Solidariteit

ALS ONZE dochter Jessie jarig is moeten we de hele avond met haar schoonfamilie praten over de prijs van magnetron en ruitenwissers, maar bij dochter Jos is zulks uit den boze....

Ik opperde voorzichtig dat mannen misschien wat al te snel voor elkaar in de bres springen. Dat viel helemaal verkeerd. En toen ik zei dat we regelmatig lezen over nieuwe statistieken, die aangeven dat een op de tien kinderen misbruikt wordt binnen het gezin, of soms zelfs een op de vier, waarbij de vader altijd de kwaaie is, merkte ik dat de verjaarsvisite me wel kon slaan. Maar mannen zouden toch de eersten moeten zijn om hun reputatie te redden door het probleem vanaf de wortel uit te roeien? Dat ze elkaar steunen in de strijd om nooit meer af te wassen dan een enkel lepeltje kan ik billijken, maar ze kunnen zich toch niet eensgezind beroepen op de schade die valse verdenking in hun tere zieltje aanricht, alsof dat even belangrijk is als de schade die een smeerlap een kind kan aandoen? In de softe jaren zeventig was je fout en rechts als je pedofielen niet omarmde. Nu klinkt het idioot als mannen met diezelfde softe argumenten van weleer komen om het onverdedigbare te verdedigen. Op het feestje van Jos besefte ik opeens hoe ver de solidariteit van mannen eigenlijk gaat. En hoeveel liever ik zit te mekkeren over de prijs van magnetrons en ruitenwissers. Ik wou dat Jos eindelijk eens leuke, gezonde verkering kreeg.

Meer over