onderzoek van vakbond FNV. Stemmen gaan nu op om het recht op thuiswerken wettelijk vast te leggen voor iedereen die het liefst ongestoord doorbuffelt boven op zolder. Een gunstig gevolg van de lange lockdown, zo’n wet? Of toch een beetje treurig dat één op de vijf werknemers er zo’n hekel aan heeft om op de zaak te zijn dat ze er het liefst nooit meer komen?

Dat laatste, zegt hoogleraar Aukje Nauta, die weet wat mensen gelukkig maakt op het werk. Verbinding met anderen onder meer; ‘zo’n beetje de raison d’être van de mens’. Wie zijn baan ziet als een puur zakelijk contract – ik pel de garnalen, de baas levert geld – mist een hoop plezier in zijn leven, acht uur per dag, 32 uur per week. Thuiswerken moet blijven, af en toe. Altijd in je eentje op afstand werken, nee, dat is armoedig. Zelfs garnalenpelsters kropen bij elkaar. EvV

Begroeten

Hoe een heel volk het heeft gepresteerd om decennialang tegen zijn zin ter begroeting drie kussen te geven moet nog maar eens worden onderzocht, maar het is mooi dat we daarvan af zijn. Het is afgelopen, basta, finito. Niemand wil het nog.

Dit biedt gelegenheid om twee verzetsstrijders van het eerste uur, de een religieus, de ander seculier, in het zonnetje te zetten. Halverwege de jaren negentig van de vorige eeuw – toen al – kwam een dominicaner non, zuster Monica Muskens uit Hengelo, in De Telegraaf in verzet tegen de drieklapper. De kus zou door deze oprukkende gewoonte devalueren tot een oppervlakkig gewoontegebaar. ‘Drie keer langs andermans wangen flodderen stuit me tegen de borst.’

null Beeld Studio Ski
Beeld Studio Ski

In 2002 werd de driekus, naar de vermoedelijke bron ook wel Brabantse drieklapper genoemd, opnieuw geattaqueerd. Hoogleraar ontwikkelingspsychologie Dolph Kohnstamm bood met groot succes ‘zoenbuttons’ te koop aan waarop stond aangegeven hoe vaak de drager gekust wilde worden.

Twee zoenen vond Kohnstamm een aanvaardbaar compromis, een op elke wang, maar inmiddels weten we beter. Eén is mooi – en meer dan genoeg. PO

De wandelafspraak

Een blokje omgaan, een stevige wandeling maken, door de stille stad flaneren, het bos verkennen, de hei betreden, de zee bezoeken: de benenwagen bood tijdens de lockdown eindeloos veel mogelijkheden. Het aantal wandelaars nam niet voor niets met 50 procent toe en allemaal ondervonden ze de voordelen, die verdergaan dan alleen beweegwinst. Zo bleek dat wandelen in gezelschap (variërend van een zakelijke kennis tot de huisgenoten met wie je sinds jaar en dag verkeert – ongeacht welke leeftijd) vaak goede gesprekken oplevert, en dat de gesprekken vaak makkelijker lopen en diepgaander zijn dan tegenover elkaar in eenzelfde ruimte. Ook wandelen op de zaak bleek een succes: de helft van de werknemers wil dat de baas wandelen tot een vast onderdeel van de werkdag maakt. Bovendien is wandelen de eenvoudigste methode voor bilaterale stimulatie (gebruikt bij EMDR-therapie), oftewel de aandacht verplaatsen van de linkerhersenhelft (ratio) naar de rechter (intuïtie), wat helpt tegen stress en burn-outklachten. Het enige dat de wandelaar behoeft is een goed paar schoenen en een ademende regenjas. En gelukkig zijn er weer wc’s beschikbaar (zie ook ‘Plassen’). CK

null Beeld Studio Ski
Beeld Studio Ski

Hoesten in je elleboog

Misschien kunnen we beginnen met een taalkundige kwestie. Dat is vrijwel het enige aspect van de nationale hoest-en nieshygiëne waar enige overeenstemming over bestaat. ‘Hoesten in je elleboog’ is niet correct. Je elleboog zit aan de buitenkant. We hoesten in onze elleboogholte (denk ook aan knie/knieholte). De ellebooghoest lijkt een blijvertje, meer als een sociaal gebaar dan als een doeltreffende hygiënische maatregel overigens. In de Volkskrant werd in november 2013, aan de vooravond van een regulier griepseizoen, een Canadees onderzoek aangehaald waarbij verschillende manieren van hoestobstructie werden vergeleken met proefpersonen die vrijuit in de lucht hoesten.

Bij een stevige hoest hebben de miljoenen druppels (per hoest) de ‘snelheid van een auto op de snelweg’ en zou het hoesten in een hand (of elleboog) aerosoltechnisch nauwelijks zin hebben omdat de druppels de weg van de minste weerstand kiezen. Aan de andere kant kun je je voorstellen dat de combinatie van hoesten in de hand en handenschudden als begroeting wellicht zijn langste tijd heeft gehad.

Hoesten in je shirt dan? Dit was het voorstel van Ruud Verdaasdonk, hoogleraar Health Technology Implementation aan de Universiteit Twente, nadat hij bij een onderzoek had geconstateerd dat de ellebooghoest zelfs tot een versnelling van de luchtdeeltjes leidde. Maar hoe moet dat met, we noemen maar wat – stropdassen en jurken? Misschien opteren voor de combinatie ellebooghoest-handenwasroutine-boksbegroeting? Of gewoon niet hoesten. MM

null Beeld Studio Ski
Beeld Studio Ski

Thuiswerkkledij

Er zullen best mensen zijn die niet kunnen wachten hun joggingbroek te verbranden en hun slippers op de mestvaalt te gooien, want: symbolen van de lange, dorre thuiswerkmaanden, maar het zou mooi zijn als een deel van het thuiswerkkloffie beklijft. Als er iets positiefs is wat corona ons heeft gebracht dan is het wel dat a) mensen doorkregen dat het lekker werkt in comfortabele kleding en b) modeontwerpers zich daardoor hebben laten inspireren. De resultaten waren soms wat buitenissig (bij Prada droegen de mannen gebreide hansoppen) maar vaak ook heel draagbaar en fraai (bij Zegna en Fendi waren de broeken los en royaal). Comfort was de hoofdmoot, aangevuld met een chic glittertje hier en een jolige kleur daar. Laten we hopen dat het Nederlandse werkvolk zich eindelijk bevrijdt van gedateerde strakke pakken en stretchjurken. En dat die dekselse skinny jeans (et tu, Hugo de Jonge!) met pek en veren de kantoortuin uit wordt gejaagd. CN

null Beeld Studio Ski
Beeld Studio Ski

Reizen in eigen land

Voor veel Amsterdammers was het voor het eerst in jaren dat ze op de Wallen kwamen, het oudste deel van hun eigen binnenstad, jarenlang bezet door een leger van doorgesnoven wildplassers op een city trip from hell. En nu lagen de achterburgwallen en het Oudekerksplein, die 24-uurs kermis, er verlaten bij. ‘Meer zwanen dan mensen’ schreef Het Parool, en probeer daar maar eens de nadelen van te zien. Amsterdammers ontdekten hun Wallen, Nederlanders ontdekten hun land. Een uit-de-losse-polsonderzoekje meldde een toename van honderden procenten als het ging om nationale stedentrips. Zwolle: 870 procent! Typisch Nederlands voordeel: het hele land ligt binnen het bereik van een dagtrip, dus gingen we naar Nijmegen, Zutphen, Den Haag, Maastricht, Haarlem, Utrecht, Rotterdam. En de Wallen dus. En waarom hier mee ophouden? Wie eenmaal vanuit de Maastrichtse binnenstad de Sint-Pietersberg is opgelopen kan wel even zonder de Dordogne. Trouwens: we zijn nog nooit in Zwolle geweest. MM

Thuisblijven bij klachten

De tijd dat je je bij elk snifje moet afvragen of je mogelijkerwijs een levensbedreigende ziekte doorgeeft aan iemand met een kwetsbare gezondheid, die willen we uiteraard achter ons laten. Zo ook dat je na elke kuch of nies als een melaatse wordt aangekeken. Maar terugkijkend waren we misschien pre-corona wel erg weinig terughoudend bij het ophoesten en rondsnuiten van alle grotere en kleinere druppels die onze luchtweginfecties met zich meebrachten. Gerochel en geproest waren de soundtrack van het Hollandse leven.

Er hing zelfs een zekere romantiek rond de winterse snotneus. Doorbikkelen met een verkoudheid – of zelfs de griep – getuigde van een bewonderenswaardig arbeidsethos. Wie met een verstopt hoofd boven zijn toetsenbord hing, toonde toewijding.

Daar mogen we mee breken. Van wat dagen verzuimen, die paar keer in het jaar, vergaat de wereld niet. Stiekem was je ook helemaal niet zo productief als je je met veel moeite naar de zaak had gesleept. En waarom zou je al je collega’s aansteken? Doe desnoods, als je een baan hebt waarbij dat kan, het hoognodige vanuit huis. Thuisblijven met klachten is goed voor het eigen fysieke en geestelijke welzijn én een mooie vorm van sociale hygiëne. KB

null Beeld Studio Ski
Beeld Studio Ski

Winkelen

Tuurlijk, het kón even niet anders, maar nu alle winkels weer wijd open zijn is het hoog tijd om te stoppen met oeverloos online bestellen en alles, ook dingen die in de buurt verkrijgbaar zijn, lui thuis te laten bezorgen. Want of je nou sokken of een setje stopnaalden bestelt: het lijkt wel of alles wordt verpakt in dozen ter grootte van Kip-caravans. Die vervolgens as such naast de papiercontainers worden gepleurd: in december trokken gemeenten al aan de bel dat de kartonberg onbeheersbaar werd. Door al dat kopen en verpakken stegen de Europese kartonprijzen met 30 tot soms wel 65 procent en vreest PostNL zelfs een dozentekort. Dan de koeriers die met al die gemaksaanschaffen het land door kachelen, de motoren stationair laten ronken als niemand thuis is en een eindeloze stroom pakketten bij buren afgeven: dat is niet alleen bereslecht voor het milieu, maar ook totáál inefficiënt, met al die haal- en brengmanoeuvres. Wie nooit thuis is, kan beter kiezen voor een afhaalpunt. Beter nog: fysiek winkelen, het materiaal voelen, kleren passen, een praatje maken. Veel leuker dan achter de laptop de koopkluizenaar uithangen. CN

Klagen

En zo zit je op een terrasje waar je door het personeel demonstratief wordt genegeerd, pas na wild armgebaren een bestelling mag plaatsen en iets krijgt dat je niet wilde hebben. Je wordt nijdig, klaagt erover tegen tafelgenoten en overweegt het restaurant erop aan te spreken... maar wacht. Tot voor kort snakte je hier nog naar, toen alles dicht was. Als iets je heeft geleerd je zegeningen te tellen en je niet over elk wissewasje op te winden, is het toch wel een systeemontwrichtende pandemie?

Nooit meer klagen dus. Dankbaar zijn. File? Leun lekker achterover. Ruzie aan het kerstdiner? Geniet ervan. Opgevouwen in een vliegtuigstoeltje? Wees blij dat het weer mag! Het leven is niet vanzelfsprekend, hebben we nu collectief geleerd, dus néém het ook niet als vanzelfsprekend.

null Beeld Studio Ski
Beeld Studio Ski

En toch. Een beetje klagen is ook het ultieme bewijs dat we corona er – voorlopig – onder hebben gekregen. Het is deel van wat we hebben heroverd. Ook klagen is vrijheid.

Een tussenweg dus: laat de ergernis minder diep gaan – de aanleiding stelt doorgaans weinig voor – maar klaag naar hartelust over oppervlakkigheden. Omdat het kan. KB

null Beeld Studio Ski
Beeld Studio Ski

Plassen

Tijdens de pandemie besloten veel horeca-gelegenheden (voor zover die open mochten), tankstations, vliegvelden en andere plekken waar mannen bij elkaar komen om te plassen, een middelste urinoir buiten gebruik te stellen. Als je bijvoorbeeld een rij had van negen urinoirs, waren het tweede, vierde, zesde en achtste urinoir afgeplakt, met als aangename bijkomstigheid dat je nooit meer naast iemand stond te plassen. Aangenaam ja, want ook al zit er (meestal) een wandje tussen, je moet uit bijzonder hout gesneden zijn om niet – excusez le mot – te verstijven met op enkele centimeters naast je een vreemde man met zijn penis in zijn hand. Bovendien hebben de mensen die wel vrijelijk kunnen plassen als ze naast een vreemde staan, soms ook de neiging daarbij een praatje aan te knopen. Zo’n plasbabbeltje vormt – degenen die aan de ontvangende kant ervan hebben gestaan zullen dit beamen – het dieptepunt van menselijke interactie. Daarom dus ook na corona graag één urinoir afstand in acht nemen. JA

Meer over