het eeuwige levenSytze Bakker (1935-2021)

Van metselaarszoon tot vaderfiguur in de sociëteit van Vindicat

‘Opa Vidicat’, werd hij genoemd. Sytze Bakker was 47 jaar lang een constante factor in een roerige Groningse studentenvereniging.

Jurre van den Berg
Sytze Bakker Beeld Familie-archief
Sytze BakkerBeeld Familie-archief

In de jaren 50 werkte metselaarszoon Sytze Bakker al even als piccolo bij Vindicat. ‘Het beviel me niet heel geweldig. Al dat gegooi met eten’, zei hij er later over in Dagblad van het Noorden. Toch zou het Groningse studentencorps na zijn indiensttreding als bediende in 1974 uitgroeien tot zijn tweede familie, met Bakker tot ver na zijn pensionering als pater familias. ‘Die urrrrrr van ze hoor je op den duur niet meer.’

De pedellus maior overleed op 10 december 2021 aan de gevolgen van een herseninfarct, 86 jaar oud. Conform zijn laatste wens werd hij opgebaard in de naar hem vernoemde Bakkerzaal in sociëteit Mutua Fides: ‘wederzijds vertrouwen’.

Bakker was een geboren Stadjer. Alleen tijdens de oorlog verbleef hij bij pleegouders in Denemarken. Zijn vader overleed in een Duits werkkamp. Sytze leerde later voor elektricien en was leerling-ober.

In café-restaurant Frigge ontmoette hij in 1954 Henny. Ze dansten voor het eerst op Mr. Sandman, de soundtrack van hun leven. Tot haar dood in 2013 bleven ze samen. Ze kregen een zoon en een dochter, vernoemd naar Bakkers Deense pleegouders.

Cultuur, tradities en mores

Een poosje had Bakker een eigen café. Daar kwamen twee Vindicaters biljarten. ‘Ik wist dat er een vacature voor sociëteitsbediende was en ik vroeg of ik nog kon reageren.’ Na twee jaar promoveerde hij tot pedel, waarvoor hij ook formeel lid moest worden van het corps. Naast zijn dagelijks werk bewaakte hij de cultuur, tradities en mores.

Zo was hij 47 jaar lang een constante factor in een roerige vereniging waarin leden en senaten komen en gaan, zegt de huidige rectrix Sanne Veken. ‘Hij heeft zijn leven gegeven aan onze vereniging.’

Hoe kon een arbeiderszoon zo aarden tussen de elite van morgen? Hij voelde zich thuis in een vereniging met zulke hechte banden, denkt zijn kleindochter Michelle Zuidema. Zelf was ze van jongs af aan dik met haar opa. Als 3-jarige nam hij haar al mee naar de sociëteit. Tot hij zeventig was, gingen ze samen waterskiën.

‘Ik, en later mijn kinderen die hem ‘opi’ noemden, waren alles voor hem.’ Toen hij al een scootmobiel had, wilde hij nog blijven lopen. ‘Niet doen, zei ik dan, anders kom ik niet met de meiden langs. Zo had ik hem.’ Het was voor familieman Bakker moeilijk dat hij geen contact meer had met zijn zoon en kleinzoon.

Levende legende

Binnen Vindicat was Bakker een levende legende. Vooral dames genoten zijn – beschaafde – aandacht. De rector leerde hij Gronings. Vermaard was hij om zijn dropshot-receptuur: met jenever in plaats van wodka. Als hij bij de stomerij een tafellaken bracht, werd hij aangesproken als ‘opa Vindicat’.

Sytze hield een oogje in het zeil, gaf een knipoog én kneep een oogje toe, beschreef een lid in het 135 keer getekende condoleanceregister. ‘Het ging bij hem altijd met een lach’, zegt Veken. ‘Maar hij dwong respect af. Als je te ver ging, hoefde hij het maar één keer te zeggen.’ Excessen bleven evenwel altijd binnenskamers. ‘Ik ben een vertrouwensman, daarover kwebbel je niet.’

‘Jij, bij Vindicat?’ Het kwam Bakker vaak op onbegrip te staan, zegt kleindochter Michelle. Hij vond het lastig dat de vereniging in de buitenwereld een slechte naam had. ‘Hij kende de andere kant.’ De senaat bracht jaarlijks op de sterfdag van Henny bloemen. ‘Wij merken na zijn overlijden hoe betrokken Vindicat is.’

Afgelopen najaar werd Bakker koninklijk onderscheiden. ‘Ik ben een ridder!’, jubelde hij, als hij maandagochtend steevast voor koffie naar de sociëteit kwam. ‘Zelfs toen hij door Alzheimer achteruit ging, was hij hier nog scherp’, zegt rectrix Veken. ‘Dit was zijn thuis.’