Terrassen: Paramaribo in Damsko

Eva Hoeke zoekt de bijzonderste terrassen van Nederland. Haar gast buigt zich over de spijzen. Vandaag: met kookboekenschrijfster en tv-kok Yvette van Boven naar Waterkant in het centrum van Amsterdam.

null Beeld Jeroen Hofman
Beeld Jeroen Hofman

Het rook er naar pies en duivenkak, het waaide er áltijd en de enige aanspraak die hij had was die van mannen met halve liters Schultenbräu in hun knuisten.

En toch zat Brian Fernandes (44) er vaak, aan de kade onder de betonnen parkeergarage van de Marnixstraat. Omdat daar, en dat zag hij elke dag weer vanaf zijn balkonloze appartement aan de overkant, als enige plek in de wijde omtrek zon was, volle zon, de hele dag, kom d'r maar eens om in een stad als Amsterdam. En het was dan ook daar, met zijn benen bungelend over de kade, mijmerend over leven en lotsbestemming en snaaiend uit een van huis meegebrachte zak chips, dat hij de knoop doorhakte. Hij nam ontslag - na vijftien jaar opklimmen in het productiebedrijf van Paul de Leeuw kon hij eigenlijk alleen nog maar Paul de Leeuw zélf worden - stapte naar de gemeente, kreeg een akkoord en klopte vervolgens aan bij De drie wijzen uit het Oosten, een collectief van jonge horecaondernemers die allemaal zijn geboren in Oost en het ene na de andere hippe eetcafé (Bar Bukowski, Café Kuijper, De Biertuin) uit de grond stampen.

Het plan: een Surinaams café annex stadsstrandbar die verder zou gaan dan de gemiddelde toko met z'n tl-licht en formica tafeltjes.

Het resultaat: precies dat.

Chanel en kippastei

En dus ruikt het er een jaar later niet langer naar mannenpies en duivenkak, maar naar Chanel en kippastei. Naar fruit en vrolijkheid. Staan er felgekleurde picknickbanken (300 zitplaatsen!) op de kade, waaraan mooie meisjes met rode lippen, Puma-shirts en flinterdunne tatoeages, en waar mannen in tanktops en truckerspetjes geen Schultenbräu drinken, maar Surinaams Parbobier. En nu ziet zelfs die betonnen parkeerkolos er wel gezellig uit, als de twee bolle billen van een ferme vrouw. Het enige dat is gebleven is de wind, maar zelfs die voelt anders: niet langer guur maar tropisch, als een welkome bries op een lui lijf.

Een nieuwe loot aan de uitdijende hipsterboom, kortom, maar zeg dat niet te hard, want volgens Brian is Waterkant juist van iedereen, net als z'n grote broer in Paramaribo, waar de Waterkant dé plek is waar alle rangen en standen bij elkaar komen om te eten, te drinken en te ontspannen. 'Het hoeft allemaal niet zo gelikt, het is juist eerder knus en knullig.'

'E-nig!', roept Yvette van Boven, mijn culinaire chaperonne van de dag. 'Dat werd tijd ook. De Surinaamse keuken heeft superlekkere gerechten, maar in tegenstelling tot de Indische en de Chinese keuken zijn er nauwelijks plekken waar je echt lekker kan zitten. Terwijl we toch zo'n rijke historie met elkaar hebben.'

Spijker op zijn kop, dus waar wachten we nog op?

Surinamers

We beginnen met een Djogo, een flinke fles bier voor de hele tafel (zoals je normaal een fles wijn bestelt), en een mandje flinterdunne gefrituurde schijfjes cassavewortel - heerlijk, die illusie van gezond snoepen. Daarna komen de pasteitjes op tafel, goed gevuld met kip, doperwten en wortel, geserveerd met pikante piccalilly en gemaakt door Brians tante Irma. Brian, geboren in Paramaribo als kind van een Hollandse moeder en een Surinaamse vader: 'Surinamers zijn heel kritisch, hè? Vooral als het over eten gaat zijn ze héél streng.' En dus staan er alleen mensen in de keuken met een dikke link naar of liefde voor Suriname en komt het gemberbier van de moeder van Bryan Roy - alleen het idee smaakt al goed.

We gaan door met de Baka Batjauw, een grote portie 'stoof van Surinaamse bakkeljauw' met knapperig verse kouseband, rijst, dikke cassavefrieten, gefrituurde bakbanaan, een eitje, huisgemaakt zuur en madame jeanettesambal. Alles is lekker, 'hoog op smaak' en niets is 'truttig Hollands flauw': we zweten deze avond. Toppunt is de grote schaal Surinaamse gadogado met veel verse groenten, Surinaamse pindasaus, een soort knapperige pinda-kroepoek, bakbanaan, zuur, gebakken tempeh en kouseband, en de idoot royale saté van kippedij. Yvette: 'Zo groot heb ik ze nog nooit gezien, moet je kijken, de stokjes bezwijken bijkans.'

En wij ook, want daarna was er ook nog huisgemaakt kokosijs en orgeade, een amandeldrankje dat je drinkt met water of melk 'of met anijslikeur, zoals in de Provence', en toen gingen de buitenbarren ook nog open, met alle gevolgen van dien - geen wonder dat mensen hier nog weleens in het water willen springen. En terwijl we daar zo zaten, onder wuivende tropische hangplanten en luisterend naar Typhoons Van de regen naar de zon, snapten we ineens waarom Brian tegenwoordig tranen in zijn ogen krijgt als hij vanuit zijn balkonloze appartement naar dat fijne zooitje ongeregeld aan de overkant kijkt: 7.500 kilometer ver weg voelde nog nooit zo dichtbij.

Naam Yvette van Boven (46)

Beroep Receptschrijver in de Volkskrant, auteur van de Homemade-kookboeken en binnenkort tv-kok: op 17 augustus begint bij de VPRO Koken met Van Boven.

Culinair hoogtepunt 'In Toscane, bij mensen die in hun kelder een soort eetzaaltje hadden. Het was donker en zompig en we baalden dat we niet verder waren gereden. Tot de gnocchi met kaassaus op tafel kwam. Ik dacht dat ik gek werd, zo lekker.'

Nee, dank je Rauwe paprika, 'heb ik niks mee'.

Lekker vies Groentenconserven uit blik. 'Sperziebonen, kan ik zo een blik van oplepelen.'

Waterkant
Marnixstraat 246
1016 TL Amsterdam
020-737 1126
fawaka@waterkantamsterdam.nl

Meer over