sander donkersin 150 woorden

Van de klank van een banjo naar de herinnering aan een loensende vrouw

null Beeld
Sander Donkers

Ik liep door de Langestraat en hoorde een banjo. Ooit heette deze straat een tijdje de Jess Langestraat, of eigenlijk: Jessica Langestraat, omdat een jongen tijdens het zien van de film The Postman Always Rings Twice in de ban was geraakt van die actrice. Dat hij zich bevond in een straat met haar achternaam én beschikte over verf, kwast en ladder: hoeveel tekenen had een mens nodig?

Voor hij bij de ‘i’ was greep de politie hem in de kladden. En liet hem lachend weer gaan, nadat hij op het bureau een bevlogen verklaring had afgelegd over de onweerstaanbare Jessica Lange, met haar zenuwslopend mooie loensen. ‘Het is inderdaad een schitterend wijf’, sprak de agent begripvol.

Met de jaren, terwijl de jongen bleef vertellen dat hij de klus ooit zou afmaken, spoelden wind en regen de letters weg. Nu klonk in de Langestraat een banjo, en ook daar hoorde vast een verhaal bij, want zo’n straat is het wel.

Meer over