Twee vrouwen

'Huiselijke levens' is een betere omschrijving voor mijn huidige situatie. Het waanzinnige dubbelleven dat ik nu al een half jaar leid, brengt me in twee huishoudens....

Ik ontbijt op mijn postadres, altijd even nadat mijn officiële vriendin naar haar werk vertrokken is. Dan snel douchen en aankleden. Als hopeloos werkloze word ik geacht de hele dag thuis te zijn. Dat ben ik niet, dus sporen maken. Kruimelen, beetje opruimen, verwarming aan.

Mijn koffie krijg ik na anderhalf uur rijden. Niemand zet zo lekker koffie als mijn minnares, vaak is er ook nog taart bij. Soms gaan we dan video kijken. De videorecorder breng ik zelf mee. Vele films zag ik zo natuurlijk twee keer. Dan weer mijmeren we over de inrichting van het huis. Voor als ik het uitmaak eindelijk. Wat hebben we dubbel? Nee, geen Ikea, toch? Lunch en een kopje zoethoutthee. Laat je foto's eens zien. Telefoon. Mijn schoonmoeder in spe belt en weet van niets. Ik ben er niet en lees het plaatselijke sufferdje. Als er maar geen file is straks.

Voor de tweede keer vertrek ik van huis. Ik ben ruim op tijd om de post te pakken, boodschappen te doen en te koken. Mijn partner mag niets tekort komen. Ik compenseer als een idioot. Als een butler breng ik de avond door.

Af en toe kan ik blijven slapen, dan is het feest. 's Avonds laat nog in de auto. Ik blijf langer op dan normaal en slaap in een waterbed. Ik weet echt niet wie van jullie twee mooier is bij het ontwaken. De handdoeken zijn hier veel zachter. Wel gebruik ik mijn eigen shampoo en deo, dat zijn anders nogal domme beginnersfouten. Het ontbijt is helemaal verkeerd, maar dat leer ik je nog wel liefste, nu moet ik snel naar huis, want partner belt altijd tussen tien en half elf.

En jawel. 'Ha schat, goede nachtdienst gehad. Nee, ik nam gisteravond niet op, want ik was aan het wandelen. Wat wil je eten vanavond? Tot straks hè'. Ik beslaap even het bed en kreuk de krant. Een gevoel van spijt en schaamte knaagt aan de rest van de dag. Ik ben een slecht mens. Ik hou van dit huis en ook van jou, maar jullie gebrek aan romantiek smoort me. Tegelijkertijd klamp ik me vast aan de vertrouwdheid die ik nu zo nodig heb. Zo verandert er dus nooit wat.

Het liefst zou ik een knus huisje betrekken met de vrouw van mijn leven. Maar dat vereist veel afscheid en daar ben ik niet zo goed in. In liegen wel. Ik maak een keuze door niet te kiezen. Net als die goede vriend met humor. Van hem kreeg ik twee kerstkaarten vorig jaar.

M. van Dompselaar, Breda

In NL schrijven lezers over hun huiselijk leven. Dit is aflevering 227. Bijdragen aan de reeks, tussen de 450 en 500 woorden lang, zijn welkom. Ze kunnen, mits voorzien van naam en woonplaats, worden gestuurd naar: Redactie de Voorkant, de Volkskrant, Postbus 1002, 1000 BA Amsterdam.

Meer over