WeerbaarBenjamin Kuitenbrouwer

Van het vele vallen als circusartiest leerde Benjamin om in de zoveelste lockdown niet te panikeren

Hoe blijf je mentaal overeind in tijden van tegenslag, een zoveelste lockdown bijvoorbeeld? Rondreizend circusartiest Benjamin Kuitenbrouwer zat op zijn 31ste opeens weer thuis bij zijn ouders. Maar niet bij de pakken neer.

Evelien van Veen
null Beeld Anna Boulogne
Beeld Anna Boulogne

Vóór maart 2020 was rondreizend circusartiest en theatermaker Benjamin Kuitenbrouwer (33), artiestennaam Monki, volop aan het werk. Hij stond aan het begin van een tournee door Frankrijk met zijn solovoorstelling Static – de Franse première in Cherbourg was een daverend succes. Tegelijkertijd regisseerde hij een voorstelling in Nederland, waarvoor hij een paar dagen terugging.

Prompt moest hij in Amsterdam blijven. Alles ging op slot. Hij trok weer in bij zijn ouders omdat hij geen vaste verblijfplaats had; zijn busje vol decorstukken was achtergebleven in Normandië. Dag tournee, dag publiek, dag theaters waarin hij zijn acrobatische kunsten opvoert. Nu, bijna twee jaar later, klinkt weer hetzelfde lied.

Hoe zag je leven eruit vóór de eerste lockdown?

‘Met mijn busje reisde ik als artist in residence van plek naar plek in Europa. Een nomadenbestaan, ik trad overal op. Als kind zat ik al bij Circus Elleboog. Mijn ouders zijn oude hippies, dus die zetten me niet op voetbal, gelukkig, maar op circusles. Ik vond het fantastisch. Na de middelbare school heb ik twee jaar Japans gestudeerd, maar het circus liet me niet los. Ik stapte over naar de Codarts-circusopleiding in Rotterdam en ben daarna mijn eigen voorstellingen gaan maken. Totdat ik begin 2020 weer thuiszat bij mijn ouders, op mijn 31ste. Dat was even wennen.’

Wat heb je gedaan om een beetje vrolijk te blijven?

‘Mijn ouders hebben als rechtgeaarde Hollanders een tweede huis in Frankrijk, dus ik had vaak het rijk alleen. Ik ben op hun dakterras groenten gaan verbouwen: wortels, paprika’s, komkommers – dat gaat wonderwel goed in Oud-West. Misschien ook omdat ik mijn eigen compost gebruikte, waarvoor ik een wormencompostbak heb gebouwd. Plus veel liefde en aandacht, natuurlijk, dat helpt ook als je groenten verbouwt.

‘Ik heb ook een bijenhotel gemaakt op het dakterras, en bijenbloemen gezaaid in een boomspiegel in de straat. Dat was leuk, want daardoor sprak ik weer eens oude buren die ik tien jaar niet had gezien. Het voelde een beetje als alle vakanties tegelijk die ik door jarenlang hard te werken niet had opgenomen.’

null Beeld Anna Boulogne
Beeld Anna Boulogne

Nu ligt alles wéér stil. Ben je nog steeds zo monter?

‘Nu is het moeilijker. Ik zou deze maand voorstellingen geven in Leiden en Almere, wéér ging er een streep doorheen. We zijn het gewend inmiddels, dus ik reageerde heel gelaten, zat de volgende ochtend gewoon weer achter de computer mijn mails te versturen. Tot ik dacht: wacht eens even, ik voel een soort rouw. Daar mag je best bij stilstaan. Dat heb ik toen gedaan: met de mensen van de voorstelling zijn we iets gaan drinken op de avonden dat we anders hadden gespeeld. Zulke dingen helpen.

‘En nu voort maar weer. Ik werk momenteel aan een nieuwe voorstelling, over optimisme, thuis in mijn eigen huurhuis in Amsterdam-Zuid. Ik had blijkbaar genoeg karmapunten verzameld, want ik was opeens aan de beurt voor een woning.

‘Optimisme, ja: mijn werk gaat over niets anders dan vallen en opstaan. Ik doe een act waarbij ik als een aap tussen twee palen van 6 meter hoog heen en weer slinger, vandaar de naam Monki. Ik ben al minstens duizend keer uit die palen gevallen in de tienduizend uur die ik de afgelopen jaren in mijn act heb gestopt. Het zou elke dag beter moeten gaan als je zoveel oefent, maar soms gaat het opeens een dag sléchter. Ik heb daarvan geleerd om niet in paniek te raken. Het is net als met dat dakterras: als je er liefde en aandacht in stopt, gaat het morgen weer beter.’

Bent u of kent u iemand die een goede manier heeft gevonden om mentaal gezond te blijven in deze tijd van tegenslag? Mail naar e.vanveen@volkskrant.nl