WEEK UITPieter Waterdrinker

Schrijver Pieter Waterdrinker mag niet naar huis, dus zwerft hij maar door Amsterdam

Beeld Ivo van der Bent

Hoe kijkt schrijver Pieter Waterdrinker (58) terug op de afgelopen week? We nemen de hoogte- en dieptepunten door.

Hoe het leven lopen kan: de in Rusland residerende schrijver was nét een paar dagen het land uit toen de boel daar vanwege corona op slot ging – en dan mag je de grote Pieter Waterdrinker zijn, de boel blíjft op slot. En dus zwerft hij nu al weken van hotelkamer naar hotelkamer, alle uitnodigingen van Amsterdamse vrienden ten spijt want logeren doet hij niet, daar is hij de man niet naar. Komen we als vanzelf bij het dieptepunt, want ’s nachts wakker worden in een backpackersdump aan de arme kant van de Prinsengracht omdat de mensen naast je regen en wind liggen te maken is tot daaraan toe, maar dat ontheemde gevoel, dát nekt hem. Pjotr: ‘Ik heb natuurlijk vrienden en ik heb mijn werk, maar toch. Ik hoor hier niet echt thuis. Dan zie ik ook weer al die arrogante koppen van het studentencorps en denk ik: er is in al die jaren niets veranderd.’

Staat tegenover dat het een stuk prettiger door een stad zwerven is wanneer je nieuwste roman er stapels hoog in alle etalages ligt, en je fleurt helemaal op als je dan ook nog een buitengewoon vriendelijke brief krijgt van Annemarie Oster, actrice, schrijfster, levende legende en net als Pieter ooit woonachtig in Zandvoort. Om dat laatste gaat het. Als zoon van een ploeterende hotelier met nul boeken in huis dacht de kleine Pieter lang dat het leven als schrijver niet voor hem was weggelegd. Schrijvers kwamen immers uit Parijs, uit Rome, uit Amsterdam, niet uit het mistroostige Zandvoort. Tot hij als beginnend journalist Oster ging interviewen en zag dat dat niet waar is – sommigen moeten alleen een langere weg afleggen. Pieter: ‘Zij was voor mij een trait-d’union naar een kosmopolitische wereld die ik niet kende, maar wel naar verlangde. Zij kende iedereen, van Reve tot Mulisch en Shaffy, noem maar op, en zo durfde ik er ook een beetje in te geloven. Dat uitgerekend zij mij nu een brief schrijft, ontroert me.’

Maar wat schrééf ze dan? Triomfantelijk: ‘Dat ze had genoten van De rat van Amsterdam omdat er zulke heerlijke slechte mensen in voorkomen.’

Gezocht: duizend trouwe lezers

Op 7 november verschijnt het duizendste nummer van Volkskrant Magazine. In dat nummer willen we u centraal zetten, onze lezer, zonder wie die duizend nummers er nooit waren geweest. Wie bent u? Hoe woont u, en met wie? Wat víndt u, van ons en van de wereld? Voor een artikel zoeken we duizend lezers die hun antwoorden willen delen. Geprikkeld? Geef u op voor de Open Redactie, het panel voor Volkskrant-abonnees. Op 22 september ontvangt u dan de enquête in uw mail. We zijn benieuwd naar uw antwoorden!

Meer over